Tobias Cobbaert schrijft wekelijks over wat hem wakker houdt. Of net niet.
Op een luie zondag hebben mijn vriendin en ik het tweede seizoen van Single Bells, de Streamz-reeks die de Vlaamse Home Alone probeert te worden, in één ruk uitgekeken. Niet dat je een van ons dat ooit luidop zult horen toegeven. Maar binnen onze vier, veilige muren hebben we zonder pottenkijkers genoten van de absurde verhaallijnen, de voorspelbare klefheid, de ontelbare slechte woordgrappen (‘Heb jij toevallig een mes?’ – ‘Ja, ik heb MS!’) en een ronduit lynchiaanse scène waarin Marleen ‘Simonneke’ Merckx twee verschillende personages vertolkt die met elkaar in dialoog gaan.
Helaas stelden we vast dat één aspect van de serie ons constant uit de kerstsfeer haalde. Single Bells zit vol productplacement, tot op een schaamteloze hoogte die ik nog niet eerder had gezien. Toen Ruslan in Mijn restaurant vorige maand eventjes de energiefactuur van zijn restaurant via de app van Eneco wilde checken, en daarbij enthousiast uitriep hoe handig alle grafiekjes daar waren, dacht ik op dat vlak nochtans het dieptepunt gezien te hebben. Maar dan begon ik te tellen hoe vaak het bestelbusje van PostNL duidelijk in beeld kwam in Single Bells. Of hoe elk kerstpakje niet alleen met feestelijk papier is ingepakt, maar daarnaast ook nooit uit de doos van bol.com is gehaald. Die webshop moet trouwens véél geld betaald hebben om aangeprezen te worden in Single Bells. In een bepaalde scène roepen de personages enthousiast uit dat hun bestelde kerstcadeau al de volgende dag zal toekomen. De sluikreclame is nog minder subtiel dan de overdaad aan kerstlichtjes in de serie.
En dan heb ik het nog niet eens gehad over de minst subtiele sponsor van allemaal. Blijkbaar was het niet voldoende om de personages al hun kerstinkopen bij Albert Heijn te laten inslaan en het logo van de winkel een paar keer duidelijk in beeld te brengen. Wanneer de personages op zoek zijn naar bitterballen voor kerstavond (echt waar), komt een behulpzame winkelmedewerker uitleggen dat er een handig recept bestaat om de gefrituurde lekkernijen gewoon zelf te maken – uiteraard op de website van Albert Heijn. Is er iemand in het schrijversteam die echt bitterballen eet op kerstavond? Of heeft de winkelketen zodanig veel geld neergeteld dat er een hele verhaallijn werd geschreven om de website te vermelden?
De sluikreclame in Single Bells is nog minder subtiel dan de overdaad aan kerstlichtjes.
Over de winkelmedewerkers gesproken: die komen meermaals langs in de show, en elke keer is het resultaat extreem ongemakkelijk. De personeelsleden die gratis proevertjes uitdelen, lijken nooit echt deel van de scène uit te maken. Alsof ze nooit echt op de set zijn geweest, maar tegen een greenscreen in de leegte stonden te acteren. Ofwel wisten ze zelf niet goed wat ze met hun geforceerde scènes moesten aanvangen.
Toegegeven: die absurde momenten hebben onze fascinatie met de show eigenlijk alleen maar vergroot. Al blijft er achteraf gezien een zure nasmaak van plat kapitalisme die niet bepaald kerstig aanvoelt. Tenzij dat natuurlijk bewust kritiek is op het consumentisme dat tegenwoordig met de feestdagen gepaard gaat.
