1. BV Darts: de brainstormsessie van tien minuten

Een sirene gaat af. Andy Peelman, gehuld in een lycra polo, pinkt een traantje weg bij het zien van zijn uitzinnige fans. Om onduidelijke redenen zijn sommigen van hen verkleed als banaan, en later in de aflevering beginnen ze in koor Atje voor de sfeer te scanderen. 'Vliegen de pijltjes zoals hij het wil, of slikt hij tegen Kamal een bittere pil?' schreeuwt Sean Dhondt alsof de hoogdagen van Nailpin nooit geëindigd zijn. 'Breek het kot af voor Andy 'The Engine' Peelmaaaaaaaaaaaan!' Het publiek wordt nog uitzinniger. Peelman betreedt het podium met zijn vuisten in de lucht voor een walk-on op de tonen van de retrohouseklassieker Derb en verzeilt in een soort dansje, begeleid door cheerleaders, tromgeroffel en vuurwerk.
...

Een sirene gaat af. Andy Peelman, gehuld in een lycra polo, pinkt een traantje weg bij het zien van zijn uitzinnige fans. Om onduidelijke redenen zijn sommigen van hen verkleed als banaan, en later in de aflevering beginnen ze in koor Atje voor de sfeer te scanderen. 'Vliegen de pijltjes zoals hij het wil, of slikt hij tegen Kamal een bittere pil?' schreeuwt Sean Dhondt alsof de hoogdagen van Nailpin nooit geëindigd zijn. 'Breek het kot af voor Andy 'The Engine' Peelmaaaaaaaaaaaan!' Het publiek wordt nog uitzinniger. Peelman betreedt het podium met zijn vuisten in de lucht voor een walk-on op de tonen van de retrohouseklassieker Derb en verzeilt in een soort dansje, begeleid door cheerleaders, tromgeroffel en vuurwerk. Wat volgt: Jinnih 'G.I. Jinnih' Beels, Kamal 'Bullseye Borgerhout' Kharmach en Andy 'The Engine' Peelman die het tegen elkaar opnemen in een toernooitje darts, maar na twee maanden trainen nog steeds de zes en de negen verwarren, pijltjes naast het bord gooien en van de makers niet met een dubbel moeten uitgooien 'omdat dat te moeilijk is'. Voor wie het heeft gemist: BV Darts is een programma van VTM 2 waarin BV's darten. (Al doen allicht niet alle namen van de deelnemers meteen een belletje rinkelen.) Dankzij Dancing Dimi is darten immers een bescheiden hype geworden, wat reden genoeg was om er een programma rond te maken. Verder is er weinig moeite gestoken in BV Darts. Aan de titel lijkt geen al te lange brainstormsessie vooraf te zijn gegaan. Er is een man - we vermoeden een scheidsrechter al wordt dat nooit bevestigd - die in nauwelijks verstaanbaar Engels 'Andy truw fist' roept. Kharmach is om onduidelijke redenen de enige die geen rumoerige fans bij heeft. In korte reportages krijgt u te zien hoe de kandidaten sukkelen om een dartsbord op te hangen en benadrukken dat de sport toch moeilijker is dan ze hadden verwacht. Sportjournalist Matthias De Vlieger en darter Kim Huybrechts proberen via hun commentaar dan weer tevergeefs enig sérieux in het programma te steken met uitspraken als 'Darts is vooral een mentale sport' en 'Jinnih begon heel verbeten aan haar tweede wedstrijd en haalt op karakter de eerste leg binnen', terwijl Huybrechts de hele tijd zielloos voor zich uit staart. En dan is er nog Sean Dhondt, die tegenwoordig op alles ja lijkt te zeggen en heel hard zijn best doet om er een gezellige avond van te maken. Het is moeilijk om uit te leggen wat voor vreemde televisie dat oplevert. In het beste geval waant u zich even in een angstaanjagende koortsdroom. Maar meestal is BV Darts gewoon heel, heel saai om naar te kijken. Geen enkele worp komt ook maar in de buurt van indrukwekkend. Op geen enkel moment is het een spannende wedstrijd. Er wordt geen moeite gedaan om in de montage het een en ander te redden. Zelfs Boxing Stars was een meesterwerk in vergelijking met BV Darts. De makers doen zelfs niet alsof er is nagedacht over een concept. Wat allemaal nog waanzinniger wordt wanneer u eenmaal beseft dat een aflevering anderhalf uur duurt. Voor alle duidelijkheid: wij hebben niks tegen trash-tv. Integendeel. The Masked Singer? Topentertainment. Blind getrouwd? Bingebare reality. Belgium's Got Talent? Mag er zijn. Echt waar, zo'n moeilijk publiek zijn wij niet. Alleen: dit