...

'Dat was een geweldige ontmoeting, als een wilde wind die door de studio waaide. Bervoets bracht gedichten mee van zijn kunstbroeder Marcel Van Maele, met wie hij eerst dagenlang op kroegentocht ging - ze noemden het zelf 'vergaderingen' - om nadien tot een artistieke samenwerking te komen: Bervoets maakte etsen bij titels die tijdens de vergaderingen ontstaan waren, en Van Maele gedichten. Onnavolgbaar hoe Bervoets tijdens het gesprek associeerde en tijdsprongen maakte, zonder dat hij wartaal uitsloeg - there's a method to his madness. Zelf zat ik daar met die gigantische map in mijn handen te klungelen en op het einde kreeg ik de slappe lach - Bervoets zocht tijdens zijn tweede voorleesbeurt naar zijn leesbril en moest tot zijn eigen verbazing vaststellen dat hij het gedicht de eerste keer zonder bril had voorgelezen. Hij trok mij mee in zijn universum, dat tegelijk absurd grappig en woest was.' 'Als gasten komen aandraven met te lange teksten proberen we hen altijd te temperen en het fragment in te korten om het behapbaar te houden - je moet het tenslotte twéé keer lezen. Bij Jan Decleir, die een pagina uit Het verdriet van België meebracht, hadden we er alle vertrouwen in, terecht: niemand leest zo mooi voor als Jan Decleir. Tijdens het gesprek bleek dat het niet zijn keuze was, maar die van Marc Van Eeghem, die hij daags voordien had bezocht in het ziekenhuis. Ontroerend hoe Decleir het moment aangreep om afscheid te nemen van zijn goede vriend. Toen Marc Van Eeghem kort daarna overleed, hebben we in overleg met Canvas beslist om die aflevering diezelfde avond uit te zenden, als een ode aan Marc. Zo won het fragment nog aan zeggingskracht.' 'Lukas Lelie had een brief bij van een meisje dat verontwaardigd was over het feit dat Pluto niet langer als een officiële planeet werd beschouwd. Hij vertelt dat ook hij droefenis voelde toen die beslissing viel: Pluto was blijkbaar zijn favoriete planeet - op zich al charmant, dat iemand een favoriete planeet heeft, en dan ook nog eens kiest voor de underdog van ons zonnestelsel. Hij koppelt dat bovendien aan een jeugdherinnering: hij was kwaad toen Kellogg's besloot niet langer die beer als mascotte te gebruiken voor de Chocos-ontbijtgranen. De beer werd vervangen door de aap die Choco Krispies vertegenwoordigde en zo twee ontbijtgranen onder zijn hoede kreeg. Klinkt wat onbenullig, maar Lelie toont hoe moeilijk en tegelijk futiel het is om verandering toe te laten, en hoe machteloos we ons daarbij kunnen voelen.' 'Jeanne Devos koos het fragment uit Exodus waarin Mozes van Jahwe de opdracht krijgt zijn volk uit Egypte te bevrijden, en betrekt dat op haar eigen roeping. Voor haar is de Bijbel geen oud sprookje, maar een springlevende tekst, een appel aan de mens. Je voelt hoe de Bijbel letterlijk een brontekst is waaraan ze zich kan laven. Een troostend idee: een tekst van meer dan tweeduizend jaar oud overbrugt hele era's om die ene persoon te bereiken - schrijver én lezer leven zo minder geïsoleerd in de tijd.' 'Boris heeft een zwak voor het stemtimbre van Verhelst. Meestal staan Boris en ik argwanend tegenover teksten die ik als hermetisch ervaar - het is vaak een manier om diepte te doen vermoeden, die ik niet zie. Verhelst neemt dat wantrouwen weg door Becketts tekst, een taaie brok antipoëzie, heel helder te duiden. Ergens zegt Verhelst "de ongelofelijk geruststellende vaststelling dat er niets is" en dan stapt Boris, die meestal niet veel beweegt, van de bank om op het tapijt te gaan liggen. Je zou dat kunnen duiden als een blijk van onvrede maar ik weet dat Boris Verhelst net gelijk geeft: "Dit is wat ik altijd al stilzwijgend bedoeld heb en niemand wilde luisteren maar kijk, nu hebben we eindelijk iemand in de studio die het voor mij zegt, dus kan ik nu van de bank af om écht te rusten.'