Waarom heb je opnieuw een stop-motionfilm gemaakt?

Wes Anderson: Na Fantastic Mr. Fox wilde ik er graag nog een maken, omdat ik hou van die ambachtelijke techniek, van het tactiele aspect ervan. Ik wist wel niet meteen wat of hoe. Ik had al langer een verhaal in mijn hoofd over alfahonden die gevangen zitten op een afvaleiland. En ik wilde graag iets maken dat zich afspeelde in Japan. Op de een of andere manier zijn die dingen samengekomen. Isle of Dogs had zich dus ook elders kunnen afspelen, maar het was een unieke kans om een hommage te brengen aan de Japanse cinema.

Het voordeel aan een animatiefilm is dat acteurs niet kunnen zeggen dat ze niet beschikbaar zijn

Wat waren je voornaamste inspiratiebronnen?

Anderson: Het is, zoals steeds, een amalgaam. Niet zozeer van stop-motionfilms, al zit er een stukje Ray Harryhausen in. Als kind was ik gek op Oscar, het groene monster uit Sesamstraat dat tussen het vuilnis leeft. Ik hield ook enorm van de comedyserie Sanford and Son, die over schroothandelaars ging. Verder zit er veel Akira Kurosawa in de film. Letterlijke knipogen, maar ook ideeën en sferen, vooral uit zijn grootstedelijke films zoals High and Low, Drunken Angel en Stray Dogs. Uit die laatste hebben we zelfs muziek geleend. Daarnaast was de Japanse animatiegrootmeester Hayao Miyazaki een grote inspiratie, vooral in de manier waarop hij omgaat met natuur, stiltes en details.

De stemmencast bulkt van de grote namen, zoals Edward Norton, Bill Murray, Scarlett Johansson en Tilda Swinton. Hoe heb je dat klaargespeeld?

Anderson: Het zijn stuk voor stuk acteurs van wie ik hou, die een geweldige stem hebben en met wie ik graag werk of mee wilde werken. Ik denk dat elke naam die op mijn verlanglijst stond in de film zit. Het voordeel aan een animatiefilm is dat acteurs niet kunnen zeggen dat ze niet beschikbaar zijn. Een stem kun je overal inspreken, op gelijk welk moment. Bij mij thuis. Bij hen thuis. 's Morgens of in het midden van de nacht. Voor een live-actionfilm had ik nooit zo'n indrukwekkende cast kunnen verzamelen.

Wes Anderson: Na Fantastic Mr. Fox wilde ik er graag nog een maken, omdat ik hou van die ambachtelijke techniek, van het tactiele aspect ervan. Ik wist wel niet meteen wat of hoe. Ik had al langer een verhaal in mijn hoofd over alfahonden die gevangen zitten op een afvaleiland. En ik wilde graag iets maken dat zich afspeelde in Japan. Op de een of andere manier zijn die dingen samengekomen. Isle of Dogs had zich dus ook elders kunnen afspelen, maar het was een unieke kans om een hommage te brengen aan de Japanse cinema. Anderson: Het is, zoals steeds, een amalgaam. Niet zozeer van stop-motionfilms, al zit er een stukje Ray Harryhausen in. Als kind was ik gek op Oscar, het groene monster uit Sesamstraat dat tussen het vuilnis leeft. Ik hield ook enorm van de comedyserie Sanford and Son, die over schroothandelaars ging. Verder zit er veel Akira Kurosawa in de film. Letterlijke knipogen, maar ook ideeën en sferen, vooral uit zijn grootstedelijke films zoals High and Low, Drunken Angel en Stray Dogs. Uit die laatste hebben we zelfs muziek geleend. Daarnaast was de Japanse animatiegrootmeester Hayao Miyazaki een grote inspiratie, vooral in de manier waarop hij omgaat met natuur, stiltes en details. Anderson: Het zijn stuk voor stuk acteurs van wie ik hou, die een geweldige stem hebben en met wie ik graag werk of mee wilde werken. Ik denk dat elke naam die op mijn verlanglijst stond in de film zit. Het voordeel aan een animatiefilm is dat acteurs niet kunnen zeggen dat ze niet beschikbaar zijn. Een stem kun je overal inspreken, op gelijk welk moment. Bij mij thuis. Bij hen thuis. 's Morgens of in het midden van de nacht. Voor een live-actionfilm had ik nooit zo'n indrukwekkende cast kunnen verzamelen.