MOMMY (vrijdag 21/7, 23.15, NPO 2)

Xavier Dolan heeft in zijn films altijd veel sympathie voor vrouwen en moederfiguren. Dat is niet anders in Mommy, een grimmig maar magnifiek psychodrama over een stormachtige moeder-zoonrelatie dat in 2014 bekroond werd met de Juryprijs op het festival van Cannes - ex aequo met Adieu au langage van Jean-Luc Godard. Gevolg: de toen 25-jarige Canadese regisseur van J'ai tué ma mère (2009), Les amours imaginaires (2010) en Laurence Anyways (2012) brak ook door bij het brede publiek.
...

Xavier Dolan heeft in zijn films altijd veel sympathie voor vrouwen en moederfiguren. Dat is niet anders in Mommy, een grimmig maar magnifiek psychodrama over een stormachtige moeder-zoonrelatie dat in 2014 bekroond werd met de Juryprijs op het festival van Cannes - ex aequo met Adieu au langage van Jean-Luc Godard. Gevolg: de toen 25-jarige Canadese regisseur van J'ai tué ma mère (2009), Les amours imaginaires (2010) en Laurence Anyways (2012) brak ook door bij het brede publiek. Diane 'Die' Després (Anne Dorval) is een sexy en vastberaden weduwe uit een populaire buitenwijk van Montréal. Het leven met haar veertienjarige zoon Steve (Antoine-Olivier Pilon) is allesbehalve rozengeur en maneschijn. Steve is homo, heeft ADHD, is psychisch labiel en zijn impulsiviteit vertaalt zich in gewelddadig gedrag. Wanneer hij om die reden uit het rehabilitatiecentrum wordt ontslagen, neemt Die hem opnieuw onder haar hoede. Het is het begin van een reeks hoogoplopende ruzies, veelal in sappig Quebecs Frans. Maar Steve kan ook lief zijn, zo blijkt. De ommezwaai volgt wanneer moeder en zoon vriendschap sluiten met Kyla (Suzanne Clément), hun vriendelijke, in zichzelf gekeerde buurvrouw die de puber met zijn studies gaat helpen. Al weet je met de onvoorspelbare Steve nooit. Dolan kiest in het vaag semi-autobiografische Mommy - hij is zelf openlijk homoseksueel - voor een bijzonder ongewone vierkante 1:1-beeldverhouding. Dat formaat, een metafoor voor de beknelde positie waarin de personages zich bevinden, werkt de spanning in de hand. Maar Dolan is niet geobsedeerd door stijl omwille van de stijl: het is vooral het emotionele parcours van zijn personages dat hem interesseert. Dolan mikt op diepe ontroering, maar heeft ook aandacht voor verrassende cinematografische momenten. Soms speelt hij met dat ongewone beeldkader en de fotografie - grotendeels geïnspireerd door de belichting van de foto's van Nan Goldin - baadt vaak in goudgele kleuren om een nostalgisch effect te bekomen. Diezelfde weemoed vind je ook terug in de muziekkeuze, een mix van klassieke muziek en popliedjes uit de jaren negentig (van Andrea Bocelli en Céline Dion tot Counting Crows en Oasis). Ze geven mee kleur aan deze vurige ode aan een onvolmaakte maar uiterst liefhebbende moeder. Een hevige klassenstrijd kan elk moment uitbarsten in de 'Quad', drie manen en de planeet waarrond ze draaien. Aan de ene kant: The Company, het almachtige bigbrotherbedrijf dat de plak zwaait in Killjoys. Aan de andere: het verzet, dat vooral bestaat uit verarmde Company-kompels. Tussen twee vuren: de RAC, interplanetaire premiejagers die geacht worden neutraal te zijn. Drie van hen zien zich gedwongen kleur te bekennen. Dutch, een zwarte RAC-agente, raakt betrokken bij een groots complot. John zoekt dan weer zijn vervreemde, aan PTSS lijdende broer op wanneer die op een wanted-poster prijkt. Killjoys kan niet tippen aan Battlestar Galactica of Black Mirror. Wel biedt de reeks heftige actie, een kleurrijke setting, mysterieuze geneticaprogramma's en monniken die zichzelf ophangen.Volwassen Japanners in bijpassende shirts janken bij het horen van een melige ballad of dansen synchroon, glowsticks in de handen. Op de bühne: een negentienjarig meisje in schooluniform met schattige staartjes. Zij is een van de J-pop-idolen die gevolgd wordt in Tokyo Idols. Haar fans noemen