Ik leef al 38 jaar in het idee dat ik me moet aanpassen aan de wereld, en kijk: nu heeft de wereld zich aangepast aan mij.
...

Ik leef al 38 jaar in het idee dat ik me moet aanpassen aan de wereld, en kijk: nu heeft de wereld zich aangepast aan mij. En het is veel minder leuk dan gedacht. Enfin, het is te zeggen: ik wist natuurlijk dat mijn soort leven niet 'leuk' is. Dat is net wat ik nu al zo lang probeer te vermijden: zaken die als leuk ervaren worden door een veelheid aan mensen. Het leven van de schrijver is bijna per definitie eenzaam en teruggetrokken. Daarbij komt dat we getraind worden in het 'alleen zijn met de eigen gedachten', wat voor niemand plezant is, en dat we - of dat nu lukt of niet - in zekere zin de temperatuur van een samenleving proberen aan te voelen en projecties te maken van waar het allemaal heen gaat. Gooi nog aanleg voor claustrofobie en paniekerige momenten dat het allemaal voor niks is in de mix en je hebt: de perfecte scholing voor deze historische tijden. Schrijvers en consorten zijn momenteel de rustigste mensen onder ons. Ik wandel rond in deze verstomde maatschappij en denk: welkom in mijn wereld, bitches, er is xanax voor de newbies en bier voor de rest. We zitten momenteel in de beleving van de stress. In de turbulentie als het ware. En dan is het moeiijk om overzicht te houden op meer dan de komende dagen. Desondanks is het nu al duidelijk dat de maatschappelijke weerslag van dit gebeuren van de grootteorde van 9/11 zal zijn, dat tot een week of twee, drie geleden eigenlijk de toon van deze eeuw heeft bepaald. Ook in België zullen de gevolgen er niet naast zijn. Ten eerste omdat België bij deze finaal heeft bewezen geen enkele zin meer te hebben. Je denkt nu misschien: allee, de N-VA en De Wever zullen blij zijn. Maar maak je geen illusies: het tijdperk-N-VA eindigde in de tweede week van maart, net als de heerschappij van Bart De Wever, de leider die zijn volk niet kon leiden omdat hij - zo Belgisch als het kan - zogezegd 'burgemeester van Antwerpen is'. Deze en vele andere koterijen aan politieke constructies die al vele jaren tot zwak bestuur en verwatering van talent leiden, zullen post corona met de pletwals vernield worden door de kiezer. Voor er gejuicht wordt: we zullen nog zien wie dat gat opvult. Eén ding is zeker: het zal niemand zijn die je vandaag op tv ziet. Als je vandaag naar tv kijkt en onze huidige politieke generatie ziet, weet dan goed dat dit de walking dead zijn. De Wever. De Block. Calvo. Rutten. Jambon. Weyts. Wilmès. Di Rupo. Magnette. Heel de CD&V, want wie kent die hun namen in godsnaam nog? Allemaal uitgespeeld - 'gespeeld' helaas letterlijk te interpreteren. Dit gezegd zijnde, laten we maar eerst deze vervelende en gevaarlijke periode allemaal doorkomen. Een tip van een ervaringsdeskundige in eenzaam leven: schakel terug naar eerste of tweede versnelling, geef je hoofd rust, blijf weg van social media, ga de natuur in en aanvaard het tijdelijke lot.