In juli 2016 pende Ansari een vurig essay voor The New York Times. 'Moslim zijn in de VS was al behoorlijk lastig', schreef hij. 'Bij het woord 'moslim' vormen mensen hier zich meestal niet het beeld van Nobelprijswinnaar Malala Yousafzai of die ene knul die uit One Direction stapte. Ze denken aan een enge terrorist uit Homeland. Vandaag, met de haat die presidentskandidaat Donald J. Trump en anderen spuwen, bereiken die vooroordelen ongekende hoogten. Dat is angstaanjagend en het beïnvloedt hoe mensen leven, hoe ze werken en hoe ze bidden. Het maakt mij bang voor mijn familie.'
...

In juli 2016 pende Ansari een vurig essay voor The New York Times. 'Moslim zijn in de VS was al behoorlijk lastig', schreef hij. 'Bij het woord 'moslim' vormen mensen hier zich meestal niet het beeld van Nobelprijswinnaar Malala Yousafzai of die ene knul die uit One Direction stapte. Ze denken aan een enge terrorist uit Homeland. Vandaag, met de haat die presidentskandidaat Donald J. Trump en anderen spuwen, bereiken die vooroordelen ongekende hoogten. Dat is angstaanjagend en het beïnvloedt hoe mensen leven, hoe ze werken en hoe ze bidden. Het maakt mij bang voor mijn familie.' Ansari is de zoon van islamitische migranten uit Zuid-India. Samen met Alan Yang, zoon van Taiwanese migranten, maakt hij tegenwoordig Master of None. Voordien was Ansari vooral bekend van de politieke sitcom Parks and Recreation. Daarin speelde hij de flamboyante Tom Haverford, een wannabe-ceo en eersteklasrokkenjager, overvloedig besprenkeld met zijn handelsmerkparfum, altijd bezig met absurde zakenplannetjes die faliekant aflopen. Master of None is een pak ernstiger. Ansari speelt daarin Dev, een jonge alleenstaande twintiger in New York die Netflixseries binget (promo is alles), met zijn vrienden naar clubs gaat en audities voor tv-programma's afschuimt in een poging zijn jongensdroom waar te maken. Dev geeft een zorgeloze indruk, maar pijnigt zich voortdurend het hoofd over zijn toekomst. 'Een deel van mij denkt dat kinderen hebben een geweldige menselijke ervaring is,' mijmert hij in de allereerste aflevering, 'maar een ander deel denkt: wat als ik pasta wil gaan eten en geen babysitter vind? Dat klinkt verschrikkelijk.' En als een soort indie-update van Friends, maar de vierde aflevering van de reeks gooide dat beeld compleet overhoop. Dev doet daarin auditie voor de rol van 'taxichauffeur zonder naam' in een nieuwe politiereeks. 'Ik wil het nog één keer proberen,' zegt de castingdirector, 'maar deze keer moet je een gek accent gebruiken.' Dev wil dat niet, want dat voelt vreemd, en hij loopt de rol mis. (Eigenlijk zijn zowat alle rollen die hij aangeboden krijgt stereotypes: taxichauffeur, wetenschapper, IT'er, gerant van een nachtwinkel ...) Niet veel later doet hij opnieuw auditie, deze keer voor een van de huisgenoten in een sitcom. De showrunners zijn dol op hem, maar óók op een andere acteur met Indiase roots. Wanneer Dev per abuis een racistische e-mail van de baas van de zender onder ogen krijgt, die liever niet twéé Indiase mannen in zijn serie ziet, wil hij dat naar buiten brengen. Zijn agente tikt hem op de vingers: 'Laat je carrière niet door één racistische e-mail verpesten. Weet je hoe vaak ik racistische dingen over zwarte mensen lees? Seksistische dingen over vrouwen?' fulmineert ze. 'Als ik dat allemaal zou doorsturen, werkte ik hier niet meer. Verkloot het niet. Ik wil dit geld binnenkrijgen, Dev.' Om weer bij hem op een goed blaadje te staan neemt voornoemde tv-baas Dev mee naar een basketwedstrijd, waar ze Busta Rhymes ontmoeten. De rapper geeft Dev advies: 'Je bent deel van een minderheid en je wilt je opwerken. Dít is een zeldzame kans om dat te doen, omdat jij hier de macht hebt. Ik denk niet dat je de race card moet spelen. Laat hem betalen met de rassenkaart. Haal je voordeel uit zijn vooroordelen.' *** Je zou verwachten dat het tweede seizoen die kaart verder uitspeelt, zeker omdat die presidentskandidaat waar hij het in The New York Times over had ondertussen in het Witte Huis zit. Nee dus. Dev probeert de breuk met zijn lief Rachel te verwerken, daarbij geholpen door zijn crush op een onbereikbare vrouw. Master of None focust nu haast exclusief op relaties. Dat kan ermee te maken hebben dat het nieuwe seizoen al geschreven was tegen de verkiezing van Trump. Maar misschien heeft Ansari gewoon de raad van Busta Rhymes opgevolgd: trek de rassenkaart niet. De dag na Trumps overwinning filmde Ansari in New York een scène geïnspireerd op hoe hem kort na 9/11 op straat werd nageroepen dat hij naar Pakistan terug moest keren. De bewuste scène heeft de reeks niet gehaald. 'Is iemand met mijn huidskleur in een hoofdrol belangrijker dan een jaar geleden?' legt Ansari uit aan de website Vulture. 'Ja, waarschijnlijk wel. Maar daar gaat deze reeks niet over. Master of None gaat niet over de middenvinger naar Trump opsteken.' Inderdaad, Master of None is gewoon een millennialreeks over een goede vent die niet altijd even succesvol is, wat doelloos door het leven dwaalt en soms heel veel geluk heeft. O, en hij ziet er een beetje Indiaas uit. No big deal. Dev is de man zonder plan, maar Ansari heeft de touwtjes strak in handen. En hij beslist zelf wel wat het enorm populaire Master of None is. Zonder de race card te trekken.