2018 was een broodnodig jaar van opstand, maar als 2019 niet het jaar van de nuance wordt, dan zal het vanaf 2020 weer allemaal terug naar af zijn.

2018 was natuurlijk het jaar dat in gang werd gestoken door Weinstein, en daarmee is eigenlijk al veel gezegd. Want een erg extreem geval is sindsdien een beetje als blauwdruk of standaard gaan gelden voor andere situaties. Wie dat nog niet deed, moet maar eens wat gaan lezen over wat die Weinstein allemaal deed. Je kunt daar heel veel over zeggen, maar alleszins niet dat het normaal was.

Het lijkt me ook niet abnormaal om in een eerste reactie op zulke toestanden wat naar de andere kant uit te schieten. Dat heeft ook zijn nut. Veel van de dingen die misschien erg genoeg waren maar om de een of andere reden net onder de radar bleven, worden in de golf van verontwaardiging en actie ook eens in de aandacht getrokken. En het is een waarschuwing, denk ik. Of een reden om eens over dingen te praten waar te lang niet over werd gepraat. Allemaal heel erg goed.

We moeten de morele ceintuur weer wat losser laten.

Die seksuele revolte valt al dan niet toevallig samen met een soort moralistisch reveil dat zich ten goede uit in een toegenomen bespreekbaarheid van bijvoorbeeld psychische problemen via sociale media, maar ook ten slechte in een soort neerwaartse race naar de prijs voor meest moreel verantwoorde. Ik kan u nu al zeggen: met hem of haar wil je niet op café.

Op bepaalde momenten leidt die race ironisch genoeg naar een door progressief gedachtegoed streng geregulariseerde samenleving. Iets wat zeker doorheen de hele vorige eeuw toch zaak was van de conservatieve kant - regels, wetten, fatsoen, de kerk, de burgerij, noem maar op.

Maar vandaag lees je stukken over waarom je geen blauwe geboortekaartjes mág gebruiken voor jongens, of waarom er in een man die de deur openhoudt sowiesó veel slechts verborgen zit. Dat vind ik niet uit, dat zijn echt verschenen stukken.

De progressieve zijde zou net moeten gaan om een alternatief en het in vraag stellen van tradities: iets moet net níét, iets kan ook ánders. Daarom is het ook de enige zijde die de mensheid stimuleert om te evolueren. Als mensen altijd conservatief waren geweest, trokken we nu nog door graslanden, weigerend een nederzetting te maken want 'door graslanden wandelen is godverdomme toch wat we altijd al hebben gedaan!'

Maar in de begrijpelijke overprikkeling na die extreme gevallen zoals Weinstein, die ik daarom ook aanhaalde, is het wel even veel te ver gegaan.

En dat vind ik jammer, omdat ik net heel erg voor de verdere ontwikkeling van onze beschaving ben. Enkel empathie en beleefdheid kunnen ons redden van de chaos en de ontmenselijking van het systeem, en tenminste onze levens veel aangenamer maken.

We moeten de morele ceintuur weer wat losser laten.

De reden is dat die overdreven bemoeienissen inzake geboortekaartjes of hoe of waar je gaat plassen zo veel ergernis gaan opwekken dat de zaken die wel echt heel belangrijk zijn ook geen aandacht meer zullen krijgen. En dan zou al dat werk allemaal voor niks geweest zijn.