In Dolor y gloria, dat in Cannes meedingt naar de Gouden Palm, richt de Madrileense meester zijn immer stijl- en kleurrijke camera op zichzelf. Of beter: op Salvador Mallo (Antonio Banderas), een ouder wordende filmregisseur die met fysieke kwalen kampt, met behulp van heroïne tracht af te rekenen met zijn demonen, een ex-minnaar en een ex-acteur over de vloer krijgt en onderwijl volop aan het mijmeren slaat over zijn geromantiseerde kindertijd in de schoot van zijn mama (Penélope Cruz). Verwacht u dus aan een somptueus gefilmde, tussen toen en nu zappende en intens melancholische mijmering over de luimen van de liefde en de kunst, waarin de gefêteerde maker van Todo sobre mi madre (1999), Hable con Ella (2002), Volver (2006) en ander fraais al zijn stokpaardjes - moederliefde, (homo)seksualiteit, spiritualiteit, cinefilie en nostalgie - nog maar eens gracieus en beheerst berijdt.
...