Er bestaat niks witters en meer middenklasse dan 'uit je bubbel willen komen'. Vroeger heette het nog 'uit je comfortzone komen'. Dat was natuurlijk al belachelijk genoeg qua idee. Nu is het dus de bubbel, wat een negatiever en iets breder te interpreteren woord is voor comfortzone.
...

Er bestaat niks witters en meer middenklasse dan 'uit je bubbel willen komen'. Vroeger heette het nog 'uit je comfortzone komen'. Dat was natuurlijk al belachelijk genoeg qua idee. Nu is het dus de bubbel, wat een negatiever en iets breder te interpreteren woord is voor comfortzone. Ik wilde destijds al niet uit mijn comfortzone komen, laat staan dat ik nu mijn bubbel zou willen verlaten. Echt prima, hier, midden in mijn bubbel. Ik vind het er heerlijk. Als hij nu enkel nog wat kleiner kan worden, zodat nog minder mensen me er komen storen: helemaal uitstekend. Niemand die uit vrije wil even uit zijn of haar comfortzone kan stappen om er dan weer lekker in weg te kruipen, kan ooit echt uit zijn comfortzone stappen. Laten we dat de comfortzoneparadox noemen. Want dit is een essentieel kenmerk van privileges: je raakt er niet vanaf. Zelfs als je echt je best doet en auto's gaat stelen of drugs doet op het midden van het dorpsplein, is het moeilijk. Mensen die in armoede geboren worden, mensen die in een verwaarloosde of achtergestelde buurt opgroeien, mensen die door hun accent of hun achtergrond of hun achternaam of hun ziekte worden gediscrimineerd, mensen die soms honger hebben en dat niet kunnen oplossen door een winkel of een restaurantje binnen te stappen en een kaart door een betaalsysteem te pinnen, die willen echt heel graag uit hun bubbel. Want die bubbel heet shit, en niemand wil in de shit zitten. Hun motivatie is puur en rationeel en als ze falen, is er enkel meer shit. Een berg beklimmen, yoga doen op een plek waar zelfs geen stoomdouches zijn of gaan trekken in Peru en wat foto's nemen van de locals: niet uit je bubbel komen. Frans praten met een dakloze aan het Noordstation: niet uit je bubbel komen. Een maand met een ngo ergens gaan helpen voor je aan je 'echte' carrière begint: níét uit je bubbel komen. En je zult zeggen: ah, maar het gaat over meer dan opgroeien met privileges, want de technologie achter Facebook zorgt ervoor dat we alleen nog maar nieuws gevoed krijgen dat onze ideeën bevestigt en de bubbel dus stilaan verandert in een gebetonneerde iglo waar je de buitenwereld zelfs niet meer door zíét . Maar vanaf het moment dat je weet dat die logaritmen zo werken - en dat weten we - kun je dat niet meer als excuus gebruiken. Dat is zoals ouders die kinderen om halfnegen aan de schoolpoort droppen en verwachten dat de school hen helemaal opvoedt. En als de kinderen dan eikels worden, zeggen ze: 'Kijk hoe slecht de school dat deed, zeg. Schande!' Wel, het is evenmin de job van Facebook om ons te informeren. Stop dus met dat pseudoschuldgevoel weg te steken achter modewoorden. Als je de hoerenchance hebt om in Vlaanderen in de middenklasse te belanden, kus dan vooral een paar honderd keer je - negen kansen op de tien blanke - pollen en gebruik die voorsprong om het enige doel na te streven dat eenvoudig genoeg is om enige zin te bevatten: de wereld iets beter achterlaten dan hoe je hem vond. Lijkt simpeler dan het is. Ik ben er vooralsnog nog niet in geslaagd.