Als kind propte ik een klein boekje in mijn eerste portefeuille. Ik denk dat het 'paspoort tegen racisme' heette. Het was een soort van verklaring tegen racisme, zo veel is duidelijk, maar ook de uitgeschreven belofte om mensen aan te spreken als ze in de fout gingen.

Wat ik van die tijd en dat symbolische boekje heb overgehouden, is de overtuiging dat racisme heel erg eenvoudig is. En (want dat lijkt gek genoeg niet altijd even duidelijk) compleet achterlijk en heel erg. Had ik door toen ik pakweg tien jaar was.

Als ik nu zie hoe velen zich daarbij verliezen in semantiek, denk ik dat we even moeten terugkeren naar de basis.

Racisme is heel eenvoudig, in die zin dat het gaat om elk gemaakt onderscheid in waardering dat zuiver om huidskleur of herkomst gaat. Ondanks die eenvoud is er een essentiële historische dimensie aan verbonden.

Mensen die naast racisten ook fascisten zijn, verdienen geen tweede kans.

Fascisme zal door zijn ultranationalistische aard de facto altijd gepaard gaan met racisme, maar is in se een politieke stroming die de democratie liever vervangen ziet door een autoritair regime onder een militaristische leider.

Nazi's, ten slotte, waren de leden van de Duitse 'partij' die verantwoordelijk was voor de Holocaust.

En natuurlijk gebruiken we die laatste twee begrippen vaak als hyperbool. Of in een afgeleide vorm: iemand die niet tegen taalfouten kan, is een taalnazi of, in het Engels, een 'grammar nazi'. Een strenge lerares wiskunde zal ook al wel eens 'de nazi' worden genoemd.

Dat is hoegenaamd geen probleem. Iedereen met een minimum aan verstand en aan goede wil snapt de overdrijving.

Maar we gebruiken ze ook om racisten nog erger te laten lijken dan ze al zijn. En het eenvoudige feit is dat racisme helemaal geen hyperbolen nodig heeft. Als iemand een racist is, is het niet nodig hem meteen ook een nazi te noemen. Racist zijn is echt al erg genoeg.

De walgelijkheden van vandaag zullen pas binnen een paar decennia geschiedenis zijn waar we beschaamd over kunnen zijn.

Als er dan toch organisaties zijn die door hun structuur, cultuur en bezigheden militaristisch en autoritair zijn, ja, dan moeten we wel spreken van fascisme. Daar lijkt het namelijk wel erg op. Spijtig genoeg is het begrip tegen dan verwaterd.

En leeftijd inroepen als excuus voor volwassenen zoals Dries Van Langenhove en zijn eencellige gevolg, is niet alleen pure onzin, het is schuldig verzuim en pervers.

De Italiaanse motorracer Romano Fenati kneep de rem van een tegenstander dicht op het circuit. 22 jaar is hij. Jeugdzonde? Een dure dan, want carrière gedaan. Tweede kans? Nee. Geen tweede kans. Want bepaald gedrag bewijst een complete ongeschiktheid voor, in dit geval, topsport.

Hetzelfde gaat op voor ongeschiktheid voor bestuur. Mensen die naast racisten ook fascisten zijn, verdienen geen tweede kans. En hadden ook geen eerste kans moeten krijgen.

Elke politicus, universiteit, partij, vereniging of persoon die daarop afdingt, staat voorgoed in mijn - intussen denkbeeldige - boekje. Het zal hen niet kunnen schelen, maar ik zal mij niet laten misleiden omdat de walgelijkheden van vandaag pas binnen een paar decennia geschiedenis zullen zijn waar we beschaamd over kunnen zijn.