'Titanic! Titanic! Titanic! Titanic!': roept Hans Kesting terwijl hij wijdbeens op de grond zit, met zijn rug tegen de donkergrijze betonnen muur van het decor. Dat decor lijkt op een donkere kelder. Er staan enkel een bed (met drie smoezelige matrassen) en een televisie. Op die televisie is de beroemde slotscène uit James Camerons kaskraker Titanic te zien. Het is die film waarvan Kestings personage - een tiener die opgroeit in een groot gezin dat elke cent tien keer moet omdraaien alvorens hem uit te geven - dolgraag de videocassette wil voor zijn verjaardag. 'Da's voor meisjes!' schreeuwt zijn vader hem toe.
...

'Titanic! Titanic! Titanic! Titanic!': roept Hans Kesting terwijl hij wijdbeens op de grond zit, met zijn rug tegen de donkergrijze betonnen muur van het decor. Dat decor lijkt op een donkere kelder. Er staan enkel een bed (met drie smoezelige matrassen) en een televisie. Op die televisie is de beroemde slotscène uit James Camerons kaskraker Titanic te zien. Het is die film waarvan Kestings personage - een tiener die opgroeit in een groot gezin dat elke cent tien keer moet omdraaien alvorens hem uit te geven - dolgraag de videocassette wil voor zijn verjaardag. 'Da's voor meisjes!' schreeuwt zijn vader hem toe. Maar diezelfde vader kweelt nadien mee met Céline Dions My Heart Will Go On en neemt zijn zoon mee op een gewaagd autoritje langs de branding. 'Vanuit de auto zag je enkel de zee', fluistert Kesting met ogen vol ontzag en gespreide armen, net zo zoals Kate Winslet en Leonardo di Caprio dat deden in de slotscène van Titanic. Dit is een voorbeeld van de perfect uitgekiende scènebeelden waarmee Ivo van Hove uitpakt in dit stuk, volledig gebaseerd op Édouard Louis' autobiografisch oeuvre. Dat van Hove zo precies kan werken, is uiteraard ook te danken aan het acteertalent van Hans Kesting. Kesting is een boom van een vent maar hij transformeert moeiteloos tot een achtjarig knulletje dat om de videocassette van Titanic zeurt of dat trots danst op Aqua's I'm A Barbie Girl. En nog eens. En nog eens. Tot papa kijkt. Maar papa baalt van het 'nepconcert'. 'Stop met je te gedragen als een meisje!' De vader is een gebroken man die het dansen, genieten en het liefdevol zijn verleerd is en met moeite kan verdragen dat zijn zoon wél nog danst, geniet en liefde voelt.'Stop met je te gedragen als een meisje!' Dat zinnetje kreeg Édouard Louis (°1992) als kind geregeld te horen. Louis groeide op in een arm gezin met een alcoholverslaafde vader die de homoseksuele geaardheid van zijn zoon niet erkent. Neen, elke letter is geen steen waarmee hij zijn vader bekogelt. Elke letter is bovenal een welgemikte kei richting de overheden en de Franse presidenten: 'Chirac! Sarkozy! Hollande! Macron!' Kesting spuwt de namen uit tijdens een ijzingwekkende scène waarin hij kromgebogen op het bed zit als de vader die zijn rug brak door een werkongeval. Hij somt zorgvuldig op welke maatregelen wanneer werden genomen om de minst begoede Fransen te treffen en, soms letterlijk, te breken. 'Voor degenen die politieke besluiten nemen, is politiek een esthetiek, een manier van denken. Voor ons betekent politiek het verschil tussen leven en creperen. Dat beseffen die politici niet.' Hij kijkt ziedend de zaal in. Die van woede zinderende scène maakt van dit stuk een van van Hoves meest politieke werken. Ivo van Hove putte uit het hele oeuvre van Louis maar de solo is toch grotendeels gebaseerd op Qui a tué mon père uit 2018, dat Louis schreef na een bezoek aan zijn vader met wie hij jarenlang geen contact had. Zoals van Hoves vader - die apotheker was - alle ingrediënten voor medicijnen op zijn apothekersschaaltje afwoog, zo weegt van Hove per scène licht, rook, muziek, woorden en bewegingen af en maakt van deze solo een beklijvend vader-zoonportret. 'Ik herken je niet', is de eerste zin van het boek en van het stuk. Kesting speelt de zoon al ijsberend door de 'kelder', hij speelt de vader (gebogen, met twee handen in zijn truitje om een ziekelijk bolle buik te suggereren), hij speelt de moeder (met gekruiste armen). Hij speelt dat alles met zo veel plezier, zo veel overgave, zo veel oog voor detail (hoe hij de handen vouwt, hoe hij op welgemikte momenten in de zaal kijkt, ...) en zo bevrijd dat je als toeschouwer meermaals denkt: 'ik herken je'. Wie heeft mijn vader vermoord is het meeslepende relaas van een jongen die zich losrukt uit een grauwe, verstikkende omgeving. Het is ook een gebalde vuist naar de elitaire overheden die Louis beschouwt als de oorzaak van zulke omgevingen. En het is een met schwung gebeiteld portret van het gevecht dat elk mens voert om te kunnen zijn wie hij is en graag wil zijn. Alle ingrediënten zijn perfect gedoseerd, het levert welhaast perfect theater op: indringend, ontroerend, soms deugddoend amusant én bovenal aanzettend tot reflectie over hoe pover de armen behandeld worden door de machthebbers.