THE DOORS: WHEN YOU'RE STRANGE (vrijdag 1/6, 22.30, NPO 3)

Jim Morrison scheurt door de Mojave-woestijn in een zwarte Mustang wanneer hij plots op de radio het nieuws over zijn eigen dood, in Parijs, hoort. Zo begint When You're Strange (2009), een documentaire over de opkomst, de impact en het einde van de legendarische sixtiesband The Doors.
...

Jim Morrison scheurt door de Mojave-woestijn in een zwarte Mustang wanneer hij plots op de radio het nieuws over zijn eigen dood, in Parijs, hoort. Zo begint When You're Strange (2009), een documentaire over de opkomst, de impact en het einde van de legendarische sixtiesband The Doors. En die beelden zijn ook nog écht. Morrison zou uiteindelijk, in 1971, daadwerkelijk in Parijs sterven, waar de charismatische frontman nog steeds begraven ligt op Père-Lachaise. Maar toen de bewuste beelden gedraaid werden - ze stammen uit HWY: An American Pastoral, een experimentele film uit 1969 - was hij nog springlevend. Sommige mensen geloven trouwens dat hij niet echt dood is: op een dag zal de Lizard King verrijzen. Regisseur Tom DiCillo, die ooit nog Brad Pitt in zijn eerste hoofdrol (Johnny Suede) castte, doorweeft zijn documentaire met fragmenten uit HWY, alsof Morrisons geest op zoek is naar de betekenis van zijn leven en de turbulente tijden waarop hij en de drie andere Doors - Ray Manzarek, Robby Krieger en John Densmore - hun stempel hebben gedrukt. DiCillo houdt zich ook ver van de in zulke documentaires gebruikelijke interviews met familie, vrienden of rockcritici. Hij laat de archiefbeelden voor zich spreken. Hooguit mag Johnny Depp het een en ander aan elkaar praten. Tussen die beelden zit ook materiaal dat Paul Ferrara, een vriend van Morrison en Manzarek en coregisseur van HWY, backstage met een 16mm-camera draaide. De bedoeling was dat hij hun tourleven zou documenteren, maar nadat Morrison in 1969 zijn edele delen aan het publiek zou hebben getoond - Morrison en de rest van de groep hebben dat altijd nadrukkelijk ontkend - werd het project opgegeven. Voor wie met Val Kilmer als Morrison - in Oliver Stones film The Doors (1991) - wat op zijn honger bleef zitten: this is the real deal.Het gonst van de geruchten over Netflixhit Unbreakable Kimmy Schmidt. Niet alleen zou het vierde seizoen meteen ook het laatste van de reeks worden, naar verluidt werken scenaristen Tina Fey (Saturday Night Live, Mean Girls) en Robert Carlock (Saturday Night Live) ook aan een filmscenario om gepast afscheid te nemen van 's werelds meest wereldvreemde vrouw. Al is het intussen al een tijd geleden dat de naïeve maar optimistische Kimmy Schmidt (Ellie Kemper) bevrijd werd uit de kelder van een gekke geestelijke, toch blijkt er in het vierde seizoen boven de grond nog genoeg te ontdekken. Het laatste seizoen van Unbreakable Kimmy Schmidt krijg je mondjesmaat voorgeschoteld: Netflix lost de eerste zes afleveringen eind mei, maar gaf voorlopig nog geen releasedatum voor de laatste zeven.Geen muziek heelt harten beter dan blues, zo bewijst de docu Eric Clapton: Life in 12 Bars - gezien 's mans jarenlange alcoholverslaving een wat ongelukkige titel. U ziet de gitarist door bands - The Yardbirds, John Mayall & the Bluesbreakers, Cream en Blind Faith - racen om blues hoger op de popladder te krijgen, samenwerken met George Harrison en verliefd worden op diens vrouw. Hij schreef Layla voor haar, werd afgewezen en vluchtte in drank en heroïne. Pas nadat zijn vier jaar oude zoontje uit een wolkenkrabber was gevallen - zie Tears in Heaven - kon Clapton écht afkicken. Al had hij misschien nooit blues ontdekt als hij niet zo was opgegaan in een kinderradioprogramma waar hij bij oma en opa naar