'I KNOW I'M NOT ALONE'
...

'I KNOW I'M NOT ALONE'wo 27/4 (in aanwezigheid van Michael Franti) en za 30/4, Open Doek (zie ook bioscoop). Wij geven 75 duotickets weg voor de vertoning op 27/4. Zie Focus Trakteert.Michael Franti: Ik had mijn buik vol van al die politici en experts die op tv vertellen over de economische en politieke kost van de oorlog. Niemand heeft het over the man on the street, maar die betaalt wel met zijn eigen leven! Dus heb ik mijn gitaar genomen en ben ik samen met een paar vrienden vertrokken. Franti: Ik heb gewoon een toeristenvisum aangevraagd. En ze zeiden: 'Kerel, als je stom genoeg bent om naar hier te komen, dan houden we je niet tegen!' Het is natuurlijk levensgevaarlijk. De eerste dag zei onze chauffeur voortdurend: 'Daar kunnen we niet heen, blijf daar weg, laat je vooral niet zien, speel geen muziek op straat...' Maar ik heb me er weinig van aangetrokken: ik ben beginnen rondlopen met mijn gitaar en van overal kwamen de mensen kijken. En ik dacht: zolang ik mijn songs speel, zal me niets overkomen. Franti: In een ziekenhuis zat een jongetje wiens benen tot onder de knie waren geamputeerd. Hij was het slachtoffer van een soort bommen die als ze vallen kleine gekleurde balletjes uitwerpen. Kinderen denken dat het speelgoed is, rapen ze op en dan ontploffen ze. Toen ik daar aan dat bed stond (zucht):Man... Franti: Ja, ik ben nog nooit zo nerveus geweest want ik wist niet hoe ze zouden reageren als ik pakweg Bomb the world (met de oneliner 'We can bomb the world to pieces, but we can't bomb it into peace'; nvdr.) zou inzetten (lacht). Maar achteraf zijn ze me wel komen feliciteren. En ze hebben me - offscreen natuurlijk - verteld dat ze zich bedrogen voelen. Ze beseffen dat Bush gelogen heeft over Hoessein en zijn massavernietigingswapens, en nu zeggen ze: 'Fuck Bush, we want to go home!'Franti: Als je in Bagdad rondloopt, dan zie je voortdurend mensen van de CIA. Kerels in een maatpak, maar wel met een kogelvrij vest en een geweer, je haalt ze er zo uit (lacht). Kijk, ik heb er lang mee ingezeten dat ik plotseling opgepakt zou worden, maar nu weet ik dat angst geen zin heeft. Ik moét dit gewoon doen. Franti: Ja, compleet surrealistisch. Op sommige plaatsen is daar een avondklok, maar niemand weet waar precies en wanneer die ingaat. Wij waren aan het rondwandelen samen met een groep Palestijnse kinderen en plotseling begonnen een paar soldaten te schieten! Mijn hart sprong echt uit mijn borstkas. En zeggen dat die mensen dat elke dag meemaken. Franti: Ik vind het geweldig wat Bono doet, alleen ben ik helaas niet zo beroemd als hij (lacht). Maar als ik de gelegenheid zou krijgen om bij George Bush op bezoek te gaan, dan zou ik hem uitnodigen om samen met mij naar Irak te gaan, naar het huis van een van mijn vrienden daar. En als hij dan rustig in de zetel zit, zou ik hem vragen om een luchtaanval te laten uitvoeren. Zodat hij ook eens in paniek naar de kelder zou moeten vluchten, zoals ze daar praktisch iedere dag doen. (snuift:) Het zou me benieuwen of hij die angst zou aankunnen. Stefaan Werbrouck