Eigenlijk was Making a Murderer van eind 2015, maar de kans is groot dat u de reeks pas in 2016 leerde kennen, net omdat Netflix de impact ervan óók niet had zien aankomen en er dus nauwelijks promo voor gevoerd had. Die impact had met het verhaal te maken - een man die tot tweemaal toe veroordeeld werd voor de moord op twee verschillende vrouwen en de fout...

Eigenlijk was Making a Murderer van eind 2015, maar de kans is groot dat u de reeks pas in 2016 leerde kennen, net omdat Netflix de impact ervan óók niet had zien aankomen en er dus nauwelijks promo voor gevoerd had. Die impact had met het verhaal te maken - een man die tot tweemaal toe veroordeeld werd voor de moord op twee verschillende vrouwen en de fouten die al dan niet in zijn zaak gemaakt zijn. Maar vooral de verhaalstructuur van de reeks was verslavend innovatief. Geïnspireerd door Sarah Koenigs populaire podcast Serial werden de getuigen in Making a Murderer volledig uitgewerkte personages in plaats van saaie praatpalen en werden de afleveringen aan elkaar geregen met cliffhangers, plottwists en zorgvuldig opgebouwde spanningsbogen. De reeks flirtte met de grenzen van de fictie en de journalistiek, maar stelde wel de juiste vragen over het rechtssysteem en rechtvaardigheid in de VS en toonde hoe true crime het maatschappelijk debat kan opentrekken. En dan kwam de terugslag. Niemand die na Making a Murderer niet de behoefte voelde om te googelen. En wat je tegenkwam, plaatste grote vraagtekens bij de reeks. Making a Murderer was niet de grote waarheid over Steve Avery, maar de waarheid volgens de makers, waarbij alles wat in hun verhaal paste erin gelaten werd en alles wat dat niet deed eruit ging. In die zin bleek het verhaal even geconstrueerd als dat van dat andere grote rechtbanksucces van 2016: de fictiereeks The People v. O.J. Simpson: American Crime Story.Het is de wrange kant van de true crime, die ook bij true crime-series als The Jinx en Serial naar boven kwam: het blijft het leed van echte mensen dat in entertainment gegoten wordt. Het blijft een proces dat buiten de rechtbank gevoerd wordt. En vooral: het blijft een verhaal en niet de waarheid.