NIGHTCRAWLER (donderdag 8/6, 20.30, Q2)

'Foto's zijn zoals blini's, zei de legendarische Amerikaanse persfotograaf Weegee. 'Je moet ze nemen als ze nog heet zijn.' De enge mediasatire Nightcrawler focust op zo'n nieuwsjager, een rampreporter met camrecorder die doelbewust op het juiste moment op de verkeerde plek is.
...

'Foto's zijn zoals blini's, zei de legendarische Amerikaanse persfotograaf Weegee. 'Je moet ze nemen als ze nog heet zijn.' De enge mediasatire Nightcrawler focust op zo'n nieuwsjager, een rampreporter met camrecorder die doelbewust op het juiste moment op de verkeerde plek is. De werkloze Louis Bloom (Jake Gyllenhaal) is wanhopig op zoek naar werk. Om in zijn levensbehoeften te voorzien, steelt hij koper. Totdat hij enkele freelance cameralui een auto-ongeval ziet filmen. Meteen is hij gebiologeerd door die job, en al helemaal wanneer hij verneemt hoeveel geld de nieuwszenders voor die sensationele beelden neertellen. Louis verpandt een gestolen fiets en schaft zich een tweedehandsvideocamera en een politiescanner aan. Louis' handeltje in bloederige nieuwsbeelden komt traag op gang, maar nadat hij een carjacking met dodelijke afloop heeft kunnen vastleggen, zijn de zenders geïnteresseerd. Hij huurt een naïeve assistent (Riz Ahmed) in om nog meer gruwelijke ongevallen en gore misdaden te kunnen filmen. Zijn werkwijze wordt alsmaar meedogenlozer: in zijn zoektocht naar het perfecte shot verplaatst hij een lichaam op een plaats delict en hij houdt zelfs bewijsmateriaal achter om de concurrentie voor te blijven. Gyllenhaal, die voor deze rol veertien kilogram afviel, is in zijn element als de sinistere Louis, een enge antiheld en amorele opportunist, meer een zielsverwant van taxi driver Travis Bickle dan een paparazzo met camera. Ook Rene Russo is heerlijk als de bikkelharde tv-producente Nina Romina, zijn gretige afnemer die zich door Louis zelfs seksueel laat chanteren in ruil voor exclusieve beelden. Debuterend regisseur Dan Gilroy, scenarist van The Bourne Legacy, stelt op zwartkomische manier de moordende bedrijfscultuur en de tabloidaanpak van de nieuwszenders en massamedia - 'If it bleeds, it leads' - aan de kaak. De spanning die nieuwsjagers ervaren tijdens hun jacht op de volgende scoop door de verlaten straten van het nachtelijke LA wordt voelbaar dankzij de expressionistische fotografie van Robert Elswit, de cameraman van Good Night, and Good Luck en een rits films van Paul Thomas Anderson (Magnolia, There Will Be Blood en Inherent Vice). Het heeft een tijdje geduurd, maar met deze intense neonoir hebben Sweet Smell of Success (1957) en Network (1976) er eindelijk een diabolisch broertje bij. In deze politieke dramareeks volgt de voormalige CIA-analiste Elizabeth McCord (Téa Leoni) de minister van Buitenlandse Zaken op wanneer die plots overlijdt. Dat ze geen katje is om zonder handschoenen aan te pakken wordt meteen duidelijk wanneer ze het bij internationale onderhandelingen niet zo nauw neemt met het protocol. Tijd om zich in te werken krijgt McCord niet, want wanneer twee Amerikanen in een Syrische gevangenis belanden, wordt het een race tegen de tijd om hen weer op Amerikaanse bodem te krijgen. Op het thuisfront moet Madam Secretary dan weer een ander probleem oplossen: haar kinderen blijken niet echt gelukkig met haar carrièreswitch.Life, Animated levert het ultieme bewijs dat film een heilzaam effect kan hebben. Deze docu volgt een jaar in het leven van Owen Suskind, een man met autisme die erin is geslaagd om met anderen te communiceren door gebruik te maken van de dialogen uit de tekenfilms van Disney. Opvallend is dat Owen zich niet identificeert met de helden maar met de randpersonages, die hij tot