In juni vertelde Trevor Noah in een interview waarom Jon Stewart, zijn voorganger bij The Daily Show, de fakkel vier jaar geleden wilde doorgeven. Hij was heel de tijd boos, vertelde Noah, vond wat er gebeurde niet meer grappig en had geen idee hoe hij het grappig moest brengen.

Dat is nu net waar Trevor Noah met zijn schalkse stijl wel in slaagt, tot spijt van wie het benijdt. De Zuid-Afrikaan, die opgroeide in Soweto, slaagt er met zijn kwajongensblik en vlotte babbel bijna altijd in om de angel uit heikele actuele kwesties te halen. Voor rabiate fans van Stewart, die zeker in de laatste jaren voor zijn afscheid steeds vaker de rant boven de grap verkoos, was en is het slikken, maar een groot deel van de kijkers sloot Noah wel degelijk in hun hart.

'Noah wil Zwarte Piet helemaal niet afgeschaft zien, want geen beter kerstcadeau voor hem dan 'beating the shit out of white kids'.'

Dat bleek nog maar eens toen de comedian - voor één keer niet in kostuum, maar in een eenvoudige zwarte broek en hoodie - onder een meer dan warm applaus het podium van de Lotto Arena opwandelde. Een knuffel voor voorprogramma Angelo Lozada, en weg was hij.

De eerste routine, over zijn vliegtrip naar België, was meteen een voltreffer. Razendsnel en tot op de seconde getimed gidste Noah ons langs punchlines over fruitsap slurpen in business class, het plezier van economy class en de onzinnige toeslagen van luchtvaartmaatschappijen.

Via een zogezegde poster in de terminal belandde hij bij de zwartepietendiscussie. Het bruggetje was matig, de grap beenhard. Noah wil Zwarte Piet helemaal niet afgeschaft zien, want geen beter kerstcadeau voor hem dan 'beating the shit out of white kids'. Het is exáct het soort grap waar hij met zijn plechtigecommunicantentronie probleemloos mee wegkomt.

Zijn lange bit over een vriendenvakantie in Bali was het sterkste moment van de show. Niet omdat alle grappen even goed vallen, wel omdat Noah de beste punchlines perfect doseerde en zijn verteltalent ten volle benutte. Hij kan als geen ander kleine frustraties tot groteske proporties uitvergroten zonder dat hij zijn geloofwaardigheid verliest. Dat polyglot Noah zich zonder moeite een accent of vijf en zich zelfs de diepe bariton van Barack Obama heeft eigen gemaakt, verdient een bank vooruit en een kus van de First Lady.

'Ik moet wel de domste persoon zijn die u al hebt ontmoet, meneer de president.' - 'Nee, want ik heb Trump ontmoet.' Uiteraard kon de man in het Witte Huis niet onbesproken blijven in Noahs show. Het publiek zat er overduidelijk op te wachten en liet zich horen, wij hielden het op een zucht van verveling. Omdat het onderwerp bij de haren was gesleurd, omdat de grappen bijna alleen over Trumps uiterlijk en stemgeluid gaan en omdat we de meeste grollen zagen aankomen. Jammer, want die tien laatste minuten wisten een beetje van de herinnering aan meer dan een uur loeistrakke stand-up.

In juni vertelde Trevor Noah in een interview waarom Jon Stewart, zijn voorganger bij The Daily Show, de fakkel vier jaar geleden wilde doorgeven. Hij was heel de tijd boos, vertelde Noah, vond wat er gebeurde niet meer grappig en had geen idee hoe hij het grappig moest brengen.Dat is nu net waar Trevor Noah met zijn schalkse stijl wel in slaagt, tot spijt van wie het benijdt. De Zuid-Afrikaan, die opgroeide in Soweto, slaagt er met zijn kwajongensblik en vlotte babbel bijna altijd in om de angel uit heikele actuele kwesties te halen. Voor rabiate fans van Stewart, die zeker in de laatste jaren voor zijn afscheid steeds vaker de rant boven de grap verkoos, was en is het slikken, maar een groot deel van de kijkers sloot Noah wel degelijk in hun hart.Dat bleek nog maar eens toen de comedian - voor één keer niet in kostuum, maar in een eenvoudige zwarte broek en hoodie - onder een meer dan warm applaus het podium van de Lotto Arena opwandelde. Een knuffel voor voorprogramma Angelo Lozada, en weg was hij.De eerste routine, over zijn vliegtrip naar België, was meteen een voltreffer. Razendsnel en tot op de seconde getimed gidste Noah ons langs punchlines over fruitsap slurpen in business class, het plezier van economy class en de onzinnige toeslagen van luchtvaartmaatschappijen.Via een zogezegde poster in de terminal belandde hij bij de zwartepietendiscussie. Het bruggetje was matig, de grap beenhard. Noah wil Zwarte Piet helemaal niet afgeschaft zien, want geen beter kerstcadeau voor hem dan 'beating the shit out of white kids'. Het is exáct het soort grap waar hij met zijn plechtigecommunicantentronie probleemloos mee wegkomt.Zijn lange bit over een vriendenvakantie in Bali was het sterkste moment van de show. Niet omdat alle grappen even goed vallen, wel omdat Noah de beste punchlines perfect doseerde en zijn verteltalent ten volle benutte. Hij kan als geen ander kleine frustraties tot groteske proporties uitvergroten zonder dat hij zijn geloofwaardigheid verliest. Dat polyglot Noah zich zonder moeite een accent of vijf en zich zelfs de diepe bariton van Barack Obama heeft eigen gemaakt, verdient een bank vooruit en een kus van de First Lady.'Ik moet wel de domste persoon zijn die u al hebt ontmoet, meneer de president.' - 'Nee, want ik heb Trump ontmoet.' Uiteraard kon de man in het Witte Huis niet onbesproken blijven in Noahs show. Het publiek zat er overduidelijk op te wachten en liet zich horen, wij hielden het op een zucht van verveling. Omdat het onderwerp bij de haren was gesleurd, omdat de grappen bijna alleen over Trumps uiterlijk en stemgeluid gaan en omdat we de meeste grollen zagen aankomen. Jammer, want die tien laatste minuten wisten een beetje van de herinnering aan meer dan een uur loeistrakke stand-up.