De Nederlandse Laura van der Haar viel aangenaam op met haar pandemieroman Een week of vier. De visionaire Amerikaan Don DeLillo publiceerde met De stilte een uitgepuurde lockdownroman, geschreven nog voor er van een lockdown sprake was. En nu is er De Papieren Lantaarn, waarin de Britse dichter Will Burns boven op de covidcrisis ook de gevolgen van de brexit thematiseert.
...

De Nederlandse Laura van der Haar viel aangenaam op met haar pandemieroman Een week of vier. De visionaire Amerikaan Don DeLillo publiceerde met De stilte een uitgepuurde lockdownroman, geschreven nog voor er van een lockdown sprake was. En nu is er De Papieren Lantaarn, waarin de Britse dichter Will Burns boven op de covidcrisis ook de gevolgen van de brexit thematiseert. Letterlijk het uitgangspunt van zijn debuutroman: een dorpspub in het graafschap Buckinghamshire, waar een mislukte dichter achter de toog staat. Wanneer de lockdown afgekondigd wordt, slaat de poëet aan het wandelen, trektochten die hem doen mijmeren over zijn streek en de oprukkende gentrificatie, de gezondheidscrisis en de impact van internationale politieke beslissingen op het lokale niveau. Zowat de hele westerse stadsbevolking heeft door corona de wandelhobby ontdekt, en even vrees je dat De Papieren Lantaarn aan de voorspelbaarheid van die holle dagen, het gebrek aan vrienden en vertier ten onder zal gaan. En wie wil opnieuw die druilerige leegte ervaren? Maar Burns slaagt er gaandeweg in om de lockdown essayistische diepgang te geven. Vaak leiden kleine observaties tot mooi meanderende bedenkingen. Wanneer hij op een hek stoot, onderzoekt hij de absurditeit van privébezit. Terwijl hij naar verlaten cricketveld staart, schampert hij op het Engelse klassensysteem, waardoor dezelfde elite telkens opnieuw de macht verovert. Pijnlijk wordt het wanneer hij de pub als sociaal controlemiddel omschrijft: waar wordt nu stiekem gedronken, en wie is daar het slachtoffer van? Burns richt zijn pijlen ook op de volgende ramp die op ons afstevent: de klimaatcrisis en de blinde geldhonger die een broodnodige langetermijnvisie belemmert. Nu iedereen de natuur herontdekt heeft, zo hoopt hij, zouden we toch moeten beseffen dat we niet terug naar de normale gang van zaken kunnen.