luisterde. Had zijn moeder hem niet in de steek gelaten, dan was een van 's werelds grootste gitaristen nu misschien een bouwvakker op rust.In tegenstelling tot het lauw onthaalde vierde seizoen, dat zelfs volgens bedenker Mitchell Hurwitz nogal problematisch was, komt de disfunctionele familie Bluth in deze langverwachte vijfde jaargang veel vaker samen - en dat is goed nieuws voor de fans. Al werpt acteur Jeffrey Tambor wel een schaduw over de reeks, nadat hij beschuldigd werd van seksuele intimidatie en zich genoopt zag om zijn hoofdrol in de serie Transparent vaarwel te zeggen. Netflix haalde hem wel terug om vader George Bluth te spelen in seizoen vijf. Bekijk ook de 'geremixte' versie van seizoen vier, waarin de vijftien afleveringen die telkens focusten op een Bluth-gezinslid werden herwerkt tot tweeëntwintig verhalen waarin de familie meer samen te zien is. Netflix houdt de originele cut zelfs verborgen voor kijkers, door de nieuwe montage veel zichtbaarder te maken voor abonnees. Of hoe de streamingdienst ons kijkgedrag alweer stiekem beïnvloedt.In 2012 veroverden jihadisten de Malinese woestijnstad Timboektoe en legden ze de inwoners de sharia op. De Mauritaanse, in Frankrijk residerende regisseur Abderrahmane Sissako vertrok voor deze even poëtische als grimmige fabel van een nieuwsbericht over een koppel dat gestenigd werd tijdens de bezetting van de stad. Het resultaat is geen eenzijdige aanklacht tegen de fanatieke terreur van moslimfundamentalisme: Sissako durft de jihadisten anderzijds met een warme blik en humor ook te vermenselijken. En de beelden van de Tunesische cameraman Sofian El Fani, die ook Gouden Palm-winnaar La vie d'Adèle schoot, zijn adembenemend mooi.De een stierf aan stress, de ander aan eenzaamheid. In Qalqilya, een stadje dat volledig is ingesloten door de Israëlische muur op de Westelijke Jordaanoever, staan hun opgezette kadavers sinds de vorige intifada tentoongesteld, bijna als martelaars. Met zijn docu Waiting for Giraffes richt Marco De Stefanis zich op de gepassioneerde dierenarts van de enige Palestijnse zoo. Die probeert twee dode giraffen te vervangen. Daarvoor doet hij een beroep op buitenlandse dierentuinen, waaronder een Israëlische. Maar dan moet zijn zoo eerst aan tal van vereisten voldoen. Waiting for Giraffes stelt, zeventig jaar na de Nakba en kort na het Suikerfeest, een belangrijke vraag. Is hopen op vrede tussen Israël en Palestina als wachten op Godot? Of komt die misschien toch nog op twee giraffen aandraven?Schandalen, vechtscheidingen en tal van grote en kleine drama's: dat zijn de ingrediënten van The Split, een zesdelige serie over een Londens echtscheidingsadvocatenbureau voor de rich and famous dat gerund wordt door de staalharde Ruth Defoe (Deborah Findlay) en haar drie dochters. Wanneer de oudste dochter, Hannah Stern (Nicola Walker), haar geluk bij een concurrerend bureau gaat beproeven, duikt plots een vriend op met wie ze vroeger iets had en verschijnt haar vader na dertig jaar weer op het toneel. The Split schetst op realistische en soms ook komische wijze een beeld van een wereld die doorgaans voor ons verborgen blijft. Zo bijten de Defoes zich vast in de zaak van een komiek die probeert te scheiden van zijn vrouw, die het niet kan verdragen dat hij hun privéleven verwerkt in zijn moppen. Extra reden om te kijken: de serie is heel vrouwvriendelijk - The Split werd geschreven door Abi Morgan (The Hour, Shame), geproducet door Lucy Dyke (Black Mirror) en goeddeels geregisseerd door Jessica Hobbs (Broadchurch).Annie Wilson (Cate Blanchett), een alleenstaande moeder, is de plaatselijke waarzegster in Brixton, Georgia, een stadje met heel wat