jaar hebben de makers zich er wel héél makkelijk van af gemaakt. Het lijkt alsof zowat élk spel- en realityprogramma dat dit jaar op televisie kwam gedragen werd door BV's en een onduidelijk of onbestaand format had. BV Darts is het dieptepunt, maar niet de uitzondering. Misschien wel de pijnlijkste televisie die we in 2021 hebben gezien: Luk Alloo die onder het motto 'iedereen heeft een verhaal te vertellen' aanbelt bij willekeurige Vlamingen om te ontdekken dat niet iedereen een verhaal te vertellen heeft. In Alloo Live trekt de presentator rond tien uur 's avonds naar een Vlaamse stad, waar hij live verslag uitbrengt, gehaast door de straten wandelt, aan iedere passant 'Wat is je verhaal?' vraagt en vervolgens volstrekt ongeïnteresseerd blijkt in de antwoorden. Twintig jaar geleden had dat misschien spannende televisie opgeleverd, anno 2021 moeten wij vooral denken aan Hallo televisie uit In de gloria. Luk Alloo die aan een Filipijnse vrouw vraagt of ze een beetje Nederlands spreekt. Luk Alloo die een passant inviteert om een mop te vertellen, waarna een pijnlijke stilte valt. Luk Alloo die probeert uit te zoeken of de Gentse Overpoort nu écht een oorlogszone is. Elke keer opnieuw ziet u de hoop in Alloos blik dat hij iemand tegenkomt die terminaal is of een crimineel verleden heeft. En elke keer voelt u zijn teleurstelling. Op een gegeven moment valt Alloo ergens binnen met de boodschap 'Ik ben Luk Alloo en ik probeer een programma te maken'. Dat is een aardige samenvatting. Het was dé televisietrend van het jaar: zet een paar BV's samen, richt er een paar camera's op en het programma maakt zichzelf. Meteen ook het uitgangspunt van Waarheid durven of doen (om onduidelijke redenen zonder komma), het zomerprogramma van VTM waarin elke dag vier bekende Vlamingen samenhokten in een villa in Oostkamp om er een avondje waarheid, durven of doen te spelen. Wat een prima spel is voor een sleepover, maar geen solide basis voor een programma van vierentwintig afleveringen blijkt te zijn. Of toch niet als er geen enkele moeite gedaan wordt het spel op een hoger niveau te tillen. De opdrachten gaan van een lichaamsdeel naar keuze laten ontharen over drie donuts in je mond proppen tot één minuut dansen zonder muziek. Veel staat er niet op het spel: de verliezers moeten afwassen, de winnaars worden beloond met keien. Zeker, wij stelden ons ook al vragen bij de relevantie van seizoen één van De Verhulstjes, het Play4-programma rond Gert Verhulst en zijn gezin. Maar in De Verhulstjes in Saint-Tropez, een soort spin-off waarin het gezin naar zijn buitenverblijf trekt, gebeurt zo mogelijk nog minder. Dat levert absurd lange verhaallijnen op waarin Marie aluminiumfolie zoekt, Viktor te veel details over het scheren van zijn schaamstreek geeft, Gert en Viktor een wedstrijdje omeletten bakken organiseren en de familie vanuit haar villa aan de Côte d'Azur zeven afleveringen lang halsstarrig volhoudt dat ze ook maar gewone mensen zijn en niet veel nodig hebben, behalve een villa aan de Côte d'Azur. Eén heeft Château Planckaert, een rip-off van Chateau Meiland waarin de Planckaerts een kasteel verbouwen. VTM had al Camping Coppens, maar stuurde toch ook een cameraploeg naar Kathleen Aerts, die sinds haar deelname aan The Masked Singer het BV-schap opnieuw lijkt te omarmen en Kempischer blijkt te zijn dan we ons herinnerden. Villa Zuid-Afrika volgt Aerts en haar gezin terwijl ze een luxueus guesthouse proberen te openen. Desondanks krijgt u vooral hun dagelijkse beslommeringen te zien. Steven die alweer zijn portefeuille kwijt is. De kinderen die hun goed rapport laten zien. Steven die het dak van de cabrio de hele nacht heeft laten openstaan. Kathleen en Steven die een nieuwe werknemer zoeken voor hun reisbureau StievieWonderTours. Wij onthouden vooral het aantal seksuele toespelingen. In de eerste twee minuten vraagt Steven aan Kathleen om zijn 'odol' - de afkorting van 'ontiegelijk dikke ochtendlul', weg te werken. Daarna volgen moppen over bommaporno, anale seks en fuckie fuckie doen. De