Lockdown light. Dag ach-wie-houdt-het-nog-bij.
...

Lockdown light. Dag ach-wie-houdt-het-nog-bij. Onze wereldvreemdheid neemt hand over hand toe, de onlineartikels en studietjes die we lezen, worden steeds kwestieuzer van oorsprong, en we hebben net drie zorgeloos slenterende pubers een vieze blik toegeworpen door het raam. Het is zover. We zijn waarlijk nog één fuchsia mantelpakje verwijderd van Mia Doornaert. Aan de andere kant van de Skypeverbinding is de luim gelukkig beduidend beter. Hakim Chatar zit met een koffie op de bank, en af en toe schalt de lach van zijn vriendin en Q-stem Jolien Roets. Wanneer hij zich bijvoorbeeld bedenkt dat alle Chatars aan hetzelfde norse, intimiderende resting face lijden, klinkt er instemmend gegrinnik op de achtergrond. We spreken de huis-dj van Vandaag in een rustweek. In onverdachte tijden werd besloten dat de laatavondtalkshow met Danira Boukhriss Terkessidis een week plaats zou ruimen voor Vive le vélo en de voorjaarsklassiekers. Hij lijkt er niet bepaald rouwig om dat de VRT die pauze, ondanks de coronacrisis, aanhoudt. 'We hebben een paar heel chaotische, pittige weken achter de rug, waarin het ook constant balanceren was. Je kunt in deze tijden moeilijk een vrolijke talkshow maken alsof er niks aan de hand is, maar je wilt de kijkers na de zwaarte van Het journaal, De afspraak en Terzake toch een paar lichtpuntjes schenken voor het slapengaan.' Chatar verzorgt niet alleen de social media en de muzikale introducties van Vandaag, maar ook de uitsmijters. 'En als ik mensen daarmee ook maar heel even aan iets anders kan doen denken, is mijn missie geslaagd.' Maar nu kan hij dus even uitblazen. Want ook zijn andere hustles liggen noodgedwongen stil. Naast Vandaag verdient Chatar zijn brood met dj'en en het samen met twee vrienden bestieren van enkele cafés op de Oude Beestenmarkt in Gent. 'Vervelend, maar ik probeer positief te blijven. Niemand vindt dit leuk, maar we moeten erdoor. Er is een kans dat de crisis zich ook deze zomer nog zal laten gevoelen, maar ik geloof heilig in de creativiteit van de mens. Zelfs in de slechtste omstandigheden vinden we wel iets om ons te entertainen en verbinden. Niet dat ik me al een moment heb verveeld in deze lockdowntijden. Mijn to-dolijstjes zijn nog lang genoeg: muziek sorteren, materiaal uittesten, livestreamen op Instagram en een hoop series eindelijk eens bekijken, om maar een paar dingen te noemen.' Zowel jij als je broer Faisal houden ervan om druk bezig te zijn, en met verschillende projecten tegelijk te jongleren. Een ander zou vrede nemen met zijn rol in een dagelijkse talkshow. Jij plamuurt alle andere vrije uren ook nog dicht met opdrachten. Hakim Chatar:(grinnikt) Vóór de coronacrisis zat mijn agenda voor de komende weken echt barstensvol. Te vol. Ik had eigenlijk geen idee hoe ik dat zelfs maar zou kunnen bolwerken. Maar nu we het allemaal gedwongen wat kalmer aan moeten doen, word ik ook zeer onrustig. Net als mijn broer. We zijn als gekken berichtjes naar elkaar aan het sturen en met ideetjes aan het pingpongen. Waarschijnlijk de angst om vast te roesten. Als onze hersenen niet permanent een beetje onder stoom staan, worden we vervelend. Het is een familietrekje: de Chatars kunnen gewoon niet stilzitten. Wat ook betekent dat de Chatars moeten opletten voor burn-outs en aanverwanten. Zo liep Faisal een tweetal jaar geleden tegen een muur aan. Ben jij op je hoede? Chatar: Mijn broer, mijn leeftijdsgenoten, mijn vriendin: in mijn omgeving zijn nogal wat mensen uitgevallen de laatste jaren. Ik heb bij Jolien van dichtbij gezien