De voorstelling werd vrijdagavond live opgevoerd in de zaal van de Koninklijke Balletschool Antwerpen. In de zaal zaten presentatrice Hanne Decoutere, ex-solist Wim Vanlessen, ex-topsporter en balletliefhebber Élodie Ouédraogo en de befaamde ex-ballerina en balletdocente Marie-Louise Wilderijckx. Die laatste riep tijdens een van de interviewtjes tussen de negen performances uit hoe verschrikkelijk hun applaus moest klinken vanop het podium. Dus gooide ze er na het applaus voor The Glass Ceiling van Nicola Wills een luide 'Bravo!!!' achteraan. Nadien vertelde ze aan Decoutere dat ze hiermee haar waardering voor danser Philipe Lens wilde onderstrepen.
...

De voorstelling werd vrijdagavond live opgevoerd in de zaal van de Koninklijke Balletschool Antwerpen. In de zaal zaten presentatrice Hanne Decoutere, ex-solist Wim Vanlessen, ex-topsporter en balletliefhebber Élodie Ouédraogo en de befaamde ex-ballerina en balletdocente Marie-Louise Wilderijckx. Die laatste riep tijdens een van de interviewtjes tussen de negen performances uit hoe verschrikkelijk hun applaus moest klinken vanop het podium. Dus gooide ze er na het applaus voor The Glass Ceiling van Nicola Wills een luide 'Bravo!!!' achteraan. Nadien vertelde ze aan Decoutere dat ze hiermee haar waardering voor danser Philipe Lens wilde onderstrepen.Gelijk had ze. Lens schittert in de creatie dankzij spitse en uiterst secuur uitgevoerde bewegingen. De choreografie is geïnspireerd door de Black Live Matters-beweging en de #MeToo-beweging. Met een houten bureau en bureaulamp centraal op de scène, een bezem, dwarrelende papiertjes, haar dansers strak in het zwarte maatpak en amper tien minuten op de teller weet Wills een stomend statement te brengen dat óók op het laptopscherm overkomt. Dat heeft met de doortastende cameraregie te maken én met de manier waarop Wills haar dansers in een klein verhaal van amper tien minuten regisseert. Ze geeft de klassieke ballettaal een vinnige twist waardoor het vuur waarmee Tiemen Bormans, Philipe Lens, Astrid Tinel en Lateef Williams over de scène wervelen evenredig is aan het vuur waarmee dit jaar betoogd werd. Uit het treffende slotbeeld, gedanst door Lens, - we verklappen het niet, je kunt de show op YouTube herbekijken - spreekt choreografische fijnzinnigheid en de hoop op een betere wereld.Wills' uitmuntende show sloot een bijzonder gevarieerde avond af waarin de coronatoestand vaak de inspiratiebron vormde. Hét kledingstuk van 2020 - de zalig zittende joggingpak - kreeg een hoofdrol in Room Temperature waarin vier dansers in pyjama de pannen van het dak dansen. Victor Banka knoopte zo humor aan de bittere lockdownrealiteit. Ook Zoë Ashe-Browne sloot in The Space Between Us haar vier dansers in lichtvlakken op en liet hen van daaruit dansen en elkaar net niet aanraken.Een van de regels die Ballet Vlaanderen de dansers oplegde, was dat men elkaar niet mocht aanraken. Dat zorgt voor performances waaruit het verlangen naar aanraking schreeuwt en opgevangen wordt door perfect synchroon te knallen. De voorstelling van Misako Kato is daar een geweldig voorbeeld van. In A Main Sequence jaagt Kato drie dansers het podium op - die scène is enkel opgetooid met een rij grondlampen die eerst geel dan rood en dan groen licht verspreiden - die in een explosieve choreografie - voortgestuwd door het heerlijk uitwaaierende Bees van Animal Collective - stoeien naast elkaar. Ook al zit er een scherm en kilometers afstand tussen de performers en het publiek, de verwondering voor hun virtuositeit verleid je naar het puntje van je luie stoel.Shelby Williams slaagt daar evengoed in. Zij maakte de solo Lullaby(e) voor danseres Zoe Hollinshead. Williams poot ook Albina Skvirskaya, een van de vaste pianistes van Ballet Vlaanderen, achter een piano op de scène. Het zorgt voor een betoverende performance over de veranderen relatie tussen een ouder en een kind naarmate de ouder in de greep komt van dementie. Hollinshead slaagt er met haar tedere performance in ons even te doen vergeten dat we thuis zitten.We waren minder fan van de opener - Hector Ferrers The Reincarnation Of The Last Elephant That Saw The King - omdat het geheel op scherm te weinig kracht heeft. Door de povere belichting is het zelfs niet duidelijk dat een boomstam deel uitmaakt van de setting. Ook de creaties van Nini de Vet, Shane Urton en van het duo Tiemen Borman en Karlijn Dedroog bekoren matig omdat ze op choreografisch minder overtuigen.De video van de gehele voorstelling - inclusief de gesprekjes die Decoutere met de choreografen voerde (en waarvoor ze jammer genoeg slechts een dag de tijd kreeg) - is nog te herbekijken op YouTube. De magie van het live-gevoel is er niet maar wat rest is zeker de moeite waard. Dankzij het meesterschap van de dansers, de vakkundige presentatie van Decoutere en het aanstekelijk enthousiasme van het driekoppige publiek. Net voor de première van Choreolab kondigde Vlaams Minister van Cultuur Jan Jambon (NVA) Podium 19 aan. Dit wordt een platform op VRTNU.be voor de cultuursector. Kan Choreolab aarden op Podium 19? Het lijkt ervoor gemaakt. Maar het is bovenal een vingeroefening om het nóg beter te doen: met een meer verfijnde cameraregie, een veel betere belichting, passende muziek om de show in te leiden en af te sluiten én veel meer (voorbereidings)tijd voor de razend interessante interviews met de kunstenaars. Die gesprekken vormen een meerwaarde en tonen eindelijk de mens achter de dans. Zo zorgt corona naast de tonnen ellende ook voor een niet meer los te laten troef. Applaus! (Hoe verschrikkelijk armtierig het applaus vanuit je huiskamer ook klinkt....) Hier kan je de voorstelling herbeleven: