KRIS DEFOORT: Mijn grote ontdekking is nogal laat gekomen. Ik was al muzikant, studeerde traditionelere jazz in Luik, en ging verschillende keren per week naar de mediatheek. Daar kreeg ik Something Else!!!!, de eerste plaat van Ornette Coleman in handen. Ik zal het nooit vergeten: ik kwam thuis, zette de plaat op, en stond aan de grond genageld. Het was...

KRIS DEFOORT: Mijn grote ontdekking is nogal laat gekomen. Ik was al muzikant, studeerde traditionelere jazz in Luik, en ging verschillende keren per week naar de mediatheek. Daar kreeg ik Something Else!!!!, de eerste plaat van Ornette Coleman in handen. Ik zal het nooit vergeten: ik kwam thuis, zette de plaat op, en stond aan de grond genageld. Het was voor mij dezelfde schok als die mensen als Miles Davis in de jaren vijftig voelden. Hij leek van een andere planeet te komen. Dan zijn er twee mogelijkheden: ofwel denk je: dit lijkt nergens naar, en je keert het de rug toe. Ofwel heb je het gevoel dat er iets revolutionairs gebeurt. Voor mij was het een schok, maar tegelijk een bron van rijkdom. Er zat nog swing in, maar toch waren die thema's zo anders, zo vrij. Je kunt zijn muziek in geen enkele categorie onderbrengen. Het is Ornette Colemanmuziek. Hij heeft me gestimuleerd om mijn eigen taal te vinden. Ik ben meer en meer vrij gaan improviseren. DEFOORT: Aan het conservatorium in Brussel zie ik het niveau stijgen met de jaren - de techniek van die mannen wordt steeds beter. Maar toen Lander in mijn improvi-satieles kwam, wist ik na tien seconden: die jongen wil ik in mijn trio. Zijn klank, zijn creativiteit... En vooral: wat een persoonlijkheid, op die leeftijd! En hij brengt een heel breed referentiekader mee - de hiphop bijvoorbeeld. DEFOORT: Niet alleen was het album uitverkocht, ik heb het ook laten hermixen. Sommige stukken heb ik ingekort, opnieuw gemonteerd of een andere versie van gekozen. Het is een andere plaat geworden. DEFOORT: Ik benader de muziek van Prince of Sting als standards. Ik schrijf van zo'n nummer de zang en pianopartijen uit. Op zo'n moment zie je wat voor fantastische muzikanten dat zijn. Maar dan laat ik de song los, en maak ik er geen uitvoering, maar een impressie van. Een beetje zoals Ornette, ja. BART CORNAND