leven laat komen in zijn eigen strip The Land of the Lost Sidekicks. Het Disney-concern toonde zich van zijn gulste kant: voor een keer moesten er geen rechten voor het gebruik van fragmenten worden betaald. Dit onwaarschijnlijk mooie document van Roger Ross Williams won vorig jaar zowel de jury- als publieksprijs tijdens Docville.De gestoorde bewaker Thomas Humphrey kijkt recht in de loop van zijn eigen pistool. De vinger aan de trekker: die van Dayanara Diaz. Met die cliffhanger eindigde het vierde seizoen van Orange Is the New Black. In het vijfde seizoen, dat deels gelekt werd door een hackerscollectief, breekt een rel uit in de vrouwengevangenis. Meerdere bewakers worden gegijzeld, letterlijk in hun onderbroek gezet en moeten een absurde talentenshow opvoeren. Daarnaast wordt een groep neonazistische bajesklanten tijdens het kruisigen van een andere gevangene vanuit een nieuwshelikopter gefilmd. Ze worden als moslimterroristen geframed. Nooit eerder was Orange Is the New Black kritischer voor de Amerikaanse samenleving dan vorig seizoen, maar nu gaat de dramadyreeks nóg een stap verder. Temeer omdat u Piper Chapman en co ziet ijveren voor de terugkeer van een onderwijsprogramma, een betere gezondheidszorg én pikante kaaschips.Noem regisseur Jim Taihuttu gerust de Adil El Arbi en Bilall Fallah van Nederland. Ook hij portretteert graag tieners met een migratieachtergrond en maakt er geen voorbeeldjongeren van. In Wolf focust hij op Majid (Marwan Kenzari), een jongen uit een grauwe buitenwijk van een niet nader genoemde Nederlandse grootstad. Hij werkt op een bloemenveiling, maar leeft pas echt op als hij kan kickboksen. Wanneer een gangsterbaas hem opmerkt, glijdt hij langzaam maar zeker weg in de onderwereld. Dit rauwe misdaaddrama, in Utrecht gefilmd in een sfeervol, onopgesmukt zwart-wit, laat zich met wat goede wil bekijken als een grimmige mix van Raging Bull en La haine. Eenzelfde hoog niveau haalt deze genrefilm niet, maar Taihuttu laat wel een frisse wind door het Nederlandse filmlandschap waaien.Ze hoopte ooit dat lijkschouwers sperma zouden vinden in haar dode oma. Ze nam een nummer op met Matt Damon waarin ze zongen over seks met elkaar en schotelde dat live in primetime voor aan haar ex, talkshowhost Jimmy Kimmel. Ze grolt over schaamhaar, aids en kak, maakte ruzie met het Media Action Network for Asian Americans en riep een zomerkamp uit tot het op één na rotste kamp dat Joden kunnen bezoeken. Sarah Silverman gaat geen thema uit de weg en kickt op politieke incorrectheid. Meestal meet ze zichzelf de rol van onschuldig, onwetend, vaak racistisch en niet bepaald feministisch meisje aan, om dan verrassend, hard of wansmakelijk - het liefst alle drie samen - uit de hoek te komen. Op dat elan zal de Joods-Amerikaanse comédienne allicht voortgaan in haar show A Speck of Dust, die nu deel uitmaakt van Netflix' groeiende stand-upcatalogus. Of hebben Silvermans gezondheidsproblemen - een ontsteking van haar strotklep werd haar ei zo na fataal - haar wat getemperd?UnREAL werpt een ontluisterende blik achter de coulissen van de fictieve datingshow Everlasting, waarin de producers extreem ver gaan om de kandidates te laten doen wat ze willen om 'goede' tv te krijgen. Temptation Island is er niets tegen. De reeks is bedacht door Sarah Shapiro, die jaren werkte voor de realityshow The Bachelor, waar ze tot haar eigen verbazing erg goed bleek in het harteloos manipuleren van deelnemers. In dit tweede seizoen is Shapiro's alter ego, de mentaal labiele Rachel, gepromoveerd tot showrunner, maar het duurt niet lang voor ze haar voormalige bazin Quinn in de haren vliegt. Controverse alom wanneer zich de eerste zwarte vrijgezel in het spel