Uit sommige hotels wil je nooit uitchecken. En zeker niet uit The Grand Budapest Hotel, een vrolijke kijkdoos van een film die in elkaar is geknutseld door Wes Anderson, de Amerikaanse dandy die zich met The Royal Tenenbaums, The Life Aquatic with Steve Zissou, The Darjeeling Limited en Moonrise Kingdom heeft opgewerkt tot de koning van de prettig vormgegeven filmfantasie.
...

Uit sommige hotels wil je nooit uitchecken. En zeker niet uit The Grand Budapest Hotel, een vrolijke kijkdoos van een film die in elkaar is geknutseld door Wes Anderson, de Amerikaanse dandy die zich met The Royal Tenenbaums, The Life Aquatic with Steve Zissou, The Darjeeling Limited en Moonrise Kingdom heeft opgewerkt tot de koning van de prettig vormgegeven filmfantasie. In deze vrolijke én melancholische retrokomedie neemt Anderson je mee naar de fictieve Centraal-Europese republiek Zubrowka. Monsieur Gustave (Ralph Fiennes) is een onverstoorbare hotelconciërge die altijd druk in de weer is. Zijn leven en dat van zijn loyale piccolo Zero (revelatie Tony Revolori) wordt helemaal overhoopgehaald wanneer Céline Villeneuve Desgoffe und Taxis (Tilda Swinton), een rijke klant en de gewezen minnares van Gustave, wordt vermoord. De dame van adel laat hem een kostbaar schilderij van de Nederlandse renaissancemeester Johannes Van Hoytl na, en dat is niet naar de zin van haar zoon Dmitri (Adrien Brody), die Gustave zelfs van de moord beschuldigt. Anderson gebruikt die misdaadintrige als een springplank voor dolle achtervolgingen per slee en vuurgevechten die zoete herinneringen oproepen aan de avonturen van Kuifje, al liet hij zich ook inspireren door de Oostenrijkse schrijver Stephan Zweig, de sprankelende komedies die Ernst Lubitsch in de jaren dertig draaide en de donkere thrillers van Fritz Lang. Het is onmogelijk om ongevoelig te blijven voor het prachtige setdesign. Het centrale decor van het hotel is als een poppenhuis in sprookjesachtige pastelkleuren waar sterren als Jude Law, Jeff Goldblum, Willem Dafoe, Edward Norton, Harvey Keitel en Owen Wilson - vaak met nepsnorren en altijd in een strak bemeten kostuum - in en uit lopen. Toch schuilt er achter al die opsmuk ook een weemoedige parabel over totalitarisme, de vervlogen grandeur van het oude Europa en de kracht van waardevolle kunst. The Grand Budapest Hotel is het meesterwerk van een fetisjist die elk beeld met evenveel liefde behandelt. Wat drijft een tiener tot zelfdoding en welke rol speelt haar onmiddellijke omgeving daarin? Op die prangende vragen probeert de Netflix-serie 13 Reasons Why een antwoord te geven. Voor het levenszatte tienermeisje Hannah zich van het leven berooft, neemt ze een audiodagboek op waarin ze dieper ingaat op de dertien redenen die haar tot haar wanhoopsdaad brachten. De tapes, verpakt in een schoenendoos, belanden in de voortuin van haar klasgenoot Clay, die er vervolgens mee aan de slag gaat. Wat volgt, is de gitzwarte reconstructie van een zelfmoord en hoe het zover is kunnen komen. 13 Reasons Why laat weinigenonberoerd:volgens sommigen werkt de serie sensibiliserend, psychologen en specialisten in suicidepreventie waarschuwen dat ze imitatiegedrag in de hand werkt. Hoe dan ook is het intrigerende televisie.In 1990 kreeg Jens Söring, zoon van een Duitse diplomaat, in de VS levenslang voor de gruwelijke moord op de ouders van zijn liefje Elizabeth Haysom. Aanvankelijk bekende Söring de dubbele moord, maar later trok hij zijn verklaring in: hij zou de schuld alleen op zich genomen hebben om Elizabeth van de elektrische stoel te redden. Documakers Marcus Vetter en Karin Steinberger zoeken Söring op in