...

'De voorstelling is enkel tijdens Theater Aan Zee te zien. Al hoop ik dat er nog een speelreeks volgt', vertelde Lieve Blancquaert tijdens dit gesprek met Knack. Na het zien van de voorstelling hopen we dat met haar mee. Niemand moet Blancquaert leren hoe ze vrouwen of moeders moet portretteren. Met haar camera weet de vermaarde fotografe de meest kwetsbare mensen op de sterkst mogelijke manier op papier te vereeuwigen. Of op het scherm, daarvan getuigen docureeksen als Birth Day (Eén, 2013) en Wedding Day (Eén, 2015). Maar poëzie met een camera kunnen creëren betekent geenszins dat je dit ook met de pen kan. Wel, Blancquaert kan het. Ze slaagde erin om alle getuigenissen die ze tijdens Birth Day hoorde en alle informatie die ze verzamelde tijdens gesprekken met kwetsbare moeders in Oostende samen te ballen tot een sobere, niet van poëzie gespeende tekst. Blancquaert voert een jonge vrouw op die zich een weg door het leven tracht te boksen. Ze is gehard door een turbulent gezinsleven - 'We waren met te veel' - en door een even heftig liefdesleven. Wanneer dat woelige bestaan letterlijk nieuw leven in haar schoot werpt, zweeft ze tussen haat en liefde. Wil en kan ze een goede moeder zijn voor haar kind? 'Ik zweef graag', zegt ze. En tijdens dat uurtje zweven, waarin ze moet beslissen of ze haar 'kiendje' al dan niet zal houden, spreekt ze met ons, het publiek. Blancquaert laat actrice Greet Jacobs - op roze sneakers en in grijze trainingsbroek, blauw trainingsvestje en rafelig zalmroze topje - dansen en (schijn)boksen op een lege scène, net een lege boksring. De meisjesachtige kleuren van Jacobs' kleren verraden de zachte inborst, die haar personage met een harde blik en gebalde vuisten probeert te camoufleren. De vrouw vertelt ons over haar leven en tast intussen naar de juiste beslissing. Net door heel ingetogen te spelen en slechts af en toe uit te halen, als een bokser, zet Jacobs - die overigens ook mee sleutelde aan de tekst - een fantastische acteerprestatie neer. Bovendien kleurt Blancquaert de woordenvloed subtiel met flarden muziek (zoals Chers Bang Bang (My Baby Shot My Down)), straatgeluiden én enkele lichtvegen. Dat licht - van roze naar groen, blauw tot geel en wit - functioneert als een wazige cocon, waarin Jacobs beweegt. Het suggereert zo, subtiel, de manier waarop het licht doordringt tot in de baarmoeder en bij de ongeboren baby. Misschien Marieke is zo sterk omdat het zo simpel en sober lijkt. Net de eenvoud verraadt Blancquaerts naarstig gewroet. Uit de rijkdom aan materiaal maakte ze de juiste, poëtische keuzes. Die keuzes leiden tot een solo die treft als een mokerslag of een ijzersterke foto. Want de centrale vraag - 'Wil ik een kindje of niet?' - is zo herkenbaar en het antwoord zo hartverscheurend. Smaakmaker: