HET UUR VAN DE WOLF: DE REBELLIE VAN VIVIENNE WESTWOOD (Donderdag 7/3, 22.55, NPO2)

'Spijtig dat de film middelmatig is, want Vivienne en Andreas zijn dat niet.' Dat statement liet modeontwerpster Vivienne Westwood de wereld insturen, net voor deze documentaire op Sundance in première ging. Om maar te zeggen dat Dame Vivienne op haar 77e en ruim veertig jaar na de punkexplosie, waar ze een niet gering aandeel in had, nog steeds niet vies is van een stevige middenvinger.
...

'Spijtig dat de film middelmatig is, want Vivienne en Andreas zijn dat niet.' Dat statement liet modeontwerpster Vivienne Westwood de wereld insturen, net voor deze documentaire op Sundance in première ging. Om maar te zeggen dat Dame Vivienne op haar 77e en ruim veertig jaar na de punkexplosie, waar ze een niet gering aandeel in had, nog steeds niet vies is van een stevige middenvinger. Regisseur Lorna Tucker had Westwood voor haar documentaire nochtans drie jaar mogen volgen, volgens datzelfde statement 'om Viviennes activisme te filmen, maar dat beslaat nog niet eens vijf minuten van de documentaire. Wel zit er een pak oude modefootage in die ook gratis online te bekijken valt.' Dat Westwood haar engagement belangrijk vindt, bleek onlangs nog op de London Fashion Week, waar ze haar modellen hulde in slogans over consumentisme en de klimaatsverandering. Uiteindelijk betrad ze zelf het podium, met de boodschap: 'Dit jaar moet er iets veranderen.' De docu, waarvan de originele titel Westwood: Punk, Icon, Activist luidt, zegt inderdaad meer over punk en de iconische status van de ontwerpster dan over haar activisme. Westwood stond, samen met haar ex-man en Sex Pistols-manager Malcolm McLaren mee aan de basis van de punkbeweging. De provocerende look van de prille punkers werd gepropageerd door Sex, de boetiek die het koppel destijds runde in King's Road. Maar terwijl de licht prikkelbare Westwood in deze documentaire graag praat over haar ontwerpen en haar positie als zakenvrouw, is ze een pak minder spraakzaam over haar aandeel in de punk en haar relatie en breuk met McLaren. 'Moeten we het nu echt over elk klein stukje daarvan hebben?' moppert ze. 'Dat is zo saai.' Joe Corré, haar zoon met McLaren, en haar huidige partner Andreas Kronthaler (die volgens hardnekkige geruchten de inspiratiebron was voor Sacha Baron Cohens personage Brüno) zijn gelukkig openhartiger, waardoor je toch een duidelijk, zelfs geestig inzicht krijgt in Westwoods opmerkelijke leven. En dat, zo toont ook deze docu, is allesbehalve middelmatig. Spreken is silver, zwijgen is goud? Niet voor de slachtoffers van het Franco-regime (1939-1975) die het bloedige verleden van Spanje overal met zich meedragen: de ene stond een baby af of werd gemarteld, de andere hoopt al jaren de stoffelijke resten van een geliefde in een massagraf te vinden. Waarom klinkt veertig jaar na de dood van dictator Franco hun roep om gerechtigheid luider dan ooit? Omdat ze moesten zwijgen door de amnestiewet van 1977, die nog altijd van kracht is. Die zorgde er niet enkel voor dat politieke gevangenen van Franco vrijkwamen maar ook dat diens handlangers vrijuit konden gaan dankzij El pacto del olvido, een clausule die zegt dat je het verleden moet laten rusten. Dat is moeilijk als Franco's beul, Antonio González Pacheco, zorgeloos door de straten van Madrid struint. Dat wordt héél duidelijk in de gesprekken die filmmakers Robert Bahar en Almudena Carracedo in deze docu voeren.Niks new wave, niks disco. Wars van alle muzikale trends van dat moment liet John Landis in 1980 The Blues Brothers op de bioscopen los, een onvervalst eerbetoon aan de rhythm-and-blues. Dan Aykroyd en wijlen John Belushi vertolken de broers Elwood en Jake Blues, immer voorzien van maatpak, deukhoed, witte kousen en zonnebril. Ze roepen hun oude band weer bij elkaar voor een 'mission from God': genoeg geld verzamelen om het weeshuis waar ze zijn opgegroeid voor sluiting te behoeden. Doet er overigens niet toe, want dat magere verhaaltje