zichzelf 'broers', staan bekend als otaku (obsessieve outcasts) en zullen na de show hun godin de hand schudden, als ze zich dat tenminste kunnen veroorloven. Wanneer een meisje van veertien of zelfs tien op het podium staat, wordt het allemaal nóg vreemder. Zeker omdat sommige superfans meer dan 'vaderlijke gevoelens' koesteren voor hun idool. Tokyo Idols behandelt echter meer dan die zweem van pedofilie. De docu verdiept zich tegelijk in eenzaamheid, escapisme, denkbeeldige relaties, kinderverering en verstoorde man-vrouwrelaties in het hypercompetitieve Japan.Wanneer de sadistische Alex (Malcolm McDowell in een onvergetelijke rol) een vrouw brutaal verkracht en een andere - met een grote porseleinen penis - het hoofd inslaat, beslist de Britse overheid om zijn gewelddadige impulsen aan banden te leggen. Dat gebeurt middels de Ludovico- behandeling, een shocktherapie waarbij Alex wordt verplicht om gruwelbeelden te ondergaan. De meest controversiële film van Stanley Kubrick, naar Anthony Burgess' gelijknamige roman, is een meesterwerk over de botsing van vrije wil en totalitaire staat. Ook het productiedesign verraadt het genie van de Amerikaan. Van de inkleding van de futuristische Korova Milk Bar, over het popartdesign in Alex' kamer tot de kunstobjecten in het huis van zijn slachtoffers: het draagt allemaal bij tot het subversieve karakter van deze vaak huiveringwekkende toekomstfantasie uit 1971.Op 28 juli trapt de Jupiler Pro League af met een wedstrijd tussen het sterrenensemble van landskampioen Anderlecht en promovendus Antwerp FC. The Great Old, voor het eerst sinds 2004 weer op het hoogste niveau, staat zo meteen centraal in de eerste uitzending van het gloednieuwe voetbalprogramma Sports Late Night. In allerijl werd een redactieploeg samengesteld nadat Vier (in conglomeraat met Telenet) in mei de tv-rechten van het Belgische competitievoetbal afsnoepte van VTM. Aan de Medialaan blijft het iconische Stadion wel bestaan, maar dat programma zal voortaan meer aandacht besteden aan andere sporten. Voor de voetballiefhebber is het een welgekomen frisse wind, want het gewauwel van Johan Boskamp en de iets te vlotte presentatiestijl van Tom Coninx hadden hun houdbaarheidsdatum bereikt. Vier legt zijn eieren in het mandje van het beslagen duo Bart Raes en Gilles De Coster, die elkaar op vrijdag-, zaterdag- en zondagavond zullen aflossen als presentator van Sports Late Night. Ex-Rode Duivel Geert De Vlieger zorgt voor de analyses. Iets minder luchtigheid en iets meer diepgang in de Belgische voetbalverslaggeving, dus. Of dat wordt toch verwacht.Pal in het Russische Oeralgebergte, in een bos dat groter is dan Duitsland en honderden kilometers verwijderd van de dichtstbijzijnde stad, ligt het dorpje Lozvinsky. Op die afgelegen plek, waar de temperatuur in de winter makkelijk onder de min veertig graden duikt, bevindt zich Kolonie 56, een gevangenis voor de zwaarste criminelen - de 260 mannen die er opgesloten zitten, hebben samen bijna 800 mensen vermoord. De Britse regisseur Nick Read is een van de weinige filmmakers die toegang kreeg tot deze goelagachtige instelling. In zijn docu peilt hij naar de ziel van een zestal gevangenen, van wie sommigen tot 23 uur per dag in eenzame opsluiting doorbrengen. Opvallend is de openhartigheid waarmee ze over hun misdaden en benarde situatie praten.'De meisjes uit Insecure zouden met de ogen rollen bij de "problemen" van die uit Girls', zei Issa Rae, schrijfster en hoofdrolspeelster van Insecure, vorig jaar in dit blad. De HBO-serie volgt enkele zwarte vriendinnen die hun weg door het leven, de liefde en New York proberen te vinden. Issa beleeft wat sommigen een quarterlifecrisis zouden noemen. Ze ontdekt dat haar leven niet is wat ze ervan verwacht en ze weet niet hoe ze daarmee moet omgaan. Er zijn problemen thuis, problemen op het werk, problemen met vrienden en problemen