de gevangenis en komen tot de conclusie dat hij hoogstwaarschijnlijk onschuldig is en het slachtoffer werd van een moderne lady Macbeth. Dat de makers beschikten over beeldmateriaal van de rechtszaak én de vurige liefdesbrieven die de twee aan elkaar schreven, geeft de reconstructie alleen maar meer pigment. Een boeiende hybride van gerechtsthriller en onderzoeksjournalistiek.Onlangs zorgde de trailer van de Netflix-serie Dear White People voor commotie. Het filmpje zou racisme tegenover blanken promoten, en leidde op sociale media zowaar tot een Netflix-boycot. Hier en daar dreigden mensen zelfs met de stopzetting van hun abonnement. Het bleek de ideale promostunt voor de satirische serie, waarin vier studenten van een fictieve Ivy League-universiteit een radioshow beginnen. Het doel: hun blanke, verwende medestudenten confronteren met hun (on)verholen racistische gedrag. Showrunner Justin Simien stelt middels scherpe humor niet alleen racisme aan de kaak, maar heeft het ook over sociale onrechtvaardigheid, politieke correctheid (of het gebrek daaraan) en het soms misleide activisme van millennials. In de spiegel die hij ons voorhoudt, komen we niet altijd even goed voor de dag.Volgens de Mauritaanse regisseur Abderrahmane Sissako is elke barbaar ooit een kind geweest. In Timbuktu laat hij door de ogen van een kind zien hoe de macht in de Malinese woestijnstad Timboektoe en omgeving wordt overgenomen door jihadisten, die er de sharia willen invoeren. Plots zijn muziek, voetbal, roken en zelfs genieten van de zon verboden. Hoewel Sissako heel kritisch is voor het moslimfundamentalisme weigert hij om de extremisten als monsters af te schilderen: het zijn ook maar fragiele, klungelende mensen. Dat maakt van Timbuktu een heel humane, fraaie en soms zelfs grappige film over de absurditeit van terreur.Vier jaar na het fiasco van De Kruitfabriek waagt Vier zich opnieuw aan een dagelijkse talkshow. In Gert Late Night ontvangen Studio 100-topman Gert Verhulst en zijn bijzit James Cooke (Nieuwe buren) wekelijks drie gasten die van maandag tot donderdag hun blik mogen werpen op de waan van de dag. Dat gebeurt op Verhulsts luxejacht Evanna - met aan boord een privékok, een borrelende jacuzzi en goed uitgeruste bar. Ach, het moet niet altijd in een muffe studio zijn.Het verdomd goede eerste seizoen van Fargo hield het midden tussen een origineel verhaal en een ode aan de gelijknamige film van de gebroeders Coen. Jaargang twee ontspon zich tot een meesterlijke misdaadsaga dat zich afspeelde in het Amerika van Ronald Reagan. Seizoen drie start weer met een blanco blad. Centraal staat de rivaliteit tussen de gladde selfmade man Emmit en zijn tweelingbroer Ray, een kalende reclasseringsambtenaar met een chronisch geldtekort (beiden vertolkt door Ewan McGregor). Verwacht alweer een portie dood en vernieling, de ondergang van gewone mensen die domme dingen doen, prachtig besneeuwde landschappen (die al snel rood kleuren van het bloed), absurde dialogen én de obligate lokale politiechef met een hoek af (Carrie Coon uit The Leftovers).Wat als de Engelsen de Battle of Britain hadden verloren, de nazi's het Verenigd Koninkrijk hadden bezet en Winston Churchill was geëxecuteerd? Dat is het uitgangspunt van de BBC-miniserie SS-GB, een tv-adaptatie van Len Deightons roman uit 1974. Scotland Yard-detective Douglas Archer (Sam Riley, die Joy Division-zanger Ian Curtis speelde in Control) moet sinds de bezetting verantwoording afleggen aan de SS, maar doet verder plichtsgetrouw zijn werk. Wanneer hij tijdens een moordzaak op de resultaten van een Brits atoomwapenonderzoek stuit, raakt hij gekneld tussen de bezetter en het Britse verzet. Hoewel de serie overduidelijk fictie is, is de aanblik van de swastikavlaggen die op Buckingham Palace wapperen ronduit huiveringwekkend. Ook Sam Riley kon daar niet aan wennen: 'Het is en blijft een symbool van haat. Elke dag op de set voelde ik me ongemakkelijk.''Desperate times, desperate measures', zegt superagent Ethan Hunt (Tom Cruise) in het vijfde deel van de M:I-franchise. Hij houdt woord. Om te vermijden dat een schimmige misdaadorganisatie de wereld in het verderf stort, hangt de waaghals achtereenvolgens aan een opstijgende Airbus, houdt hij drie minuten de adem in in een gigantische watertank en haalt hij halsbrekende toeren uit tijdens een motorachtervolging in en rond Marrakech. Ook grandioos: de vette knipoog naar Hitchcock in een perfect georkestreerde scène die zich afspeelt in de opera van Wenen, tijdens een opvoering van Puccini's Turandot.Met het vierde seizoen van Silicon Valley bewijst showrunner Mike Judge, bedenker van onder meer Beavis and Butt-head, King of the Hill en Office Space, weer waarom die HBO-satirereeks de beste comedy van het moment is. Wat Entourage deed voor Hollywood, doet Silicon Valley immers voor de technologievallei in Palo Alto: de excessen en het soms potsierlijke vakjargon te kakken zetten met scherpe satire en spitsvondige oneliners. De serie volgt de start-uptrubbels van whizzkid Richard Hendricks (Thomas Middleditch) en zijn geek brothers, die vanuit de huiskamer van een kompaan hun vooruitstrevende ideeën aan de man proberen te brengen. Zo stonden ze aan de wieg van een revolutionaire methode om bestanden te comprimeren. En in het vierde seizoen wil Richard met een nieuw internet beginnen. Pardon?THOMAS MIDDLEDITCH: Dat is het idee, ja. Hij staat met zijn rug tegen de muur: hij móét iets groots bedenken. Eerst werd zijn compressiealgoritme aangewend als muziekprogramma, dan als een app voor videochat. Maar omdat dat dat niet genoeg potentieel blijkt te hebben, droomt hij van een gloednieuwe, ongefilterde versie van het internet.MIDDLEDITCH: Ik geloof van wel. De makers gaan altijd te rade bij toonaangevende techfiguren. Wat je ziet in de serie is dus vaak een mix van bestaande techologie en crazy stuff dat nog uitgevonden moet worden. Zoals een nieuw internet. Al weet ik niet of dat tot minder fake news zou leiden. (lacht)MIDDLEDITCH: De drang naar escapisme is in ieder geval toegenomen. Silicon Valley dankt zijn succes deels aan de aandacht voor detail, maar hopelijk ook aan de humor en de intrigerende verhaallijnen. Bovendien is de serie stevig verankerd in de zeitgeist: iederéén heeft weleens gehoord of gelezen over Elon Musk of over Snapchat. Ook mensen die niet in Silicon Valley werken voelen dat daar een vreemde technologische goudkoorts heerst.MIDDLEDITCH: Aangezien ik in mijn jeugdjaren graag videogames speelde, ben ik eerst als consument door die wereld gefascineerd geraakt. Pas later raakte ik geïnteresseerd in de tech bubble, en ben ik me gaan verdiepen in de businesskant ervan. Het is cool om in mijn vrije tijd de San Francisco Bay Area te bezoeken en met échte durfkapitaalverstrekkers te praten.MIDDLEDITCH: Hij is een profeet, maar wel een merkwaardige. Als je wilt weten wat er over tien jaar zal gebeuren, praat dan met Mike als hij stoned is. De voorspellingen zullen uit zijn mond stromen. Hij is als een vaderfiguur voor ons. Hij is niet voortdurend aanwezig op de set, maar als hij er is, probeert iedereen hem te imponeren met moppen. Wie hem kan doen lachen, wordt in zijn status bevestigd door een comedygod. Dat is goed voor je ego. (lacht)