rebranding van Kathleen Aerts is héél raar. De intentie van Anouk Matton privé, een realityshow op VTM 2 waarin het doen en laten van de dj en vrouw van Dimitri Vegas wordt gevolgd, wordt nooit helemaal duidelijk. Willen de makers effectief een eerlijk beeld van Matton schetsen? Is het de bedoeling om, vijftien jaar te laat, een Vlaamse variant van The Simple Life te maken? Proberen ze haat uit te lokken door te tonen hoe Matton zich afvraagt of ze make-up moet dragen tijdens haar bevalling, een babypark van Fendy laat maken of haar toekomstige baby vergelijkt met een accessoire? Eén ding is zeker: goede televisie levert het niet op. Dat is voor alle duidelijkheid niet de schuld van Anouk Matton, maar van het overaanbod aan zenders dat moet worden gevuld. Toegegeven: Sam Gooris die paniekerig 'Hoeveel is dat in Belgisch geld?' vraagt wanneer de Kroatische ober een fles wijn uit 2017 komt presenteren is amusante televisie. Twintig jaar geleden, toen De Pfaffs nog vernieuwend was, had Expeditie Gooris ongetwijfeld een succes kunnen worden. De pitch: Kelly Pfaff gaat op vakantie met haar drie kinderen Shania, Kenji en Sam. VTM's antwoord op De Verhulstjes, dus. Veel expeditie is er niet aan, maar de Goorissen blinken wel uit in wholesome gezinstaferelen, met Sam als oer-Vlaming die Italianen aanspreekt in het plat Mechels, zich principieel weigert in te smeren met zonnecrème, bij elk monument 'Wat is hier speciaal aan?' vraagt en heel trots is omdat hij de Trevifontein herkent uit een videoclip van Bon Jovi. (Serieus: ons respect voor Kelly is sinds Expeditie Gooris exponentieel gegroeid.) Mocht het allemaal niet zo random zijn, hadden wij met veel plezier naar Expeditie Gooris gekeken. Geen metafoor: in De sterkste handen gaan Natalia en Sergio daadwerkelijk op zoek naar de sterkste handen. Tien onbekende Vlamingen die in het dagelijkse leven ramenwasser, havenarbeider, verhuizer of magazijnier zijn, nemen het tegen elkaar op in fysieke proeven zoals een stuk spoorweg herstellen of een inboedel verhuizen. Vermoedelijk met de bedoeling de gewone Vlaming in de spotlights te zetten. Wat op zich een nobele missie is. Alleen hadden de makers zich op voorhand kunnen realiseren dat een halfuur toekijken hoe de kandidaten een muur metselen, terwijl via een simulatie wordt uitgelegd waarom het belangrijk is dat de voeg van de laag eronder mooi in het midden van de laag erboven ligt en Sergio in slow motion uit een bestelwagen stapt niet de meest boeiende tv oplevert. 'Ik ben vooral nieuwsgierig wat het bos op dit moment van mijn leven met mij gaat doen', stelt Saartje Vandendriessche filosofisch aan het begin van het Eén-programma Saar in het bos. Daarin trekt Vandendriessche drie weken lang naar een bos in La Roche-en-Ardenne om er samen met de ervaren bushcrafter Mike haar tanden met houtskool te poetsen, een kampvuur te maken, met enige teleurstelling vast te stellen dat het geen berkensapseizoen meer is en tussendoor ook zichzelf te vinden. Volgens de korte inhoud krijgt ze ook te maken met de grillige aard van Moeder Natuur, maar dat blijkt in België nogal mee te vallen. Een avonturenprogramma dus, maar dan zonder het avontuur. Zowat het meest frustrerende programma uit deze lijst. Niet omdat het slecht is, maar net omdat er potentieel in zit. In een rechtvaardiger televisiewereld was Regi Academy, waarin Regi op zoek gaat naar vers talent voor zijn nieuwe single, in prime time uitgezonden op VTM. In plaats daarvan moest u ervoor naar VTM 2 zappen, waar u een brak in elkaar gestoken talentenjacht te wachten stond. De houten handjes die moeten bevestigen of de kandidaat naar de volgende ronde mag, maar niet omhoog blijven staan. De deelnemers die tijdens een regenbui met een paraplu naar de microfoon worden gebracht. En de climax: de slecht gekadreerde bekendmaking van de winnaar in een backstage, terwijl technici op de achtergrond het podium aan het afbreken zijn. Er zat méér in Regi Academy. Alleszins meer dan in heel wat programma's die wél in prime time werden uitgezonden.