De Sovjet-Unie, 1953. Jozef Stalin (Adrian McLoughlin) luistert vanuit zijn datsja net buiten Moskou naar een klassiek concert op de radio. Hij verordent dat het hele stuk opnieuw gespeeld moet worden, omdat hij er een plaat van wil. Maar de pianiste smokkelt een briefje in de hoes: dat de dictator het land geruïneerd heeft. Wanneer Stalin dat leest, valt hij pardoes plat op zijn rug, in een plas van zijn eigen urine. Competente artsen blijken onvindbaar, omdat die allemaal naar de goelags zijn gestuurd.

Stalin overlijdt, terwijl met geheime ontmoetingen en complotten de machtsstrijd om zijn opvolging almaar feller wordt, net als de vrees om iets fout te zeggen en er ook je hachje bij in te schieten. Wettelijk gezien komt de hoogste functie de sullige Georgi Malenkov (Jeffrey Tambor) toe maar de echte rivalen om de macht zijn de sluwe partijchef Nikita Chroesjtsjov (Steve Buscemi) en de gevreesde Lavrenti Beria (Simon Russell Beale), het hoofd van de geheime politie.

Deze zwarte komedie, gebaseerd op de Franse strip La mort de Staline van Fabien Nury en Thierry Robin, kan bogen op messcherpe dialogen. De Schotse scenarist-regisseur Armando Iannucci, van wie recent nog de energieke Dickens-adaptatie The Personal History of David Copperfield in de zalen kwam, toonde eerder met de komische series The Thick of It en Veep dat hij erg goed uit de voeten kan met politieke satire. Het Kremlin van Stalins tijd is gefundenes Fressen voor hem. Bovendien heeft hij een indrukwekkende ensemblecast verzameld. Michael Palin incarneert bijvoorbeeld minister van Buitenlandse Zaken Vjatsjeslav Molotov, die zijn zelfrespect allang achter een immer trieste façade begraven heeft. Onweerstaanbaar is Jason Isaacs als maarschalk Georgi Zjoekov, held van de Tweede Wereldoorlog.

Misschien steekt de film uiteindelijk net iets te goed de draak met de Sovjet-Unie. Heel de wereld kon namelijk om deze pijnlijke satire lachen, maar het Russische ministerie van Cultuur gaf geen toestemming voor de release. Na een besloten screening voor parlementairen en culturele functionarissen heette het dat de film saai, walgelijk en beledigend was en dat hij de nagedachtenis van de sovjetburgers die het fascisme overwonnen bezoedelde. Volgens Iannucci waren de reacties van Russen eerder: 'Het is grappig, maar het is waar.' In The Hollywood Reporter voegde hij daar vorig jaar aan toe dat de film al anderhalf miljoen keer illegaal gedownload is in Rusland.

The Death of Stalin

Vrijdag 9/10, 21.20, Canvas

De Sovjet-Unie, 1953. Jozef Stalin (Adrian McLoughlin) luistert vanuit zijn datsja net buiten Moskou naar een klassiek concert op de radio. Hij verordent dat het hele stuk opnieuw gespeeld moet worden, omdat hij er een plaat van wil. Maar de pianiste smokkelt een briefje in de hoes: dat de dictator het land geruïneerd heeft. Wanneer Stalin dat leest, valt hij pardoes plat op zijn rug, in een plas van zijn eigen urine. Competente artsen blijken onvindbaar, omdat die allemaal naar de goelags zijn gestuurd. Stalin overlijdt, terwijl met geheime ontmoetingen en complotten de machtsstrijd om zijn opvolging almaar feller wordt, net als de vrees om iets fout te zeggen en er ook je hachje bij in te schieten. Wettelijk gezien komt de hoogste functie de sullige Georgi Malenkov (Jeffrey Tambor) toe maar de echte rivalen om de macht zijn de sluwe partijchef Nikita Chroesjtsjov (Steve Buscemi) en de gevreesde Lavrenti Beria (Simon Russell Beale), het hoofd van de geheime politie. Deze zwarte komedie, gebaseerd op de Franse strip La mort de Staline van Fabien Nury en Thierry Robin, kan bogen op messcherpe dialogen. De Schotse scenarist-regisseur Armando Iannucci, van wie recent nog de energieke Dickens-adaptatie The Personal History of David Copperfield in de zalen kwam, toonde eerder met de komische series The Thick of It en Veep dat hij erg goed uit de voeten kan met politieke satire. Het Kremlin van Stalins tijd is gefundenes Fressen voor hem. Bovendien heeft hij een indrukwekkende ensemblecast verzameld. Michael Palin incarneert bijvoorbeeld minister van Buitenlandse Zaken Vjatsjeslav Molotov, die zijn zelfrespect allang achter een immer trieste façade begraven heeft. Onweerstaanbaar is Jason Isaacs als maarschalk Georgi Zjoekov, held van de Tweede Wereldoorlog. Misschien steekt de film uiteindelijk net iets te goed de draak met de Sovjet-Unie. Heel de wereld kon namelijk om deze pijnlijke satire lachen, maar het Russische ministerie van Cultuur gaf geen toestemming voor de release. Na een besloten screening voor parlementairen en culturele functionarissen heette het dat de film saai, walgelijk en beledigend was en dat hij de nagedachtenis van de sovjetburgers die het fascisme overwonnen bezoedelde. Volgens Iannucci waren de reacties van Russen eerder: 'Het is grappig, maar het is waar.' In The Hollywood Reporter voegde hij daar vorig jaar aan toe dat de film al anderhalf miljoen keer illegaal gedownload is in Rusland.