FINDING VIVIAN MAIER (zondag 16/4, 22.35, Canvas)

In 2005 kocht John Maloof een huis in de buurt van Portage Park, Chicago. Hij raakte geïnteresseerd in de geschiedenis van de buurt en besloot er een boek over te schrijven. Op zoek naar illustratiemateriaal stootte hij op een plaatselijke veiling op een doos met zo'n dertigduizend negatieven uit de jaren 1950 en 1960. Het werd hem al snel duidelijk dat hij iets bijzonders in handen had: de stadsbeelden van mensen van alle slag - shoppende burgers, maar net zozeer, en veel markanter, van kinderen, zwarte dienstmeiden en vagebonden - kunnen probleemloos de vergelijking doorstaan met het werk van grote fotografen als Henri Cartier-Bresson, Helen Levitt en Robert Frank. Maloof kocht uiteindelijk de hele boel voor amper 380 dollar. Op zoek naar wie de onbekende fotografe 'Vivian Maier' eigenlijk was, postte hij enkele honderden beelden op Flickr. De respons was massaal.
...

In 2005 kocht John Maloof een huis in de buurt van Portage Park, Chicago. Hij raakte geïnteresseerd in de geschiedenis van de buurt en besloot er een boek over te schrijven. Op zoek naar illustratiemateriaal stootte hij op een plaatselijke veiling op een doos met zo'n dertigduizend negatieven uit de jaren 1950 en 1960. Het werd hem al snel duidelijk dat hij iets bijzonders in handen had: de stadsbeelden van mensen van alle slag - shoppende burgers, maar net zozeer, en veel markanter, van kinderen, zwarte dienstmeiden en vagebonden - kunnen probleemloos de vergelijking doorstaan met het werk van grote fotografen als Henri Cartier-Bresson, Helen Levitt en Robert Frank. Maloof kocht uiteindelijk de hele boel voor amper 380 dollar. Op zoek naar wie de onbekende fotografe 'Vivian Maier' eigenlijk was, postte hij enkele honderden beelden op Flickr. De respons was massaal. Vivian Maier (foto), zo leerde hij, was zo'n beetje de Mary Poppins van de fotografie: een mysterieuze en excentrieke kindermeid met een heimelijke passie voor fotografie. Een serieuze passie: ondertussen heeft Maloof naar schatting 90 procent van Maiers werk verzameld, 100.000 à 150.000 negatieven, meer dan 3000 prints en honderden film- en fotorolletjes. Maiers job was een alibi om foto's te kunnen trekken: ze deed niets liever dan uitstapjes maken met de kinderen, het liefst naar de arme stadswijken. Met haar Rolleiflex-camera om de hals. Maar Maier, zo blijkt uit deze documentaire, had ook duisterder kantjes. Zo zou ze soms kinderen mishandeld hebben. Ze was ook een obsessieve verzamelaarster, van prullaria tot krantenartikelen over misdaadzaken. Haar privéleven schermde ze daarbij angstvallig af. Beetje vreemd misschien dat Maloof, de eigenaar van het grootste deel van haar archief, meteen ook de regisseur van deze documentaire is, maar het maakt Maiers levensverhaal er niet minder beklijvend om. En haar beelden zult u niet licht vergeten. Eind deze maand komt Hirokazu Kore-Eda's nieuwe film After the Storm in de zalen. U kunt zich alvast warmlopen met dit prachtige familiedrama van de Japanse meester uit 2013. Twee heel verschillende koppels krijgen te horen dat hun respectieve zesjarige zoon hun zoon niet is: de twee jongens zijn per ongeluk verwisseld bij de geboorte. Moeten ze hen nu ruilen of alles bij het oude laten? Kun je echt van een kind houden als er geen bloedband is? Kore-Eda tackelt zulke vragen op zijn vertrouwde wijze: verstild, genuanceerd en met veel empathie. Het leverde hem in Cannes de juryprijs op.Bill Nye staat in Amerika bekend als the science guy. Hij is de man die er in de jaren negentig met zijn populaire jongerenprogramma Bill Nye, the Science Guy wetenschap cool maakte. Zijn mediaoptredens, veelal gewapend met lichtblauwe labjas en vlinderdas, zijn sindsdien haast niet meer bij te houden (van Larry King Live tot Dancing with the Stars), maar na al die jaren krijgt hij nu weer een eigen programma, waarin hij niet-wetenschappelijke stellingen zal trachten te weerleggen. Staan alvast ter discussie: klimaatopwarming en seks hebben. En Steve Aoki komt zelfs langs. Genoeg redenen om de wereld te willen redden!Geen Don Johnson en Philip Michael Thomas in deze Miami Vice. Voor zijn filmbewerking van de iconische politieserie liet regisseur Michael Mann Jamie Foxx en Colin Farrell in de huid van Tubbs en Crockett kruipen. Die moeten na een mislukte FBI-operatie een Colombiaans drugskartel infiltreren. Superstilist Mann schroeft de spanning torenhoog op. En zo kleurig als de tv-serie uit de jaren tachtig was, zo donker is deze thriller. Het hoogtepunt: de nachtelijke tocht in een superspeedboot van Crockett en Isabella (Gong Li), het lief en de financiële adviseur van een drugtycoon. Met passende muziek van Moby: One of These Mornings.Vijf jaar na House M.D. mag Hugh Laurie opnieuw doktertje spelen. En ook dit keer vertolkt hij een exemplaar dat zelf niet te helen lijkt. Eldon Chance is een neuropsychiater die door een scheiding gaat en ermee worstelt dat hij niemand geneest maar mensen enkel doorverwijst. En dan ontmoet hij Jaclyn, een femme fatale met een agressieve echtgenoot en een dissociatieve persoonlijkheidsstoornis. Chance trekt zich het lot van zijn nieuwe patiënte enorm aan en belandt op een duister pad: 'impulsivity, disinhibition, risk-taking euphoria, calamity' is de diagnose die hij van zichzelf stelt. Het verhaal is (te) traag opgebouwd en de nevenpersonages overstijgen de clichés niet, maar Laurie speelt zijn rol met verve. En de sfeer in deze adaptatie van Kem Nunns gelijknamige roman wordt vergeleken met die van Hitchcocks Vertigo.Het was een beetje vreemd dat iedereen vorig jaar plots begon te dwepen met Netflixreeks Love. Aangename reeks over twee onaangename personages, niks op tegen. Maar we hadden dit al eens gezien: twee jaar voor Love bracht You're the Worst al twee gebroken zielen bij elkaar. Jimmy is een arrogante schrijver die maar niet aan een tweede roman toekomt. Gretchen is een nymfomane muziekpublicist met een drankprobleem. Ze ontmoeten elkaar op een huwelijk. Hun gedeelde cynisme over de kleffe tortelduifjes leidt tot een bijzonder wilde onenightstand, maar tegen beider gewoonte in kunnen ze daarna niet bij elkaar wegblijven. Tot groot jolijt van hun vrienden, de manische oorlogsveteraan Edgar en de rotverwende huisvrouw Lindsay. In het echte leven wens je niemand vrienden als Jimmy en Gretchen toe, in You're the Worst raak je behoorlijk gehecht aan hen.In 2006 richtte de voormalige shoplifter Sophia Amoruso, toen amper 22, haar modemerk Nasty Gal op. Wat begon met de verkoop van vintage kledij op eBay, groeide uit tot een miljoenenbusiness. #Girlboss (2014), het boek dat ze over die ervaringen schreef, domineerde maandenlang de bestsellerlijsten. Niet slecht voor een vrouw die nooit een hoger diploma had behaald, niet wist hoe ze een bedrijf moest runnen en altijd beweerd had dat ze tegen kapitalisme was.Vorig jaar noemde zakenblad Forbes haar een van de rijkste selfmade vrouwen in de VS. Vorig jaar ging haar zaak ook failliet. Stof genoeg voor een tv-serie, dacht Kay Cannon, die eerder al mee aan het roer van sitcom 30 Rock stond. Girlboss draait niet om business en bikkelharde deals maar om een tegendraadse twintiger die met heel wat vallen en opstaan leert waar ze voor staat. Inspirerende en herkenbare televisie voor millennials.Hij maakte een levensgroot beeld van paus Johannes Paulus II die door een meteoriet getroffen wordt. Een beaat knielende Hitler van zijn hand werd vorig jaar nog bij Christie's voor 17 miljoen dollar verkocht. In Palermo hing hij een replica van de iconische Hollywood-letters boven de gemeentelijke vuilnisbelt. Maurizio Cattelan is de provocateur par excellence van de hedendaagse kunstwereld. In deze docu gaat de Amerikaanse Maura Axelrod op zoek naar wie de Italiaanse kunstenaar werkelijk is: een artistieke oplichter of een donkerkomische visionair? Cattelan komt bovendien zelf aan het woord. Opmerkelijk, want hij maakt doorgaans gebruik van stand-ins voor interviews.Designated Survivor, House of Cards: het Witte Huis is hot in tv-land. Maar er is een komische serie die al dat serieuze gekonkel nog steeds de loef afsteekt: Veep (als in vp, vicepresident), een adaptatie van de Britse serie The Thick of It. In dit zesde seizoen is hoofdpersonage Selina Meyer weer president af. De vraag is nu of er überhaupt nog plaats voor haar is in het Witte Huis. Ons buikgevoel zegt nee, wat deze nieuwe reeks afleveringen er bepaald niet oninteressanter op maakt.In de panelshow Control Pedro gidst de Catalaans-Belgische Woestijnvis-redacteur, Idioot en schrijver telkens vier BV's over de golven van het wereldwijde web. En dat is allemaal de fout van De slimste mens.PEDRO ELIAS: Ik heb een internetverslaving opgelopen toen ik jaren geleden als redacteur voor die quiz werkte. Ik geneer me om het te zeggen, maar ondanks drie kinderen en een vaste job spendeer ik enorm veel tijd online. Vaak zonder enig nut. Het ene moment ben ik iets aan het opzoeken over Italiaanse schoenen, het volgende klik ik door en een uur later besef ik dat ik al tien minuten naar een waterput in Botswana zit te staren. Dat heet wilfing, zoals in het acroniem wwilf, 'what was I looking for': rondsurfen en de weg kwijtraken. Dat is het fundament van Control Pedro.ELIAS: Wat Control Pedro vooral níét is: een panelshow met de geestigste internetfilmpjes. Wel laat ik mijn gasten kennismaken met diensten die online worden aangeboden - onder andere. Zo is er een Russische novelle over een dichter die elke nacht aan zijn typiste een bepaald iets vroeg. Een vrouw uit Moskou las die novelle en verkoopt nu op het internet wat die dichter zijn typiste liet doen.Ik laat ook een rist life hacks zien, de meest uiteenlopende trucjes en tutorials die je het leven makkelijker maken. Die vind je overal. Mijn vriendin heeft onlangs onze droogkast gerepareerd met behulp van een Youtubefilmpje. Zelfs mijn moeder gebruikt ze ondertussen. Maar liever dan zulke alledaagse hulpmiddelen laat ik een Polynesische tutorial zien over hoe je een kokosnoot met je tanden kunt openen.En wat er zeker zal inhakken bij mijn panelleden: we willen hun privacy een beetje schenden. We leggen hen op het rooster over hun onlineverleden. Figuren als dj Faisal en Jonas Geirnaert zijn niet onbeslagen in het surfen. Daartegenover staat dan een Martin Heylen of Erik Van Looy. Die laatste mijdt het net zelfs bewust, behalve misschien de site van Royal Antwerp Footbal Club. Ik hoop dat ik een gids kan zijn en hen, en de kijker, een andere kant van het internet kan tonen.ELIAS: Nauwelijks. Control Pedro draait om de panelleden. Mijn taak is het om hen van site naar site te leiden. Ik moet niet de grapjas uithangen. Mijn gasten zullen dat sowieso beter doen wanneer ze reageren op wat ik hen voorschotel. Ik ben maar de orkestleider. Dat vind ik wel een rustgevende gedachte.