In de brief willen de initiatiefnemers niet hun mening geven over de zaak-De Pauw, wel klagen ze de ongepaste reacties die de vrouwen over zich heen kregen op sociale media aan. 'Over lopende rechtszaken praten we beter met voorzichtigheid en nuance. Enkel betrokkenen weten wat er is gebeurd. Enkel de rechtbank oordeelt. Wat wel van belang is voor ons is de manier waarop we erover praten. Na de bagger die de laatste weken over onze collega's is uitgekieperd, willen we dan ook onze stem laten horen', klinkt het.

'Dertien vrouwen hebben besloten een streep in het zand te trekken. Zij, en zij alleen, kunnen beslissen of en wanneer hun grenzen werden overschreden', stellen de initiatiefnemers. 'Wat volgde was een ongeziene golf aan ongepaste, kwetsende en vernederende reacties. Dat het golddiggers zijn en aandachtshoeren. Dat ze enkel aandacht willen en bloed ruiken. Dat ze overdrijven, manipulatief, leugenachtig en bovendien hysterisch zijn.'

#streepinhetzand

'Deze reacties zitten ingebakken in onze cultuur, waarin het normaal is dat grenzen van vrouwen worden geminimaliseerd, genegeerd en overschreden. Dit gebeurt voortdurend en dit kunnen we niet aanvaarden', luidt het. 'We zijn verontwaardigd en diep geraakt en daarom willen we niet langer zwijgen. Omdat zij de moed hebben gehad te spreken.'

De brief is een initiatief van theatermakers en acteurs Griet Dobbelaere, Dominique Collet, Marieke Demunck, Wannes Gyselinck, Ans Van den Eede, Louise Van den Eede en Michiel Soete. De brief telt geen lijst met ondertekenaars, maar krijgt heel wat bijval. In een gesloten Facebook-groep werd opgeroepen om de brief te verspreiden op de sociale media met de hashtag #streepinhetzand. (Belga)

Lees de volledige open brief hier:

Dit is geen brief met een mening over een lopende rechtszaak, maar een warme steunbetuiging van collega's aan collega's.

Over lopende rechtszaken praten we beter met voorzichtigheid en nuance. Enkel betrokkenen weten wat er is gebeurd. Enkel de rechtbank oordeelt.

Wat wel van belang is voor ons, is de manier waarop we erover praten.

Het zegt iets over wie we zijn en waar we voor staan. Na de bagger die de laatste weken over onze collega's is uitgekieperd, willen we dan ook onze stem laten horen.

Dertien vrouwen hebben besloten een streep in het zand te trekken. Tot hier en niet verder.

Zij, en zij alleen, kunnen beslissen of en wanneer hun grenzen werden overschreden.

Wat volgde was een ongeziene golf aan ongepaste, kwetsende en vernederende reacties.

Dat het golddiggers zijn en aandachtshoeren.

Dat ze enkel aandacht willen en bloed ruiken.

Dat ze overdrijven, manipulatief, leugenachtig en bovendien hysterisch zijn.

Deze reacties vertellen ons meer dan we willen horen. Deze reacties zitten ingebakken in onze cultuur waarin het normaal is dat grenzen van vrouwen worden geminimaliseerd, genegeerd en overschreden. Dit gebeurt voortdurend en dit kunnen we niet aanvaarden.

Mensen die aan een alarmbel trekken, verdienen onze steun. Het kan niet zijn dat wanneer je een grens aangeeft, je niet ernstig wordt genomen, dat je meteen als ongeloofwaardig wordt neergezet en wordt uitgescholden door wie maar wil. Dat is onverdedigbaar en wij voelen mee met de niet te onderschatten impact die deze storm van laaghartige en grove reacties via alle bestaande media heeft op de levens van deze vrouwen én op hun gezin, hun welzijn, hun carrière, hun geloofwaardigheid en hun menselijkheid.

We zijn verontwaardigd en diep geraakt en daarom willen we niet langer zwijgen; omdat zij de moed hebben gehad te spreken. Omdat zij de moed hebben gehad om aan te klagen en een grens te trekken.

Wij vinden het belangrijk dat iedereen die in de toekomst overweegt om zelf een streep in het zand te trekken, of wie twijfelt om zelf een klacht in te dienen, zich de moed niet laat ontnemen. We willen een andere toekomst: voor onze dochters en zonen, voor iedere andere persoon en voor de wereld waarin we leven. Een wereld waarin er wordt geluisterd naar wie de moed heeft te spreken.

Met deze brief willen we de stilte doorbreken vanuit de sector en onze steun betuigen aan onze betrokken collega's.

Samen met veel anderen.

In de brief willen de initiatiefnemers niet hun mening geven over de zaak-De Pauw, wel klagen ze de ongepaste reacties die de vrouwen over zich heen kregen op sociale media aan. 'Over lopende rechtszaken praten we beter met voorzichtigheid en nuance. Enkel betrokkenen weten wat er is gebeurd. Enkel de rechtbank oordeelt. Wat wel van belang is voor ons is de manier waarop we erover praten. Na de bagger die de laatste weken over onze collega's is uitgekieperd, willen we dan ook onze stem laten horen', klinkt het.'Dertien vrouwen hebben besloten een streep in het zand te trekken. Zij, en zij alleen, kunnen beslissen of en wanneer hun grenzen werden overschreden', stellen de initiatiefnemers. 'Wat volgde was een ongeziene golf aan ongepaste, kwetsende en vernederende reacties. Dat het golddiggers zijn en aandachtshoeren. Dat ze enkel aandacht willen en bloed ruiken. Dat ze overdrijven, manipulatief, leugenachtig en bovendien hysterisch zijn.' 'Deze reacties zitten ingebakken in onze cultuur, waarin het normaal is dat grenzen van vrouwen worden geminimaliseerd, genegeerd en overschreden. Dit gebeurt voortdurend en dit kunnen we niet aanvaarden', luidt het. 'We zijn verontwaardigd en diep geraakt en daarom willen we niet langer zwijgen. Omdat zij de moed hebben gehad te spreken.' De brief is een initiatief van theatermakers en acteurs Griet Dobbelaere, Dominique Collet, Marieke Demunck, Wannes Gyselinck, Ans Van den Eede, Louise Van den Eede en Michiel Soete. De brief telt geen lijst met ondertekenaars, maar krijgt heel wat bijval. In een gesloten Facebook-groep werd opgeroepen om de brief te verspreiden op de sociale media met de hashtag #streepinhetzand. (Belga)