Komt naar 30 CC in Leuven op 28.01, Cactus Muziekcentrum in Brugge op 01.02 en CCHA in Hasselt op 04.02
Maakt neoklassieke drone-muziek
Voor fans van William Basinski, Nils Frahm, Natasha Pirard
Ava Rasti is een muzikant met verschillende gezichten. Haar eerste stappen op het podium zette ze als bassist van de Iraanse postpunkband The Finches – niet te verwarren met de Amerikaanse indiefolkers met dezelfde naam. Heel even droomde ze ervan een echte rockster te worden, maar na vijf jaar zei ze de groep vaarwel. Ze kon niet weerstaan aan de lokroep van haar oorspronkelijke passie: klassieke muziek.
Toen ze 9 was, begon Rasti’s interesse voor muziek. Als kind speelde ze heel graag piano, en werd ze gestimuleerd door haar tante, die haar een Yamaha-keyboard cadeau gaf. Ze raakte gefascineerd door klassieke muziek. Als tiener maakte ze een uitstapje langs de rock, maar na haar tijd bij The Finches spitste de Iraanse zich weer toe op de muziek die ze écht wilde maken. Daarin zijn de rammelende ritmes van The Finches ver te zoeken. In haar eentje maakt Ava Rasti drone, meditatieve muziek die bestaat uit lang uitgesponnen noten die nooit echt tot uitbarsting komen. Het draait om de reis, niet de bestemming.
Sommige drone-artiesten werken enkel elektronisch, terwijl bands als Sunn O))) voor de zware gitaren kiezen. Ava Rasti probeert het genre te verzoenen met klassieke instrumenten. Tijdens het schrijfproces visualiseert ze een mentale ruimte waar klassieke elementen delicaat vertraagd worden, waardoor enigmatische klanken overblijven. Het resultaat is als een meeslepende soundtrack waar je zelf nog de film bij moet bedenken.
De muziek van Ava Rasti is als een meeslepende soundtrack waar je zelf nog de film bij moet bedenken.
Al helpt de artiest je graag een handje met het verhaal. Zo is haar recentste album The River geïnspireerd op een bekend citaat van de Griekse filosoof Heraclitus: ‘Je kunt geen twee keer in dezelfde rivier stappen, want het is niet meer dezelfde rivier en je bent niet meer dezelfde mens.’ Via dit concept onderzoekt Rasti hoe bepaalde locaties herinneringen vast kunnen houden, maar evengoed verbergen. Tijdens het schrijven zocht ze vaak rust aan de rivier Piave, een plek waar zij wel tot rust kon komen, maar waar tijdens de napoleontische oorlogen en de wereldoorlogen vreselijke bloedbaden plaatsvonden. Met haar muziek probeert Rasti dat contrast te verklanken.
Ook de manier waarop ze te werk ging, probeerde heden en verleden met elkaar te verzoenen. Ze vertrok vanuit kleine fragmenten uit bekende klassieke stukken, en speelde die zodanig vaak na elkaar dat ze onherkenbaar werden. Zo wordt ook de herinnering aan het muzikale verleden onherkenbaar gemaakt in het heden.