Het begon allemaal met een pot Ben & Jerry's op een strand in Miami. Door een speling van het lot waren Charlie Dewulf en Joke De Bruyn op hetzelfde moment in de stad, waarna een gemeenschappelijke vriendin suggereerde dat ze eens moesten afspreken. 'Joke was er om te schrijven aan Brak', vertelt Dewulf, die de reeks ook regisseerde. 'Alleen wist ze toen nog niet hoe ze al die ideeën en dialogen effectief in een reeks kon omzetten. Ze wilde vooral iets maken waarin ze zichzelf en haar vriendinnen herkende. We zijn op dat strand aan de praat geraakt en zijn niet meer gestopt. Eenmaal in België zijn we beginnen schrijven, in ons kleine post-itparadijs.'
...

Het begon allemaal met een pot Ben & Jerry's op een strand in Miami. Door een speling van het lot waren Charlie Dewulf en Joke De Bruyn op hetzelfde moment in de stad, waarna een gemeenschappelijke vriendin suggereerde dat ze eens moesten afspreken. 'Joke was er om te schrijven aan Brak', vertelt Dewulf, die de reeks ook regisseerde. 'Alleen wist ze toen nog niet hoe ze al die ideeën en dialogen effectief in een reeks kon omzetten. Ze wilde vooral iets maken waarin ze zichzelf en haar vriendinnen herkende. We zijn op dat strand aan de praat geraakt en zijn niet meer gestopt. Eenmaal in België zijn we beginnen schrijven, in ons kleine post-itparadijs.' Het resultaat is een twaalfdelige webreeks van telkens acht minuten, te zien op VTM Go en met een verlengstuk op Instagram. Centraal staat Bobbie (Joke De Bruyn), een dertiger die haar vriendinnen (Lize Feryn, Amara Reta en Jennifer Heylen), haar ex Lenny (Nathan Naenen) en haar onstuimige leven obsessief vastlegt op Instagram. Tot ze haar voet breekt, noodgedwongen in haar kot moet blijven en geconfronteerd wordt met zichzelf. De Bruyn speelt Bobbie, maar hoeveel Dewulf zit er in het personage?Charlie Dewulf:Brak ontstond echt uit een samenwerking tussen Joke en ik. We zochten situaties waarin we ons allebei herkenden en pasten die vervolgens toe op Bobbie. Gênante situaties, vaak. We hebben véél beschamende anekdotes aan elkaar opgebiecht. Wanneer de ander met 'oh my god, dat heb ik ook eens voorgehad' reageerde, wisten we dat het goed zat. De Bruyn sprak van 'een beschamende zelfanalyse'. Dewulf: Laten we zeggen dat we tijdens het schrijven een paar blinde vlekken bij onszelf hebben ontdekt. (lacht) Dankzij Brak zijn we erg gegroeid als mens. Net als Bobbie verspilden we soms energie aan mensen die ons niet eens zagen zitten. Sociale media zijn onlosmakelijk verbonden met Brak. In het format, maar ook in Bobbies leven. Dewulf: Toen Joke me vertelde over haar idee, wees ze altijd naar haar telefoon. Alsof de personages daar op de een of andere manier in zaten. Bobbie is enorm onzeker en zoekt continu bevestiging. Zo probeert ze op Instagram dwangmatig te tonen hoe grappig en onhandig ze is. Als haar microgolfoven in brand staat, maakt ze nog snel een Instagramstory voor ze de brand blust. Ze doet alles om zichzelf interessant te maken, behalve datgene waar ze écht goed in is: tekenen. Nu, voor alle duidelijkheid: we veroordelen Bobbie niet. We begrijpen haar net heel goed. Maar we hopen kijkers wel een béétje te confronteren. Misschien schuiven ze dan in de toekomst de Lenny's van deze wereld aan de kant en gaan ze voor hun passies. Bobbie is complex, grappig en vaak ronduit irritant. Zulke vrouwen kom je niet vaak tegen in Vlaamse fictie. Dewulf: Toen we ons idee gingen pitchen, werd het vaak vergeleken met Sex and the City. (zucht) Niet het soort reeks dat we wilden maken. Dan spiegelen we ons liever aan Fleabag. Joke en ik voelden dat er nood was aan een reeks als Brak, met complexe vrouwen, een diverse cast en een oprechte insteek. Het hielp ook dat er in onze crew heel wat vrouwen zaten, van de producent tot de cameraman. Tijdens het schrijven van Brak kwam je uit de kast als non-binair en bi. Heeft dat de reeks beïnvloed? Dewulf: Absoluut. In se gaat Brak over vrouwen die bevestiging zoeken bij mannen. Daar had ik het soms moeilijk mee. Het lag niet voor de hand om er toch de nodige emancipatie in te steken. Brak mocht zeker niet 'die reeks met die gillende vrouwen' worden. Daarom was ik extra voorzichtig met genderclichés. 'Móét een vrouwelijk personage constant over een man praten? Alweer?' In het begin van de reeks spelen we die clichés net uit om kijkers op het verkeerde been te zetten, maar ze worden al snel doorprikt. Iedereen moet zich kunnen herkennen in de reeks. Zo stonden de voornaamwoorden van elk crewlid vermeld op de dagplanning. Dewulf: Niet alleen om mezelf comfortabeler te voelen, maar ook om bewustzijn te creëren. Ik probeer elke set zo inclusief mogelijk te maken. Onze crew was veel te wit, maar bij elke rol heb ik me afgevraagd: kan dit door iemand van kleur gespeeld worden? Er is zoveel talent in Vlaanderen dat niet aan de bak komt, simpelweg omdat ze niet de eerste persoon zijn waaraan makers denken. Amara Reta, die een van Bobbies vriendinnen speelt, sprong bijna een gat in de lucht omdat haar rol niets te maken had met haar huidskleur. 'Hoera, ik mag iemand met een alcoholprobleem spelen!' (lacht) Die diversiteit zit in het DNA van Brak. Jammer genoeg is dat in het Vlaamse filmlandschap nog geen gewoonte. Maar er is verandering op komst. Daar ben ik van overtuigd.