wat dat met een mens kan doen, dus ik probeer wel op te letten dat ik het mezelf ook niet lap. Dus zeg ik weer steeds vaker neen. Terwijl ik vroeger vaak niet durfde te weigeren, 'want dan nemen ze iemand jonger en goedkoper en kom ik nooit meer aan de bak'. Vorig jaar werd je als huis-dj nog ergens in een hoekje weggemoffeld, tegenwoordig is jouw rol bij Vandaag nog uitgebreid. Chatar: Dat is een natuurlijke evolutie, ik heb er alvast niet uitdrukkelijk naar gevraagd. In die eerste maanden was het voor iedereen nog wat zoeken naar zijn plek, denk ik, maar Vandaag is niet de Grote Danira & Hakim-show. Zij draagt het programma, ik probeer gewoon hier en daar wat aan te vullen. Het is fijn dat ik behalve de muziek ondertussen ook de uitsmijters en de onlinepoot mee mag verzorgen, maar ik hoef niet per se meer ruimte. (denkt na) Ik ben ook gewoon heel slecht in het claimen van mijn plekje. Je bent vele dingen, maar geen tafelspringer? Chatar: Nee. Ik zie mijn rol liever organisch groeien dan luidkeels een plaats op te eisen en vervolgens keihard op mijn bek te gaan. Ik wil gerust nog meer doen, maar het moet passen in de show. Ook dat deel ik met Faisal: wij willen entertainen en ons amuseren, maar geen van ons beiden zal zich ooit opdringen: 'Hey, neem ons aan, wij zijn zeer grappig!' 'Ons', zeg je. Van een afstand lijkt het eerder alsof jullie vooral allebei jullie eigen weg gaan. Chatar: We zijn geen packagedeal en volgen elk onze eigen weg, maar die paden kruisen elkaar onvermijdelijk telkens weer, als een DNA-streng. Faisal focust vandaag iets meer op zijn muziek, ik op tv, maar we koppelen constant terug naar elkaar. We blijven elkaars eerste klankbord. Als hij met een nummer geblokkeerd zit, speelt hij mij zijn beats door. Als ik aan een format of een sketch denk, is hij de eerste die het te horen krijgt. Je treedt steeds meer op de voorgrond, ook als acteur - in Influencers. Wilde jij niet de man achter de schermen zijn? Chatar: Dat was altijd het plan, ja. Ik kreeg best wel wat uitnodigingen voor castings en testen, maar hield altijd de boot af. Uit angst, alweer. Angst om het helemaal te verkloten. Tot Jolien me een paar jaar geleden gepusht heeft om toch te springen, en ik een tijdlang op alles ja heb gezegd. Met als resultaat dat ik plots verkrampt, zenuwachtig en allesbehalve mezelf zat te wezen in De slimste mens. (lachje) Exact wat ik gevreesd had. Maar daarna was ik wel min of meer van die angst verlost. Nu nog afleren om elk commentaar op mijn tv-werk persoonlijk te nemen. Ik heb stilaan wel wat eelt gekweekt, maar ik heb helaas nog geen olifantenvel. Hooguit begrijp ik ondertussen dat ik me ongefundeerde kritiek van een of andere kwade Chantal op Facebook misschien niet al te hard moet aantrekken. Meestal antwoord ik wel op zulke berichten, met een kwinkslag, of in schabouwelijk Nederlands. (lacht) Acteur Saïd Boumazoughe, tevens jouw voormalige kompaan in de Nederlandstalige hiphopact SLM, vertelde hier onlangs hoe alleen hij zich vaak op een set voelt, een buitenstaander in een ons-kent-ons-mediawereld. Herkenbaar? Chatar:Ik snap best wel wat hij bedoelt. Maar zit die onzekerheid niet sowieso in elke Marokkaanse Belg? Ik denk altijd dat iedereen achter mijn rug slecht praat over mij. Wat maakt dat het echt heel lang duurt voor ik iemand vertrouw. Het gaat in mijn hoofd soms in een paar seconden van 'Dat groepje daar roddelt over mij' naar 'Ze vinden mij een vreselijke acteur, maar de quota moesten blijkbaar nog gehaald worden' tot 'Wat doe ik hier eigenlijk? Zou ik niet beter een andere job zoeken?' Ik