Tobias Cobbaert schrijft wekelijks over wat hem wakker houdt. Of net niet.
Het is niet mijn mooiste eigenschap, maar soms kan ik nogal meewarig doen over onze inheemse cultuurproductie. Tijdens de eerste afleveringen van The Best Immigrant kon ik alleen maar denken dat het toch een beetje Squid Game onder de kerktoren is. In mijn eindejaarslijstjes tref je amper Belgische muziek aan omdat ik vind dat we hier qua coole geluiden nogal achterlopen. Begin vorig jaar schreef ik een column over Xander De Rycke die blijkbaar zodanig heeft gestoken dat de comedian onlangs meerdere minuten van zijn grootste voorstelling ooit aan mij wijdde. Je zou bijna denken dat ik alles haat, maar soms kan ik ook oprecht ontroerd raken door Vlaamse cultuur.
Op kerstdag bezocht ik mijn schoonfamilie in Wolvertem, een dorpje in de Groene Gordel rond Brussel. Toen we tussen hoofdgerecht en dessert een wandeling gingen maken, vroeg mijn vriendin of ik de walk of fame van Wolvertem wilde zien. Uiteraard antwoordde ik dolenthousiast van wel. Wolvertem is niet bepaald Hollywood, dus ik was razend benieuwd hoe de plaatselijke sterrenpromenade eruit zou zien, en vooral welke namen erop zouden pronken.
Eenmaal aangekomen, bleken we snel uitverteld te zijn over de grootheden die Wolvertem gebaard heeft. Op de walk of fame was slechts één eenzame ster te vinden, en wel van Jo Vally. Een terechte inclusie, want met zijn nummer Wolvertem City bracht de schlagerzanger een prachtige ode aan zijn geboortedorp. Blijkbaar was hij daarmee ook de enige prijzenswaardige inwoner.
Nog grappiger dan het beperkte aantal sterren, was de locatie van de walk of fame. Als mijn vriendin me er niet expliciet op had gewezen, was er een grote kans dat ik gewoon over Jo heen was gewandeld zonder hem op te merken. Zijn ster zit weggemoffeld op een willekeurige straat met links wat grazende schapen en rechts een aantal traditioneel Vlaamse rijwoningen. De grandeur van Hollywood was wel heel ver te zoeken.
Als mijn vriendin me er niet op had gewezen, was ik gewoon over Jo Vally heen gewandeld zonder hem op te merken.
Ik vond het prachtig om te zien. Vaak hebben Vlaamse prestigeprojecten iets potsierlijks omdat we de pracht en praal van internationale awardshows proberen na te bootsen, zonder daar de middelen voor te hebben. De walk of fame in Wolvertem had daarentegen geen enkele pretentie. Het buurtcomité leek gewoon trots te zijn dat Jo Vally in hun dorp was geboren, en wilde daar een stukje van de openbare ruimte aan wijden. Maar ook geen te opvallend stukje, want laten we er ook niet meer van maken dan het is. Voor mij is dit het echte Vlaanderen. Alleen jammer dat ons land zo plat is en er in Wolvertem dus geen vallei was om aan Jo op te dragen.