is vooral een excuus voor slapstick en belachelijke achtervolgingen - de broers worden opgejaagd door nazi's, flikken, een countryband en een mysterieuze moorddadige dame. U kijkt vanzelfsprekend ook naar deze klassieke komedie vanwege de muzikale legendes - James Brown! Aretha Franklin! Cab Calloway! John Lee Hooker! Ray Charles! - die doen waar ze verdomd goed in waren. Let the good times roll!Niets dat zo tot de verbeelding spreekt als een succesvolle sporter die een moord pleegt. Kijk maar naar de hetze die ontstond toen O.J. Simpson in 1994 gearresteerd werd voor de moord op zijn vrouw. Dat was niet anders toen New England Patriots-speler Aaron Hernandez een kleine twintig jaar later voor de moord op Odin Lloyd werd opgepakt. Toen bleek dat de NFL-speler nog doden op zijn geweten had, was het hek helemaal van de dam. Wie was deze moordende middenvelder? En waarom hing hij zichzelf in 2017 op in zijn cel? Er hangen véél vragen rond deze zaak. Verwacht dus geen serie als O.J.: Made in America, wel een spannende true crime-docu die op zoek gaat naar antwoorden. Dat doen de makers door de avond waarop Lloyd vermoord is meticuleus te reconstrueren aan de hand van bewakingsbeelden, getuigenissen én een interview met Hernandez' toenmalige vrouw.In de schoolvakantie zendt Terzake drie niet zo kindvriendelijke docu's van de BBC-journaliste Stacey Dooley uit. Eerst aan de beurt: een reportage met de veelzeggende titel Mums Selling Their Kid. In de Filippijnen worden kinderen, soms zelfs nog baby's, door hun moeders verkocht aan vunzigaards, meestal welgestelde westerlingen. Die dwingen de kinderen tot seksuele handelingen voor de webcam, en in sommige gevallen worden ze zelfs gemarteld. Dooley gaat in de Filipijnse hoofdstad Manilla mee tijdens een undercoveroperatie van de Amerikaanse special agent Mike, die contact legt met ouders in de hoop de daders te arresteren. Het beeldmateriaal dat ze daar te zien krijgt, is huiveringwekkend. Dinsdag volgt The Young and Homeless, een docu waarin Dooley negen maanden lang enkele Britse daklozen volgt, en woensdag Shot by My Neighbour, waarin ze slachtoffers van zogenaamde 'kneecappers' ontmoet. Slik.Het is geen geheim dat alles koek en ei is tussen Netflix en The Office-brein Ricky Gervais. Hij gaf Eric Bana regieaanwijzingen in de mediasatire Special Correspondents en stofte David Brent uit de Britse The Office af voor de mockumentary David Brent: Life on the Road. Het resultaat was twee keer matig. Misschien doet hij beter met After Life, een zwarte komedie waarin Gervais gestalte geeft aan Tony, wiens vrouw recent gestorven is. Eerst overweegt hij zelfmoord, maar daarna neemt hij een drastisch besluit: vanaf nu zal hij doen en laten wat hij zelf wil. Hij waant zich God, maar wie Gervais een beetje kent, weet dat hem vooral veel plaatsvervangende schaamte te wachten staat. Gervais deed voor de bijrollen een beroep op vertrouwde gezichten. Ashley Jensen, een van de acteurs uit Extras, doet mee, net als Kerry Godliman, de standupcomedian die eerder al te zien was in Derek, de verrassend melige en schromelijk onderschatte docusitcom die Gervais voor Netflix en Channel 4 maakte.Alfre Woodard (12 Years a Slave, True Blood, The Practice) veroverde onlangs nog kijkersharten in het tweede seizoen van de Marvelreeks Luke Cage. Nu is de voor een Oscar en een karrenvracht Emmy's genomineerde Afro-Amerikaanse actrice ook te bewonderen op Netflix als het titelpersonage in Juanita, een vrouw wier seksuele fantasieën over acteur Blair Underwood - die haar in bloot bovenlijf streelt, terwijl zij in de zetel ligt te kirren - verstoord worden door haar rusteloze volwassen dochter en haar kleindochter. Ze springt dan maar op de eerste bus richting de bergen van Montana, weg van het kneuterige stadsleven. Zal ze haar mojo terugvinden in het toepasselijk genaamde gehucht Butte? Juanita is een feelgood-indiedrama uit de koker van regisseur Clark Johnson, op wiens conto niet alleen afleveringen van