'Passengers' van Morten Tyldum: A Space Sociopathy

28/12/16 om 18:10 - Bijgewerkt om 18:10

Morten Tyldum wil heel graag Stanley Kubrick zijn maar bewijst met de foute ruimteromantiek van Passengers vooral dat een goed idee nog geen goede film is.

'Passengers' van Morten Tyldum: A Space Sociopathy

© -

Passengers van Morten Tyldummet Chris Pratt, Jennifer Lawrence, Michael Sheen

Een knappe jongen (Chris Pratt) en een knap meisje (Jennifer Lawrence) ontwaken uit hun kunstmatige slaap op een ruimtereis die nog negentig jaar zal duren. Op zich een boeiend vertrekpunt voor filosofisch getinte sciencefiction maar wat echt gebeurt in Morten Tyldums scifiprent is dit: een sociopathische jongen (Chris Pratt) veroordeelt op een interstellaire trip naar een ruimtekolonie een sexy medepassagier (Jennifer Lawrence) tot een leven aan zijn zijde door haar vroegtijdig uit haar ruimteslaap te wekken.

Dat die creepy premisse eigenlijk een nog beter uitgangspunt is voor uitdagende cinema doet helaas niet ter zake want Tyldum (The Imitation Game, 2014) en zijn scenarist Jon Spaihts (Doctor Strange, 2016) smoren alles wat ook maar enigszins naar een oprecht idee ruikt in ongeloofwaardige romantiek en door CGI aangedreven actie. De Noorse regisseur mengt visuele elementen uit Stanley Kubricks magistrale ruimte-epos 2001, A Space Odyssey (1968) met nevenpersonages uit diens The Shining (1980) en motieven uit Douglas Trumbulls onvolprezen ecologische sciencefictionfilm Silent Running (1972) maar voegt er zo weinig inhoud of cinematografische vindingrijkheid aan toe dat het geheel gaat smaken naar het droge astronautenvoedsel dat je op een in het honderd gelopen ruimtereis mag verwachten.

Onze partners

Deze website maakt gebruik van cookies om uw gebruikservaring te verbeteren. Door verder te surfen, stemt u in met ons cookie-beleid. Meer info