Iedereen ziet er hetzelfde uit, toch in de ogen van Michael Stone, succesauteur van motivatieboeken als How May I Help You Help Them? maar ook kampend met een knoert van een depressie - falend huwelijk, de sleur van het werk, midlife... Elke ontmoeting is ongemakkelijk voor de diep ongelukkige Michael, tot hij tijdens een reis naar Cincinnati tussen de vele inwisselbare gezichten dat van Lisa ziet, een nogal onzekere telefoniste die zich schaamt vo...

Iedereen ziet er hetzelfde uit, toch in de ogen van Michael Stone, succesauteur van motivatieboeken als How May I Help You Help Them? maar ook kampend met een knoert van een depressie - falend huwelijk, de sleur van het werk, midlife... Elke ontmoeting is ongemakkelijk voor de diep ongelukkige Michael, tot hij tijdens een reis naar Cincinnati tussen de vele inwisselbare gezichten dat van Lisa ziet, een nogal onzekere telefoniste die zich schaamt voor het litteken op haar gezicht. Hij nodigt Lisa en haar vriendin uit om iets te gaan drinken. Later belandt hij met haar op zijn kamer, waar zij voor hem Girls Just Wanna Have Fun zingt. Lisa noemt zichzelf een anomalie, Michael geeft haar de bijnaam Anomalisa. En dan gaan de poppetjes aan het vrijen. Want dit is een animatiefilm, een stop-motionfilm meer bepaald, maar dan eentje waar de poppen martini's vasthouden of een onenightstand hebben. De emoties moesten zo menselijk zijn dat je vergeet dat je naar poppen aan het kijken bent. Decors en personages moesten ook zo realistisch mogelijk ogen, de bewegingen van de marionetten zijn uiterst minutieus uitgewerkt, maar tegelijk wordt niet verhuld dat het poppetjes zijn, waardoor ze soms zo uit een nachtmerrie van David Lynch lijken te zijn gestapt. Dat vreemde mengsel van herkenbare beslommeringen in een surreële setting komt uit de koker van Charlie Kaufman, niet toevallig de man die ook al Being John Malkovich (1999), Adaptation (2002) en Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004) schreef. Anomalisa (2015) regisseerde hij zelf, samen met stop-motionregisseur Duke Johnson. Kaufman bedacht Anomalisa oorspronkelijk voor het Theater of the New Ear, een soort hoorspelen met muzikanten en acteurs op het podium. Hij deed dat niet onder eigen naam maar als Francis Fregoli, een verwijzing naar het syndroom van Fregoli. Patiënten met die een aandoening denken dat verschillende mensen in werkelijk een en dezelfde persoon zijn, een beetje zoals in de film. Michael heeft trouwens de stem van acteur David Thewlis, Lisa die van Jennifer Jason Leigh, alle andere personages hebben niet alleen hetzelfde gezicht, ze delen ook allen de stem van Tom Noonan. Topfilm, in Venetië goed voor de Grote Juryprijs.