Vorige week ging een hartverscheurend filmpje viraal van een uitgehongerde ijsbeer die zich met zijn laatste krachten voortsleept, op zoek naar een flinter voedsel. Het beeld toont de verregaande gevolgen van de klimaatverandering. Over die klimaatverandering zetten Anoek Nuyens en Rebekka de Wit een boom op in Tenzij je een beter plan hebt.
...

Vorige week ging een hartverscheurend filmpje viraal van een uitgehongerde ijsbeer die zich met zijn laatste krachten voortsleept, op zoek naar een flinter voedsel. Het beeld toont de verregaande gevolgen van de klimaatverandering. Over die klimaatverandering zetten Anoek Nuyens en Rebekka de Wit een boom op in Tenzij je een beter plan hebt. De twee zijn kinderen van hun tijd of, beter, kinderen van hun generatie: een generatie theatermakers die bij voorkeur focust op documentair theater. Er zijn te veel urgente verhalen te vertellen om weg te duiken in fictie, vinden zij. Dus wurmden Nuyens en de Wit zich in een soort futuristische onesies, hingen ze drie grote schermen rond hun tafel en legden ze op die tafel een stapel boeken vol vragen over en mogelijke oplossingen voor de klimaatverandering. De belangrijkste conclusie van de meeste boeken: het is tijd om met meer verbeelding over de toekomst na te denken. Door die boodschap voelden beide theatermakers zich aangesproken. Tijdens hun uiteenzetting - die ze beginnen bij de oerknal, 'dat eigenlijk maar een heel klein knalletje bleek te zijn' - verschijnen op de schermen omheen hun tafel bewegende luchtbeelden van landschappen. Daardoor lijkt het net alsof je met de dames boven de wereld zweeft waarover zij zich zorgen maken. Nuyens en de Wit voeren ook een naamloos personage op dat compleet anders wil gaan leven. Maar dat personage krijgt amper vorm omdat de dames twijfelen over wat 'anders gaan leven' precies is. Dat komt het ritme van de voorstelling niet ten goede, maar het onderschrijft wel de inhoud. De twee hebben een goede pen en het is aangenaam luisteren naar hun bekommernissen, maar jammer genoeg wordt de inhoud soms te oppervlakkig aangehaald. Nuyens en de Wit willen zo veel feiten en ideeën opsommen dat er weinig tijd rest om meer te doen dan opsommen. Kortom, niet de soms wat slordige vorm maar de doelstelling - een manier vinden om de klimaatwijziging te stoppen of te keren - staat centraal in dit stuk. 'Misschien moeten we een paradigmawisseling doorvoeren?', stellen ze. Eeuwen geleden sneuvelde het paradigma dat stelde dat de wereld plat is. Volgens Nuyens en de Wit is de idee dat de mens de protagonist is in het leven op aarde het volgende paradigma dat moet sneuvelen. Die insteek gebruiken ze als opstap naar de actie waarvan Tenzij je een beter plan het het voorspel is: een rechtszaak aanspannen tegen de Vlaamse, Belgische of Nederlandse overheid namens een gebied, een rivier of een diersoort. Tijdens het nagesprek in Gent was nog niet iedereen gewonnen voor deze actie. Een gebrek aan verbeelding, misschien? Gelukkig vergt het bekijken van het filmpje over de stervende ijsbeer weinig verbeelding. Wie klaagt de overheden aan die verantwoordelijk zijn voor zulk leed? Een stel kunstenaars?Smaakmaker: