BOOGIE NIGHTS (vrijdag 25/8, 22.15, Canvas)

Films over Hollywood zijn legio. Hetzelfde kan niet gezegd worden over Hollywoods evil twin, de porno-industrie in het nabijgelegen San Fernando Valley. Paul Thomas Anderson, de gelauwerde regisseur van There Will Be Blood (2007) en The Master (2012), draaide er zijn doorbraakfilm over: Boogie Nights (1997), de Cinema Canvas-keuze van Jan Verheyen, met in de hoofdrol een zeer groot geschapen Mark Wahlberg.
...

Films over Hollywood zijn legio. Hetzelfde kan niet gezegd worden over Hollywoods evil twin, de porno-industrie in het nabijgelegen San Fernando Valley. Paul Thomas Anderson, de gelauwerde regisseur van There Will Be Blood (2007) en The Master (2012), draaide er zijn doorbraakfilm over: Boogie Nights (1997), de Cinema Canvas-keuze van Jan Verheyen, met in de hoofdrol een zeer groot geschapen Mark Wahlberg. Tien jaar eerder had de toen zeventienjarige Anderson al The Dirk Diggler Story gedraaid, een mockumentary over de opkomst en ondergang van de pornoster uit de titel. Boogie Nights volgt min of meer hetzelfde verhaal: adult entertainment-regisseur Jack Horner (Burt Reynolds) neemt de jonge schoolverlater en bordenwasser Eddie Adams (Mark Wahlberg, toen nog vooral bekend als rapper Marky Mark) onder zijn hoede en transformeert hem tot pornoster Dirk Diggler. Maar Dirk, wiens hele leven om zijn lul gaat draaien, zal een tol betalen voor zijn roem, fortuin en druggebruik. The Dirk Diggler Story duurde maar een half uur en had slechts zes gesproken rollen. Boogie Nights klokt af op 155 minuten en heeft een uitgebreide ensemblecast, met heerlijk excentrieke rollen voor Julianne Moore, Don Cheadle, John C. Reilly, Heather Graham, William H. Macy, Luiz Guzmán, Alfred Molina en Philip Seymour Hoffman. Het camerawerk, met veel ongelooflijke long takes, is al even indrukwekkend. In de woorden van Anderson zelf: 'Ik zag de Valley zoals regisseur David Lean de woestijn zag in Lawrence of Arabia.' Boogie Nights is niet zozeer een film over de vulgariteit van de pornowereld, als wel een donkerkomische kroniek van een surrogaatfamilie van ambitieuze verschoppelingen en weinig getalenteerde buitenbeentjes die de Amerikaanse droom najagen. Net als in zijn andere films toont Anderson zich een begenadigde chroniqueur van Amerika en zijn verloren idealen op een belangrijk transitiemoment, dat tussen de relatief onschuldige jaren zeventig en de excessieve, decadente jaren tachtig. Net zoals Fien Troch in Home en Larry Clark in Kids schetst de Servische Maja Milos in haar debuut uit 2012 een eerlijk en compromisloos portret van ontwrichte tieners. Alles draait om enkele adolescenten uit een buitenwijk in Belgrado. Ze experimenteren volop met seks en drugs en delen zelfgemaakte seksfilmpjes via sociale media. Klip heeft nogal wat controverse uitgelokt. Isidora Simijonovic, de hoofdrolspeelster in deze ruwe film, was pas veertien op het moment van de opnames. Reden genoeg voor de Russen om Klip als kinderporno te bestempelen en te verbieden. Nochtans werkte de regisseur met dildo's, protheses en stand-ins. Over haar jonge actrice zei ze terecht: 'Ik heb een diamant in de modder gevonden.''Mom, I'm getting older and I really, really hope that at some time I get to see boobs.' Aan het woord is niet een gewone tiener maar Sam, een jongen met autismespectrumstoornis. Die probeert een eerste lief te scoren op de vooravond van een meer onafhankelijk leven. Vanzelf gaat dat niet. Het personage van Keir Gilchrist (It Follows, Room 104) worstelt met woedeaanvallen, dramt weleens door over Antarctische fauna en wil condooms eerst passen alvorens ze te kopen. Ook Sams familie heeft het niet makkelijk. Zijn moeder - gespeeld door Jennifer Jason Leigh (Twin Peaks, Weeds, The Hateful Eight) - is érg beschermend, zijn vader niet zozeer en Sams zus heeft haar eigen groeipijnen. Een reeks over ASS is riskant, maar showrunner Robia Rashid liet zich adviseren door specialisten en belooft authenticiteit.Toen Stephen Kings novelle The Mist in 2007 verfilmd werd door Frank Darabont (The Walking Dead, The Shawshank Redemption), daagden bioscoopgangers niet bepaald massaal op, al wisten King- en horrorfanaten de sarcastische B-film wel mateloos te appreciëren. Christian Thorpe probeert met deze tv-serie een groot publiek warm te maken voor een van Kings kilste horrorverhalen. De reeks heeft buiten het weersverschijnsel ook het uitgangspunt gemeen met het boek. Het stadje Bridgeville, Maine wordt gehuld in een dikke laag goedkoop ogende CGI-mist. We zien de bewoners in paniek wegvluchten, waarschuwend voor 'iets gevaarlijks in de nevelen'. 'Iets' blijkt een understatement: de mist krioelt van de vraatzuchtige wezens. Maar, zo leert de horrorformule, de grootste bedreiging komt niet van buitenaf, maar van binnenin. Er wordt een blik nieuwe personages opengetrokken, en het gebrek aan diepgang wordt gecompenseerd met een claustrofobische sfeer en enkele hoogst genietbare schrikmomenten.In de cockpit: Rick, een nihilistische wetenschapper met een drankprobleem en zijn zenuwachtige kleinzoon Morty. In de verbrandingskamer: familiaal conflict en een dosis absurdisme à la Camus. Bestemming: de multiverse, een kosmos waarin het tweetal de mafste avonturen beleeft. Ziedaar de blauwdruk van Rick and Morty, de grappigste animatiereeks van het moment. Ze nam u al mee naar werelden waarin zetels telefoons bestellen met pizza en worden bewoond door personages als Birdman en Abradolf Lincler. Op de radar in het derde seizoen: een filosofische Mad Max-parodie en Rick die zichzelf in een augurk verandert. Ook geeft Rick zijn einddoel prijs: de Szechuan-dipsaus terugbrengen waarmee McDonald's twintig jaar geleden Mulan promootte. Wubba lubba dub dub!Op 6 en 9 augustus was het 72 jaar geleden dat de atoombommen op respectievelijk Hiroshima en Nagasaki werden gedropt. Over de waanzin en de dreiging van een kernoorlog gaat ook dit apocalyptische meesterwerk uit 1964 van Stanley Kubrick - voluit: Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb - dat nog niets aan actualiteitswaarde heeft ingeboet. Kijk maar naar het politieke gekissebis over kernwapens tussen de VS, Noord-Korea en Iran. Zowel Sterling Hayden als George G. Scott is grandioos als een Amerikaanse generaal, maar de absolute ster van deze briljante satire is Peter Sellers in maar liefst drie rollen, waaronder die van de verwarde president Muffley. Ook Ken Adams design van de war room in het Pentagon is opmerkelijk - 'the best movie set ever built', dixit Spielberg. De keuzefilm van Stijn Meuris voor Cinema Canvas.Bowie was een fan, net als Prince en Bob Dylan, die haar zelfs nog ten huwelijk heeft gevraagd: Mavis Staples, de zangeres van gospelgroep The Staple Singers én een icoon van de burgerrechtenbeweging in het Amerika van de jaren zestig. In deze docu exploreert Jessica Edwards leven en carrière van de zangeres met de lage, ruige maar sensuele stem. De aanpak is klassiek, maar de talrijke concertfragmenten en interviews met vrienden, de inmiddels 76-jarige Staples zelf en de muzikanten met wie ze heeft gewerkt schetsen een goed beeld van de onvermoeibare workaholic, die onlangs een tweede jeugd beleefde. Zo produceerde Jeff Tweedy van Wilco enkele van haar recente albums en voor Livin' on a High Note, haar jongste soloalbum, schreven Nick Cave, Ben Harper, Bon Iver en Tune-Yards songs.Power was vorig jaar, na Game of Thrones, de populairste reeks op een Amerikaanse betaalzender. Geen wonder: de serie is verslavend. Even verslavend als het spul dat James 'Ghost' St. Patrick (Omari Hardwick) aan de man brengt als leider van het drugsimperium dat hij vanuit zijn nachtclub runt. Die job probeert hij nu al drie seizoenen in te ruilen voor een volledig legale. Iets wat hem niet echt lukt. In het begin van seizoen vier ziet u hem op zijn dieptepunt. Hij zit onschuldig achter de tralies voor de moord op een FBI-agent. Op de koop toe lijkt hij zijn zoon kwijt te raken aan zijn rivaal Kanan, die wordt gespeeld door Curtis '50 Cent' Jackson, tevens producer van de serie. Zal Ghost vrijkomen? En als dat gebeurt, zal hij dan wel overweg kunnen met de nieuwe machtsverhoudingen buiten?In de VS hebben meerdere staten het gebruik van marihuana gelegaliseerd, en ook elders in het land neemt de normalisatie toe. Natuurlijk springen tv-makers dan vrolijk op de wietkar. High Maintenance draait om een New Yorkse wietdealer, Chuck Lorre (The Big Bang Theory) situeert zijn sitcom in een cannabis-apotheek in LA. De formidabele Kathy Bates (Misery) schittert als Ruth Whiteflower Feldman, de zelf fanatiek blowende uitbaatster van het pand. We zien hoe ze samen met haar ondernemende zoon en een trio budtenders haar droom om legaal wiet te verhandelen waar probeert te maken. Indien succesvol, kan Disjointed het pad effenen voor meer snedige stuff comedy, en wordt marihuana op tv straks misschien wel even normaal als seks, alcohol en de fratsen van Charlie Sheen. Dope!'Slim, grappig, en mooi', 'freaking dope', 'sommige mensen zijn gewoon geboren filmsterren'. Het zijn slechts enkele van de vele complimentjes die entertainmentblad Variety na de première van The Incredible Jessica James op het Sundance-filmfestival veil had voor hoofdrolspeelster Jessica Williams.Comédienne Williams, nog altijd maar 28, toonde als 'senior correspondent' in The Daily Show eerder al haar gevatheid en charme, en dat zijn meteen ook de sterktes van deze komedie, een schoolvoorbeeld van een avondje Netflix 'n' chill. Het leven verloopt niet bijster vlot voor de ambitieuze Jessica James. Haar carrière als theaterschrijfster raakt maar niet van de grond - en dat is een understatement: als behang voor haar appartementje in een New Yorkse achterbuurt gebruikt ze de vele afwijzingen van producenten op haar stukken. Een ongeluk komt nooit alleen, en dus is ook haar relatie met haar grote liefde Damon spaak gelopen. In deze turbulente Tindertijden hoeft het daar natuurlijk niet te stoppen, al zou Jessica dat beter wel doen. Het ongemakkelijkheidsgehalte van haar date in de openingsscène is tenenkrullend. Zoals ze het zelf zegt: 'Ik ben liever duizend jaar non-stop ongesteld, dan dat ik dit gesprek voortzet.' Maar ze leert de pas gescheiden Boone (Chris O'Dowd) kennen, die net als zij worstelt met het verlies van zijn geliefde - u kunt vast raden hoe dat verder evolueert. Ondertussen zoekt Jessica met haar beste vriendin Tasha (Noël Wells) naar een manier om haar theaterdromen waar te maken.Vergis u niet: The Incredible Jessica James lijkt een typische romantische komedie, maar is een pak pittiger dan de gemiddelde romcom waarin Jennifer Aniston sensueel op hoge hakken ronddartelt. En Jessica Williams is zonder twijfel een naam om te onthouden. Freaking dope, ja.