rednecks en vrouwenbeulen. Haar paranormale gave brengt haar in de problemen wanneer ze in een visioen ziet dat de verdwenen Jessica is vermoord en gedumpt in een waterplas. Regisseur Sam Raimi is bekend van de in bloed gedrenkte Evil Dead-trilogie en evenveel Spider-Man-films. Hier laat hij zijn technische trukendoos op stal. In deze thriller primeert de griezelige sfeer, maar Raimi laat ook zien dat hij een fijn acteursregisseur is, niet alleen van Blanchett, maar onder meer ook van Giovanni Ribisi en Keanu Reeves als de sexy bullebak Donnie.Onsterfelijkheid is een sleur. Vampier Adam (Tom Hiddleston) is eeuwenlang een inspiratiebron geweest voor muzikanten en wetenschappers, maar heeft er stilaan de buik van vol. Bovendien is bloed zuigen in de moderne tijd, met al zijn vervuiling, gevaarlijk geworden. Hij heeft alvast een houten kogel besteld, voor als het hem echt te veel wordt. Zijn partner Eve (Tilda Swinton) komt hem opzoeken. Ennui en laconieke cool: als dat geen film van Jim Jarmusch is, de maker van Down by Law en Ghost Dog. Dat betekent ook een pak muziek. De uitvaartmuziek van Adam is die van Jarmusch' eigen noiseband Sqürl. U herkent verder onder meer Zola Jesus, Yasmine Hamdan van Soapkills en de luitmuziek van Jozef van Wissem.Voor Vranckx trokken Johannes De Bruycker, Kasper Goethals en Berber Verpoest naar Colombia, om er een reportage te maken over de FARC. Nadat de guerrillabeweging eind 2016 een vredesakkoord met Colombia ondertekende, en zo een einde maakte aan vijftig jaar burgeroorlog, begonnen de zevenduizend overblijvende rebellen aan een moeizaam integratieproces.'Dat akkoord heeft het land verdeeld', zegt Berber Verpoest. 'De ene helft van de bevolking vindt dat de rebellen zwaarder gestraft moeten worden, terwijl de andere het akkoord als de beste weg vooruit ziet.' Als die eerste groep tijdens de presidentsverkiezingen van 27 mei het hardst roept, zou de toekomst van de FARC-strijders heel donker kunnen kleuren.Hoe integreren de ex-strijders zich in die verdeelde samenleving?Berber Verpoest: Door hun strijd op een andere manier voort te zetten. Hun wapens hebben ze ingeleverd, maar hun principes niet. Het zijn nog altijd mensen die vechten voor hun zaak. Jarenlang deden ze dat gewapend, vandaag door in de politiek of in de media te stappen. Elke strijder probeert dat op zijn eigen manier, maar dat is niet altijd evident.Wat vormt dan het grootste struikelblok voor hun integratie?Verpoest: Een gebrek aan perspectief. Als ze vooruitzichten hebben, dan zullen ze hun weg wel vinden. Indien niet, dan zie ik het somber in. In de kampen die we bezocht hebben, hing er toch een soort moedeloosheid omdat ze niet wisten wat hen te wachten stond. Dat mag niet te lang duren. Zonder nieuwe kansen beginnen ze misschien weer met illegale activiteiten of sluiten ze zich bij gewapende groeperingen aan.Verklaart die moedeloosheid de nostalgie waarmee sommigen in de reportage op hun verleden terugkijken?Verpoest: Ik denk dat ze fier zijn op hun geschiedenis. Ze hebben zich verontschuldigd voor hun daden, maar ze nemen geen afstand van hun idealen. Het doel heiligt de middelen. Het liefst zonder wapens, maar mét als het moet. De gids die we in de reportage volgen, staat daar symbool voor. Bij hem komen verleden en toekomst samen. Na het vredesakkoord had hij geen doel meer, maar door toeristen het guerrillaleven in de jungle te tonen, probeert hij nu zijn plek in de samenleving te bemachtigen.Wat verwacht je van de presidentsverkiezingen van 27 mei?Verpoest: Als de oppositie het haalt, zullen enkele cruciale punten van het vredesakkoord opnieuw besproken worden. Dan kan de toekomst heel onzeker worden.