Toen Sien Vanmaele zes maanden jong was, startte haar 29-jarige moeder als kassierster bij Aldi. Intussen zijn we 29 jaar verder. Vanmaeles moeder werkt er nog steeds, met plezier. Vanmaele is intussen theatermaakster en ging dit weekend - eindelijk - in première met I lost my mom at the supermarket. Een ode aan haar moeder en aan élke kassier(ster).
...

Toen Sien Vanmaele zes maanden jong was, startte haar 29-jarige moeder als kassierster bij Aldi. Intussen zijn we 29 jaar verder. Vanmaeles moeder werkt er nog steeds, met plezier. Vanmaele is intussen theatermaakster en ging dit weekend - eindelijk - in première met I lost my mom at the supermarket. Een ode aan haar moeder en aan élke kassier(ster). Die ode moest een muziektheatervoorstelling worden. Tot de pandemie uitbrak. Vanmaele en geluidskunstenaar Jason Dousselaere vertimmerden de ode tot een live gebracht radiodrama. Zaterdagavond 10 april nam het duo in cultuurcentrum Berchem achter de microfoons plaats. Vanmaele opende het drama met het zinnetje waarmee haar moeder veel gesprekken opent: 'Je kan het niet zo gek bedenken, of het gebeurt in een supermarkt'. Wat gebeurt er allemaal in een supermarkt? Er staan ongeduldige mensen aan de kassa, de aankopen van sommige mensen (pampers plus latex handschoenen plus 'laddervrije' nylonkousen) prikkelen de kassiersterverbeelding, er worden dansjes uitgevoerd in de 'sociale ruimte' waar het personeel luncht tijdens de luttele pauzeminuten, er wordt ongelukjespoeder uitgedeeld aan huilende prinsessen én wanhopigen (door winkelmanagers consequent 'dieven' genoemd) trachten zo stiekem mogelijk een tampon uit een verpakking te prutsen en ter plekke in te brengen omdat ze de centen niet hebben om die tampons te kopen...Vanmaele vond niet alleen inspiratie in de verhalen die haar hardwerkende moeder vertelde. Zij ging ter voorbereiding van deze ode ook zélf aan de slag. Ze zou acht weken meerdraaien in een filiaal van dezelfde supermarktketen. Vanmaele hield het amper vijf weken vol. Fysiek was de job zwaar. Mentaal was de job loodzwaar. 'Elke dag schrik ik van de armoede', zegt ze daarover.Vanmaele goot een ludiek sausje over haar sollicitatiegesprek en herdoopt dat gesprek in het radiodrama tot 'de supermarktquiz'. Die geestige insteek zet de ontluisterende bedrijfspolitiek enkel sterker in de verf. Supermarktmedewerkers worden 'veraldiseerd' - zo noemt Vanmaele het - en moeten zo hard, zo veel en zo snel mogelijk werken. En als ze zien dat een collega aan een vervallen chocoladereep peuzelt, bijvoorbeeld, dan dient dit direct gemeld te worden aan een overste. Je zit erbij, je luistert er verbijsterd naar en je bent een beetje verbaasd als het radiodrama na drie kwartier al afgelopen is. Hoezo? Vanmaele raakt even de burn-out aan waar zowel zij als haar moeder het afgelopen jaar mee kampten. Maar ze graaft niet dieper en zoomt niet uit naar een breder verhaal buiten de supermarktmuren. Na de première volgde een fijn nagesprek met de ontwapenend eerlijke moeder van Vanmaele. Toch kon dat gesprek - opgefleurd met prachtige tulpen van den Aldi - niet verhinderen dat I lost my mom at the supermarket je wat verloren achterlaat. Vanmaele schetst een messcherp, vernietigend beeld van hoe sommige supermarktketens hun personeel uitbuiten. Maar, ze zet daarbij haar talent om als actrice en als schrijfster te jongleren met woorden en verbeelding te zuinig in. Haar taal blijft vaak vlak. Ook Dousselaeres soundscape blinkt uit in bescheidenheid. Dit duo doet wat supermarktmedewerkers moeten doen: zich zo onzichtbaar mogelijk maken. Theater - ook tot radiodrama vertimmerd theater - bloeit pas als de makers het omgekeerde doen en hun metier pronter en guller inzetten als tegenwicht voor de rauwe realiteit van den Aldi.