Homeland en The Wirestaan, maar ook middelmatige thrillers als The Sentinel en S.W.A.T. Kan dus nog alle kanten op.1980. Twee rechercheurs worden vanuit Madrid naar een Andalusisch dorpje gestuurd om er de gruwelijke moord op en verkrachting van twee tienermeisjes op te lossen. Hebben ze te maken met een prostitutienetwerk? Of loopt er een uiterst sadistische lustmoordenaar rond? Op veel hulp, zij het van getuigen of van de lokale politie, hoeven ze niet te rekenen. Dit broeierige misdaadmysterie van Alberto Rodríguez ging begin 2015 aan de haal met tien Goya's, de Spaanse filmprijzen. Het had gerust een elfde mogen krijgen voor het decor, de imposante moerasdelta van de Guadalquivir-rivier, die bijzonder sfeervol gefotografeerd is. En passant maakte La isla mínima duidelijk hoe Spanje er niet in slaagt om de zonden van het Franco-regime weg te wassen.Jeremy Saulnier mocht twee afleveringen van het nieuwe seizoen van True Detective inblikken, maar hij toonde al eerder dat hij iets in zijn mars heeft. Zes jaar geleden draaide hij voor een appel en een ei zijn debuutfilm Blue Ruin, die in Cannes hoge ogen gooide. Daarin leert u de haveloze Dwight Evans (Macon Blair) kennen, die in zijn al even haveloze blauwe Pontiac Bonneville woont. Wanneer hij te horen krijgt dat de moordenaar van zijn ouders vrijkomt, zint hij op wraak, maar Dwight blijkt niet meteen de handigste moordenaar. 'Een soort No Country for Old Men met een idioot achter het stuur', zoals Saulnier zijn beklemmende wraakthriller zelf noemde.'De muziek ken je al, het verhaal nog niet.' Onder dat motto serveert de docureeks Remastered sinds vorig najaar fraaie portretten van overleden muzikale grootheden. In The Two Killings of Sam Cooke komt de vader van de moderne soul aan de beurt die in 1964 in een motel in Los Angeles werd doodgeschoten.Door een speling van het lot werd het beschaafd swingende (What a) Wonderful World (1960) van Sam Cooke in de jaren tachtig opnieuw een hit. Grote kans dat u het nummer kent van het quizje Herexamen op de VRT, en dat het uw beeld gevormd heeft van Cooke als een nette zwarte jongen die met zijn engelenstem aaibare soul zong voor een blank publiek. In dat geval staan u drie dingen te doen:1. Snor op Spotify Live at the Harlem Square Club, 1963 op, een plaat die pas in 1985 werd uitgebracht omdat platenmaatschappij RCA dacht dat ze het nette imago van hun ster bij de blanke platenkoper zou verbrodden. Deze in een snikhete club in Miami voor een uitsluitend zwart publiek opgenomen liveplaat was te rauw, te soulvol, te zwart. Cooke bootst in Chain Gang het geluid van Afro-Amerikaanse gevangenen na, bezingt als een volwassen man de liefde in It's Alright / For Sentimental Reasons en brengt de club tot voorbij het kookpunt in Bring It on Home to Me. Dit is een outsider voor de titel van beste liveplaat aller tijden en een van de redenen waarom de grote Otis Redding zo diep voor deze man boog.2. Bekijk vandaag nog bovenvermelde documentaire om het échte belang van Cooke te ontdekken. Nadat hij de overstap van gospel naar soul gemaakt had en een ster geworden was, schoof hij begin jaren zestig op naar het hart van de Amerikaanse burgerrechtenbeweging. Hij weigerde op te treden in zalen waar blank en zwart van elkaar gescheiden waren. Hij richtte zijn eigen platenmaatschappij op omdat hij gezien had hoe zwarte artiesten steevast werden uitgebuit. Zijn vrienden waren Muhammad Ali, Malcolm X en American-footballspeler en activist Jim Brown. En voor hij op 11 december 1964 werd vermoord, had hij de burgerrechtenbeweging een onverwoestbaar lijflied geschonken: A Change Is Gonna Come. Het feit dat zijn legende als Afro-Amerikaans leider in de halve eeuw na zijn dood verloren is gegaan, is volgens The Two Killings of Sam Cooke de tweede moord op de zanger.3. Draai tien keer na elkaar A Change Is Gonna Come. Vijf keer het origineel van Cooke, vijf keer de versie van Otis Redding. Zet er een hashtag voor en bedenk hoe actueel het lied nog is.