aandient. Werpen zich voor zijn voeten: onder meer een zuiderse schoonheid en een black rights-activiste.Serveerster Jenna (Keri Russell) is ongelukkig getrouwd én zwanger. Als remedie tegen haar verdriet gaat ze op een inventieve manier taarten bakken die ze namen geeft als 'I Don't Want Earl's Baby Pie' en 'Pregnant Miserable Self-Pitying Loser Pie'. Deze indie is een gevat sprookje over ontrouw en de angst voor het nakende moederschap. Regisseur Adrienne Shelly maakte naam als actrice in arthousekomedies van Hal Hartley, een invloed die je terugvindt in haar luchtige, ironische aanpak. Het succes van haar dramady maakte Shelly zelf niet meer mee: drie maanden voor de release werd ze vermoord door een bouwvakker met wie ze ruzie had gemaakt over burengerucht.Mocht u om een of andere reden niet op uw lievelingsfestival raken: geen nood. Q2 stuurt festivalverslaafden An Lemmens en Sean Dhondt op pad om live verslag uit te brengen vanaf Rock Werchter, Tomorrowland en Pukkelpop. Er volgen ook specials met de hoogtepunten van Suikerrock, Graspop Metal Meeting en de Lokerse Feesten. Via interviews met de artiesten en beelden van de optredens kun je dus alsnog genieten van het muzikale talent dat deze zomer de festivalpodia inpalmt. Olga Leyers, de jongste telg van de Leyersclan, laveert dan weer over de festivalweides op zoek naar de betere sfeerbeelden.De zombieapocalyps leek plots de minste van de zorgen van de disfunctionele clan Clark-Manawa-Salazar. Die viel namelijk uiteen in de vorige seizoensfinale van Fear the Walking Dead. Het derde seizoen van de spin-offreeks belooft nog meer hommeles op de broeierige grens tussen de VS en Mexico.'Een familie doomsday preppers verschijnt op het toneel. Maar belangrijker: als de Clarks, Manawas en Salazars elkaar terugzien, kan het gewelddadig worden. Ze weten dat alles uiteen kan vallen, dat bloed kan verwateren en dat net je familie en vrienden je het meeste pijn kunnen berokkenen', zegt Colman Domingo. 'Toonde seizoen twee de deconstructie van alle personages, dan is seizoen drie écht een kwestie van overleven.' Dat is een biotoop waarin zijn personage - de biseksuele zakenman/oplichter Victor Strand - goed gedijt. 'In het eerste seizoen speelde Strand alles kwijt: zijn Aston Martin, zijn villa. In het tweede werd hij nóg meer menselijk en kwetsbaar. Uiteindelijk bleef hij alleen achter met een groep die hij net had verraden. Maar hij zal als een feniks uit zijn as herrijzen.'Domingo: Toch niet. Net als Shakespeares koningen is Strand niet bang van duisternis. Hij is een hyperintelligente, gesofisticeerde en eloquente man, een stilist. Zijn grote kracht is dat hij zichzelf kan designen. Hij is degene die de controle heeft over hoe hij door jou en anderen gezien wordt. Zoals seizoen twee verduidelijkte, is hij ook een gebroken man. Maar dat gebruikt hij als motor, zeker in dit seizoen. Hij bezit een zekere grootsheid die je niet vaak ziet op tv, en zeker niet in grote producties binnen het bovennatuurlijke genre. Strand is geen volger, maar een leider. Hij zal zijn imperium én zichzelf heropbouwen, tot hij weer aan de top staat. Want dat is zijn manier van overleven.Domingo: Geenszins. Ik geef toe dat ik nooit een zombie- of scififanaat ben geweest, een fan van Baz Luhrmann daarentegen al lang. Het script van The Get Down heb ik zelfs samen met hem doorlopen, van het The Walking Dead-fenomeen wist ik niets. Toch koos ik voor Fear the Walking Dead, al boezemde me dat aanvankelijk angst in. Maar sterker was de drang om mijn comfortzone te verlaten en een personage te spelen waarin ik mezelf kan herkennen en dat met elke aflevering wordt uitgediept, zelfs heruitgevonden. Deze reeks heeft mijn DNA veranderd.