Zoë Chungong toont haar eigen danstaal in ‘The Ethereal Paradox’: ‘Ik ben meer dan een stel schone benen’

Zoë Chungong rekent in The Ethereal Paradox af met de steelse blikken die vrouwen reduceren tot een lijf.

Sinds ze als zesjarige met haar oom ‘Dancing in the Kitchen’ speelde – denk Dancing with the Stars maar dan in een gewone keuken, met K3-liedjes – weet Zoë Chungong dat het podium haar thuis is. In 2020 deed ze als zeventienjarige studente hedendaagse dans auditie bij choreograaf Jan Martens. Sindsdien geeft ze zich volledig in enkele van Martens’ beste stukken zoals Any Attempt Will End in Crushed Bodies and Shattered Bones en Dog Days Are Over 2.0 . Nu toont ze haar eigen danstaal in The Ethereal Paradox.

Je wilt de keerzijde van ‘pretty privilege’ aankaarten. Waarom?

Zoë Chungong: Jarenlang kon ik niet buitenkomen zonder te worden nagefloten, achtervolgd of aangeraakt. Op den duur kwam ik enkel nog op straat in outfits die geen reactie zouden uitlokken – dacht ik –, zoals een zwarte jeans en een hoodie. Maar dat haalde niets uit. Vandaag ben ik sterker, ik pas me niet meer aan. Maar ik mijd straten waar je je als vrouw onveilig voelt. Met mijn solo wil ik geen lesje leren. Ik wil tonen hoe vrouwen gereduceerd worden tot een schoon lijf. Een compliment krijgen over je lichaam is fijn maar vaak word je beperkt tot dat stel schone benen. Dat voelt zo leeg. Sommige toeschouwers zullen het herkennen, anderen zullen zich betrapt voelen.

Hoe vertaal je zo’n thema naar dans?

Chungong: Mijn stuk bestaat uit drie solo’s. Ik verander per solo in een vrouw uit een andere tijd. Elk van de drie vrouwen geniet van haar lijf, voelt de blik én beantwoordt die. In het eerste deel is dat een vrouw uit de jaren 20, zij danst op het geweldige Moten Swing door de Afro-Amerikaanse jazzpianist Count Basie. Dan volgt een solo, op hiphop, over een vrouw die zich een weg probeert te banen in een wereld, halfweg de nineties, die haar seksualiseert. De slotsolo is een zelfportret waarin ik een tekst slam over hoe die blikken de relatie met je lijf beïnvloeden.

Je brengt dit jaar de dansvideo Exotic Doll 04700 uit. Is er een link met de voorstelling?

Chungong: Yes! Het wordt een videogame over de commercialisering van een vrouwenlijf. Ik ben gek op games, genre Detroit: Become Human waarin je zelf mee de verhaallijn kan uittekenen. Ik wil in mijn werk games, dans en andere kunstvormen intenser verweven. David Lynch – de meester in het mixen van kunsten – is mijn grote voorbeeld.