Als we uw Instagram-pagina mogen geloven, wordt u 'content' van courgettes.
...

Als we uw Instagram-pagina mogen geloven, wordt u 'content' van courgettes. Sven de Leijer:(lacht) Zag je het hondje dat gevormd wordt door de pitjes van die doorgesneden courgette? Mij vallen altijd zulke onbedoeld grappige details op. Daarom ben ik geen fijn gezelschap tijdens een rustige televisieavond. Ik let op alles waar je niet op moet letten. En vervolgens moet ik daar hardop commentaar op geven. Is dat slechts nieuws voor de toeschouwers op de eerste rijen van Content? De Leijer: Nee. Ik ben al zeventien jaar publieksopwarmer. Met dank aan Rob Vanoudenhoven, die me uit zijn stamcafé sleurde - ik werkte daar omdat ik niet goed wist wat te doen in het leven - en de televisiestudio in trapte. Ik zie meteen wie er uitgepikt wil worden en wie niet. Mensen uit die laatste groep laat ik met rust. En als ik de eigenaar van een grote neus of mond aanspreek, doe ik dat met respect. Zodat ik me niet schuldig hoef te voelen. Maar Content wordt geen show die drijft op interactie. Ik bouw enkele momenten in waarop het publiek het woord mag nemen - ik weet graag wie er voor me zit - maar de hoofdmoot bestaat uit de verhalen die ik wil vertellen. Wat wilt u kwijt? De Leijer: Gênante verhalen, iets over de liefde... Nee, ik verklap niets. Dat is voor de mensen in het theater. Daar ben je 'onder ons'. Het is de enige plek waar ik intiemere verhalen wil delen. Als publieksopwarmer vind ik het geweldig om mensen eerst onwennig te zien binnenschuifelen en hen dan te laten openbloeien. Van die ambiance worden zij én ik gelukkig. Dat gevoel wil ik ook in Content creëren. Al wordt het geen anderhalf uur schaterlachen. Ik ben opgegroeid met de shows van Toon Hermans. En die van Theo Maassen heb ik al zeker twintig keer beluisterd. Maassen is een meester. Elke zin die hij zegt, is grappig en intelligent. Ik wíl me zelfs niet met hem meten. Ik wil uitzoeken wat ik in een theater kan doen met mijn liefde voor verhalen en ambiance. De rode draad is: ik ben content. Dat is geen naïeve of zelfingenomen tevredenheid. Zestien jaar geleden is mijn vader overleden. Ik mis hem nog elke dag. Daarom heb ik met mezelf afgesproken dat ik, telkens wanneer dat verdriet opwelt, ook twee positieve herinneringen moet ophalen. Dat doe ik intussen bij alles. Of ik nu politici interview als Wetstraatjournalist van De ideale wereld of groenten sta te snijden aan mijn aanrecht: ik ga op zoek naar iets positiefs of grappigs. Wie een ticket koopt voor Content, mag u verzoekjes mailen. Mogen dat ook verzoeknummers zijn? De Leijer: De mensen mogen me vooral onderwerpen suggereren. Van geraniums tot tips voor citytrips naar afgelegen bergdorpen: alles mag. Mijn discobar staat wel op de scène. Sinds mijn dertiende voel ik me het meeste op mijn gemak als dj. Ik draai al op fuiven sinds mijn tijd als scout, en ik vind het nog altijd geweldig. Het moment waarop de dansvloer volstroomt, vind ik het allerfijnste van de avond. Maar in Content draai ik 'mijn' plaatjes. Plaatjes die bij een verhaal passen: van de weemoedige muziek van Eels, perfect om diep in het verdriet te duiken, tot Saragossa van Jimmy Frey. Mijn favoriet! Zelfs op jongerenfuiven doet die song het goed. Zou dat wat zeggen over onze tijd? Misschien moeten we stilaan beseffen hoe content we wel mogen zijn.