De provocerende openingsscène zet meteen de toon. Daarin liggen volledig naakte, zwaarlijvige vrouwen op witte blokken, terwijl chic uitgedoste, aan champagne nippende mensen om hen heen cirkelen. Wat eerst op verregaande bodyshaming lijkt, blijkt een kunstexpositie die gecureerd wordt door Susan Morrow (Amy Adams), een galeriehoudster met een luxevilla in Los Angeles.

Het is in datzelfde kille, modernistische gebouw, volgestouwd met kunst van Richard Misrach, Sterling Ruby en Jeff Koons, dat ze een vreemd postpakket ontvangt: het manuscript van de debuutroman van haar vervreemde ex, Edward Sheffield (Jake Gyllenhaal).

Terwijl Susan de aan haar opgedragen roman Nocturnal Animals leest (en Ford ons meeneemt in haar gedachten) raakt ze langzaam geobsedeerd door het donkere verhaal waarin de minzame Tony Hastings (opnieuw Gyllenhaal) in een helse nachtmerrie belandt wanneer zijn vrouw en dochter in Texas door psychopathische rednecks ontvoerd worden.

Elf jaar geleden verbaasde Tom Ford vriend en vijand met zijn debuutfilm A Single Man, een zielroerende verfilming van een roman van Christopher Isherwood. Ook dit keer grijpt de modegoeroe terug naar een literaire bron: Tony and Susan van Austin Wright, een gewelddadige thriller uit 1993 die lange tijd door pers en publiek genegeerd werd.

Net zoals in het boek laat Ford drie verhaallijnen door elkaar lopen. Er is het verhaal van Susan in Los Angeles, dat van het manuscript waarin Tony samen met detective Bobby Andes (Michael Shannon) op wraakqueeste trekt, en dan zijn er nog de flashbacks, de herinneringen aan Susans relatie met Edward, toen die nog een mislukte aspirant-schrijver was.

Op die manier schakelt Ford in zijn met de speciale juryprijs in Venetië bekroonde tweede langspeler vernuftig tussen een kritiek op de holle kunstwereld, een broeierige, lynchiaanse noir en een beknellend relatiedrama. Al kun je achteraf nog een stevig boompje opzetten over wat hij met deze film precies wil zeggen.

Nocturnal Animals

Vrijdag 31/1, 21.20, Canvas

De provocerende openingsscène zet meteen de toon. Daarin liggen volledig naakte, zwaarlijvige vrouwen op witte blokken, terwijl chic uitgedoste, aan champagne nippende mensen om hen heen cirkelen. Wat eerst op verregaande bodyshaming lijkt, blijkt een kunstexpositie die gecureerd wordt door Susan Morrow (Amy Adams), een galeriehoudster met een luxevilla in Los Angeles. Het is in datzelfde kille, modernistische gebouw, volgestouwd met kunst van Richard Misrach, Sterling Ruby en Jeff Koons, dat ze een vreemd postpakket ontvangt: het manuscript van de debuutroman van haar vervreemde ex, Edward Sheffield (Jake Gyllenhaal). Terwijl Susan de aan haar opgedragen roman Nocturnal Animals leest (en Ford ons meeneemt in haar gedachten) raakt ze langzaam geobsedeerd door het donkere verhaal waarin de minzame Tony Hastings (opnieuw Gyllenhaal) in een helse nachtmerrie belandt wanneer zijn vrouw en dochter in Texas door psychopathische rednecks ontvoerd worden. Elf jaar geleden verbaasde Tom Ford vriend en vijand met zijn debuutfilm A Single Man, een zielroerende verfilming van een roman van Christopher Isherwood. Ook dit keer grijpt de modegoeroe terug naar een literaire bron: Tony and Susan van Austin Wright, een gewelddadige thriller uit 1993 die lange tijd door pers en publiek genegeerd werd. Net zoals in het boek laat Ford drie verhaallijnen door elkaar lopen. Er is het verhaal van Susan in Los Angeles, dat van het manuscript waarin Tony samen met detective Bobby Andes (Michael Shannon) op wraakqueeste trekt, en dan zijn er nog de flashbacks, de herinneringen aan Susans relatie met Edward, toen die nog een mislukte aspirant-schrijver was. Op die manier schakelt Ford in zijn met de speciale juryprijs in Venetië bekroonde tweede langspeler vernuftig tussen een kritiek op de holle kunstwereld, een broeierige, lynchiaanse noir en een beknellend relatiedrama. Al kun je achteraf nog een stevig boompje opzetten over wat hij met deze film precies wil zeggen.