had dat vroeger ook met interviews en zelfs gewone gesprekken: bij elke vraag probeerde ik te bedenken hoe ze mijn antwoord zouden gebruiken om me zwart te maken. Het is een vervelende mix van wantrouwen en zelftwijfel, maar gelukkig is het er stilaan wat uit aan het gaan. Jolien heeft me geleerd niet altijd meteen het ergste te verwachten. Je timmert momenteel ook aan een eigen podcast, liet ik me vertellen. Wat moet dat worden, of beter: welke voorbeelden heb je in gedachten? Chatar: Correctie: podcasts. Tajine Talks en Zever. Die laatste ga ik met Average Rob maken, en de titel vat het wel aardig samen: wij die een eind weg lullen en af en toe een bekende Vlaming met absurde vragen bestoken. Denk aan de bullshit van de Between Two Ferns-talkshow van Zach Galifianakis, maar dan zonder scenario. Ik wilde dit al lang doen, maar ik had nooit de tijd. Met de lege agenda van vandaag heb ik geen excuses meer. Tajine Talks zal ik in mijn eentje maken, al moet ik nog wat oefenen om wat er allemaal in mijn hoofd rondstuitert in zinnen te gieten die iedereen kan volgen. (lacht) Ik hoop dat het zoiets wordt als Congratulations, de heerlijk absurde podcast van de Amerikaanse stand-upper en zeer sappige verteller Chris D'Elia - mijn broer heeft me die ooit getipt. Jullie zijn beiden comedynerds. Chatar: O ja. Stand-up, maar net zo goed van die ninetieskomedies als Hot Shots! en The Naked Gun of daarvoor nog Airplane!Surely, you can't be serious?Chatar:I am serious. And don't call me Shirley. (grinnikt) Dertig jaar oud, maar nog steeds gortdroge, next-level comedy. Ik probeer die films zelfs, als een soort missionaris, aan de jeugd te verkopen, merk ik. En ik hoop ooit een reeks in die lijn te mogen schrijven, al weet ik niet of je dat verkocht krijgt in Vlaanderen. Wij zijn daar veel voorzichtiger in dan pakweg Nederland: hier moet je jezelf eigenlijk al online op je eigen kanaal bewezen hebben voor een zender eventueel durft te springen. Pas op, ik ben geen scenarioschrijver. Faisal en ik kunnen wild in het rond fantaseren, maar er moet iemand naast zitten met een gezonde dosis realisme en praktisch schrijftalent. Dat weet ik omdat we het ooit al geprobeerd hebben: ergens op een laptop staan al een hoop sketches, vooral over misverstanden tussen de cultuur van de stamboekvlaming en de onze. FC De Kampioenen, maar dan met Marokkanen en Belgen, enfin. Sketchprogramma's zijn een kunst op zich. Dat illustreert Influencers dezer dagen op - hoe zal ik het zeggen? - best pijnlijke wijze. Chatar: Je hoeft niet zo voorzichtig te zijn, hoor. (grijnst) Twitter heeft ons veel harder afgemaakt. Nu ja, dat is ook gewoon wat Twitter doet. Ik neem aan dat de lat ook een pak hoger lag omdat Bart De Pauws naam eraan verbonden is. We verwachtten inderdaad dat die ondertussen wel weet dat je Stijn Steyaert gerust een domme Brasschaatblondine kunt laten spelen maar dat je, wanneer die pruik na tien seconden uitgewerkt is, je de daaropvolgende vijf minuten ook een grap moet verzinnen. Chatar:Ik geef toe dat ik me vooral, uit pure zenuwachtigheid, op mijn eigen rolletjes gefocust heb. Maar niemand beweert dat Influencers de meest epische comedy ooit is. Niet elke sketch is even grappig voor iedereen - comedy is nu eenmaal subjectief - en als er een tweede seizoen komt, moeten we misschien een beetje schakelen, maar de kritiek die we nu krijgen, is onverdiend hard. Heeft het er ook niet mee te maken dat Influencers een sector parodieert waar amper nog tegenop te schertsen valt? Wat het best van dat programma overeind blijft, heeft dan ook amper iets