Toegegeven, adult orientated pop is een afgrijselijke verbastering en bovendien weinig aanlokkelijk, maar nu hebben we toch uw aandacht. In veel opzichten was de vorige plaat va...

Toegegeven, adult orientated pop is een afgrijselijke verbastering en bovendien weinig aanlokkelijk, maar nu hebben we toch uw aandacht. In veel opzichten was de vorige plaat van Gaz Coombes, stem en bakkebaarden van britpop-spring-in-'t-velden Supergrass, de eerste van de rest van zijn leven. Net als Matador (2015) toont World's Strongest Man hoe kundig Coombes tegenwoordig een even uitgebreid als verfijnd palet van stijlen bezigt. Zo naturel hij zijn kleuren (krautpop, kekke synthesizers, een funky groove, peinzende piano) op het canvas mikt, zo vrijuit is hij in zijn teksten. Het urgente Vanishing Act drijft op acute levensangst, in The Oaks blijkt het gemis van zijn al lang overleden moeder nauwelijks afgenomen. Gaz Coombes is op impressionante wijze in een baan om Radiohead gaan zweven.