met volwassen worden. Aan het begin van het tweede seizoen verwerkt ze haar moeilijke break-up met de chronisch werkloze Lawrence, al blijkt sexting de voormalige tortelduifjes nog steeds te verbinden.Het was een aangename afwisseling voor de Britse sociale filmer Stephen Frears toen hij midden jaren tachtig de beroemde achttiende-eeuwse brievenroman van Choderlos de Laclos mocht verfilmen, of tenminste Christopher Hamptons toneelbewerking ervan. Dit heerlijke zedendrama over de kuiperijen van de Franse aristocratie biedt heel wat pruikenpret. Glenn Close is uitstekend als de sadistische markiezin De Merteuil, en hetzelfde kan gezegd worden van John Malkovich als de diabolische burggraaf De Valmont. Die heeft zich als doel gesteld om de vrome Madame de Tourvel (een haast magnetische Michelle Pfeiffer) te ontmaagden. Een kostuumfilm was zelden zo boosaardig én snedig.Haal die ribbetjes, steaks en brochettes van de barbecue en vervang ze door een linzenburger en een potje hummus. Tenminste, zo stelt de documentaire What the Health, als u geen verhoogd risico wilt lopen op darmkanker en cardiovasculaire aandoeningen of niet een van 's werelds 350 miljoen diabetespatiënten wilt worden. De risico's van een op (verwerkt) vlees gebaseerd dieet worden al lang bestudeerd. Maar, vragen Kip Andersen en Keegan Kuhn zich af, waarom waarschuwen gezondheidsorganisaties niet voor die risico's? Het antwoord is allesbehalve smakelijk. Ontdek zelf hoe noest de Amerikaanse voedings- en farmaceutische industrie lobbyen en de consument in de war brengen, hoe de overheid daaraan meewerkt en hoe kwetsbare gemeenschappen extra hard getroffen worden. Give peas a chance!De verwachtingen voor het Netflix-karteldrama Ozark zijn hooggespannen, temeer omdat het een serie is van de producenten van House of Cards. Jason Bateman (Arrested Development) speelt de gladgeschoren financiële adviseur Marty Byrde, een op het eerste gezicht volstrekt normale familieman die een op het eerste gezicht volstrekt normaal leventje leidt in Chicago. Alhoewel. Marty kijkt graag huisgemaakte porno op zijn laptop terwijl hij met zijn klanten in gesprek is. In zijn vrije tijd is hij ook nog betrokken bij witwaspraktijken voor de niet zo vriendelijke jongens van het tweede grootste drugskartel in Mexico. Hij is dus allesbehalve een volstrekt normale familieman.Zoals verwacht brengt zijn dubieuze bijverdienste hem al snel in de problemen. De kartelbaas verdenkt hem ervan de winsten van zijn handeltje af te romen. Wanneer hij een pistool tegen zijn hoofd krijgt gedrukt, bluft hij zich een uitweg uit de ellende. Met zijn vrouw (gespeeld door Laura Linney, bekend van The Truman Show) en twee kinderen verruilt hij de skyline van Chicago voor het Ozarkgebergte in Missouri, terwijl een FBI-agent het geldspoor en de zich opstapelende lijken in zijn zog traceert. Om zijn gezin te redden, zal Marty een beroep moeten doen op pragmatisme en een dierlijk overlevingsinstinct.Een 'brave' familieman die zijn toevlucht zoekt in niet zo koosjere praktijken om zijn gezin veilig te stellen: het lijkt een variant op Breaking Bad, maar Bateman verzekert in Entertainment Weekly dat Marty niet de richting van Walter White zal uitgaan. 'We hebben heel bewust geprobeerd om niet in het vaarwater van Breaking Bad terecht te komen.'De fans die Jason Bateman vooral kennen van zijn komische personages in Arrested Development en Horrible Bosses zullen even moeten wennen om hem aan het werk te zien in een duistere rol. Bateman was echter vooral geïnteresseerd in het werk dat hij kon verrichten áchter de camera: hij regisseerde vier van de tien afleveringen en staat vermeld als executive producer van de serie, die neergepend werd door Bill Dubuque, tevens de scenarist van de Ben Affleck-thriller The Accountant en het rechtbankdrama The Judge. Geweld, familiaal drama en plotwendingen verzekerd dus.