met social media te maken. Jouw straatgoochelaarsketches bijvoorbeeld, of superfan Rik Verheye, die in se gewoon de Man van Melle met een Instagramaccount speelt. Chatar:Geef het een paar afleveringen, dat is alles wat ik wil zeggen. Wees niet te snel om iets af te schieten. Toen Willy's en Marjetten voor het eerst uitgezonden werd, zijn er petities opgestart om dat stante pede van tv te halen. Vandaag is dat een cultreeks. In de mediawereld belanden was niet het initiële plan: je hebt destijds automechanica gestudeerd. Chatar: Ik was de Marokkaanse DDT, ja. Een richting die ik bewust gekozen had, trouwens. Geen negatieve keuze. Nu ja... Nu ja? Chatar: Auto's en techniek hebben me altijd geïnteresseerd. Maar ik heb ook nooit overwogen om hoger te mikken, door de opmerkingen van één bepaalde leerkracht: 'Ga maar naar de fabriek, Hakim. Leer maar met je handen werken, want echt slim ben je niet.' Ik heb hem dat heel lang kwalijk genomen. Ik haalde niet eens zo'n slechte punten, maar daardoor heb ik wel lang gedacht dat ik echt stom was. Ik overwoog gewoon te kappen met school, want blijkbaar had het toch allemaal geen zin voor een idioot als ik. Zelfs vandaag betrapt Jolien me nog op uitspraken als: 'Ik weet dat ik niet echt slim ben, maar...' Het slijt maar traag. Valt er een concreet moment op die carrièreswitch te kleven? Chatar: Die stiel is sterk veranderd in de laatste tien jaar. Ik hield van vuile handen en overalls, niet zozeer van de stofjassen en laptops die je vandaag nodig hebt. Dus ging ik mijn tweede passie achterna - filmpjes maken - en schreef ik me in aan de regieopleiding van het Ritcs. Maar na een jaar kon ik via promowerk voor MNM zo goed als voltijds aan de slag voor tv en ben ik gestopt met het Ritcs. Die handenarbeid heeft er blijkbaar altijd al in gezeten. Een regionaal artikel uit 2004 spreekt al over Hakim Chatar, een vijftienjarige local die een verloederde prieeltje in de Lommelse wijk Balendijk onder handen wilde nemen omdat hij het niet meer kon zien. Chatar: Ik heb een milde vorm van OCD, vermoed ik. (grinnikt) Niet zó erg dat ik de slaap niet kan vatten alvorens ik alle schakelaars in huis driemaal aan en uit heb geklikt, maar ik denk bijvoorbeeld wel dat ik de meest opgeruimde dj-booth van Vlaanderen heb. (lacht) Ik kan gewoon heel slecht om met onafgewerkte en slordige dingen. Dat prieeltje zag er maar brak uit, dus hebben we dat even opgeknapt. Ik steek graag de handen uit de mouwen: als er bij Vandaag iets gefikst moet worden, probeer ik het liever zelf alvorens een vakman te bellen. Er moet toch altijd geld bespaard worden, en ik doe dat graag. Ik word er bijna blij van als er iets kapot is in de studio: dan heb ik een kans om iets bij te leren. Zo heb ik me toen ik bij Café Corsari werkte een figuurzaag gekocht. Beste aankoop ooit. Ik heb de producer heel wat kosten bespaard door met houtoverschotten zelf alle benodigdheden voor bepaalde rubrieken in elkaar te knutselen. Akkoord, je verkoopt jezelf niet graag, maar dat lijkt me toch wel iets om op je cv te zetten. Chatar: Ik heb mezelf inderdaad op die manier gepitcht: 'Huur mij in: ik werk voor twee.' (lacht) Toen we door corona verder uit elkaar moesten gaan zitten, kon ik niet gewoon mijn laptop nemen en me verplaatsen. Op zo'n moment moet ik die kabels eerst fatsoeneren. En voor je het weet, neem je de kabelgoten op de hele verdieping onder handen, is het plots donker buiten en zit je nog als enige op de redactie. Ik wéét dat dat niet per se gezond is. Maar ik heb stilaan een evenwicht gevonden. Vroeger was het nog een pak erger.