Komt naar Cactus Muziekcentrum in Brugge op 19.05, en naar Trix in Antwerpen op 21.05
Maakt slaapkamerpop met een rockrandje
Voor fans van PJ Harvey, Fiona Apple, Porridge Radio
Hoeveel artiesten hebben er in de recente geschiedenis al een inkijk in hun slaapkamer gegeven, via rauwe, eerlijke liedjes? Hoe onderscheid je je als nieuwkomer nog in die zee van artiesten die op het eerste gezicht krek hetzelfde doen?
Voor sommigen komt het gewoon vanzelf. Kijk bijvoorbeeld naar Izzy Hagerup, wier trillende, beladen stem meteen opvalt, hoeveel singer-songwriters je er ook naast plaatst. Niet dat Hagerup haar stem alle werk laat doen, en verder lui achteroverleunt. Onder de naam Prewn maakt ze een combinatie van slaapkamerpop en rauwe indierock, die haar muzikale dagboek altijd urgent doet klinken. De ruigere randjes heeft ze te danken aan Massachusetts, waar ze na haar studententijd bleef plakken. Daar beleefde ze haar muzikale bildungsjaren niet ver van Thurston Moore en Kim Gordon van Sonic Youth, en ook J Mascis van Dinosaur Jr. kon ze regelmatig op de fiets spotten. ‘Hij draagt altijd braaf zijn helm’, lachtte ze in een interview met The Guardian.
In de traditie van de slaapkamerpop vond ze dan weer haar favoriete manier van schrijven. Hagerup gebruikt haar songs als een manier om connectie te zoeken met haar eigen emoties, die ze anders zelf niet zo goed begrijpt. ‘Elke dag zijn er gevoelens die ik onderdruk. Wanneer ik mijn gitaar vastneem, zou ik gewoon over mooie, vrolijke dingen kunnen schrijven. Maar soms is er iets anders wat je aandacht vastgrijpt, waardoor je iets los kan laten wat je al weken opkropt.’
Voor haar nieuwste album, System, klinkt het werkproces net iets intensiever dan dat. Ze sloot zichzelf nachtenlang op in haar kamer tot er een flard inspiratie zou komen. Achteraf ziet ze dat als het resultaat van de ‘immense druk die twintigers zichzelf opleggen’. Wel hielp het haar om te gaan met haar depressie, waarvan ze aan het begin van het proces niet eens doorhad dat ze ermee worstelde.
Vóór haar nieuwe album had Prewn niet door dat ze met een depressie worstelde.
Klinkt allemaal heel persoonlijk, maar Hagerup omschrijft de muziek van Prewn ook als dissociatief. Vaak schrijft ze teksten vanuit andermans perspectief, en ook de meest intieme songs hebben altijd een afstandelijk sfeertje. Op die manier verklankt ze hoe depressieve mensen niet altijd in touch met zichzelf zijn, maar ook hoe je vaak geen controle hebt over de omstandigheden die je de put induwden. Want zoals de albumtitel doet vermoeden, gaat System ook over de bredere maatschappelijke structuren die het leven soms donker maken. Prewn lijkt dus meer dan genoeg stof te hebben om nog enkele platen op haar slaapkamer te schrijven.