...

'Wat goed dat ook u zich aan een investering waagt!', moedigt de acteur - alias de 'croupier' - me aan. En lap, enkele seconden later, na een worp met de dobbelsteen, ben ik mijn zuurverdiende miljoenen kwijt. Gelukkig zit ik aan een tafel waar 'het coöperatief bankieren' spontaan de norm werd. Telkens wanneer iemand in geldnood dreigt te geraken, stelt een van de rijkste 'bankiers' aan tafel voor om wat geld te geven. En uiteindelijk geeft iedereen dan wat pokergeld aan de arme sloeber. In het theater kan dat!Er wordt met pokergeld gespeeld want regisseur Alexander Devriendt bouwt de theaterzaal om tot een schemerig verlicht casino waar je door gedistingeerde, strak in het donkere pak gestoken croupiers welkom geheten wordt. Iedereen wordt naar een van de twaalf tafels gestuurd. Daar zit een croupier op je te wachten. Hij (of zij) zal jou en de andere zes 'bankiers' het volgende anderhalf uur door een 'trip down money lane' leiden. Om die trip te starten, is er - uiteraard - cash nodig. Aan 'mijn' tafel legt iedereen twintig euro op tafel. Na de voorstelling krijgen we ons geld terug maar tot die tijd wordt het bewaard door de croupier. En het geld wordt omgezet in pokergeld. Het maakt ons meteen tot een van de rijkste tafels van 'de markt'. De croupier zegt het met de coole opgewondenheid waarmee een miljonair zijn volgende miljoen int. Dan kan het spel beginnen. Van zodra de gong weerklinkt, is de markt open. Alle tafels staan rond een centraal, zwart meubel en bord: dat zijn de onderhandelingstafel waar 'de markt' afspraken maakt indien nodig en het bord waarop de rating (van een A+-rating tot een D-rating) van elke tafel verschijnt. Intussen worden aan elke tafel allerhande investeringstrategieën voorgesteld. Je kunt investeren in onderwijs, kunst en sociale voorzieningen. Onder meer. Hoe groter de winst die je kan boeken, hoe hoger het bedrag dat je moet investeren, natuurlijk. En het blijft de dobbelsteen die bepaalt of de investering tot winst of verlies leidt... Wie nu denkt dat Ontroerend Goed weinig meer doet dan de recentste bankencrisis met vet cynisme 'imiteren', kent de Gentse kapoenen niet goed. Devriendt en co doen niets liever (en niemand doet het voorlopig beter) dan de toeschouwer in een sluw spel te lokken. Een spel dat die toeschouwer een confronterend scherp beeld geeft van zichzelf. Tijdens de eerste voorstellingen van dit gezelschap werden alle spotlights op de liefde en de wellust gericht. Intussen is het perspectief fors breder en geëngageerder geworden. Devriendt wil nu, na de liefde, ook of vooral de wereld beter begrijpen. Dat leidde de laatste jaren tot enkele 'klassiekere' voorstellingen zoals A History of Everything en World Without Us. Dit keer koppelt Devriendt zijn voorliefde voor 'interactief' theater aan zijn gedrevenheid als geëngageerd kunstenaar. In het chique casino van £¥€$ kleurt muziek van Johannes Genard de hitsige sfeer en leg je per investering, tot je ontsteltenis, ook je karakter bloot. Aan onze tafel bleek een stereotiepe doorsnede van de wereldbevolking te zitten: iemand die stil afwacht, iemand die meteen initiatief neemt, iemand die voortdurend met iedereen overlegt en iedereen helpt, iemand die er de geestige sfeer in houdt en een bolleboos die rustig bouwt aan een imperium. Toen 'de markt' onrustig werd en de croupiers als nerveuze dramaqueens 'ons kapitaal' wilden redden, werd de rust en de gemoedelijkheid aan de tafel alleen maar groter. De banken crashen, de menselijkheid niet. Al is het wat te kort door de bocht om aan £¥€$ enkel zulk een kleffe apotheose toe te schrijven. Er is meer: doorheen de voorstelling krijg je ook inzicht in de (te?) zeer door hebzucht en geldlust gedreven economie die op den duur de wereldbelangen uit het oog verliest en enkel nog aan winstmaken kan denken. Datwordt ook dramaturgisch vertaald: Je weet niet wie er aan de andere tafels zit, er wordt geen pakkend verhaal vertelt over de trieste jeugd van de croupier, ... Je zit tussen pokerende vreemden die zich haast blindelings de vernieling in gokken. (Ontroerend Goed houdt zich overigens altijd ver van de klassieke vertel- en verhaalstructuren waar veel theatermakers zich graag van bedienen.) Dit is geen theater dat 'een verhaal' vertelt maar spitsvondig theater dat jou het verhaal laat beleven waar dagelijks aan geschreven wordt, in de beurzen en de banken van deze wereld. Het is een verhaal over de wereld willen verbeteren maar daarbij te vaak verblind worden door blinkend geld... Gelukkig geldt dat niet voor alle bankiers.