6. Familie - NTGent

Met Milo Rau aan het stuur, vaart NTGent een prominent maatschappijkritische koers. Deze voorstelling ontketende een nodig debat over gezinsdrama's. Daarom was dit een van de meest opmerkelijke stukken van het afgelopen halfjaar. Ook al rijden Rau en co geen vlekkeloos parcours. Het decor van Familie is niet mooi, het spel is ongelijk. Louisa Peeters - dochter van An Miller en Filip Peeters - verbluft het meest, een houterige vechtscène tussen moeder en dochters is dan weer nogal ongeloofwaardig. Het verhaalverloop is geen verrassing en de wisselwerking tussen spelers en camera is perfect maar niet vernieuwend. Maar hoe Rau die vier mensen en hun twee hondjes het verhaal over een waargebeurd gezinsdrama laat brengen, sereen en met een vonk veerkracht die ze pas tijdens het ontvangen van het applaus tonen, treft je midscheeps. Het gezin Peeters-Miller speelt dit drama om echte drama's te voorkomen. Dat engagement vinden wij om van te huilen zo schoon.

5. De aanzegster - Theater Zuidpool

Ilja Leonard Pfeijffer beantwoordde de vraag van Theater Zuidpool om een Griekse klassieker te bewerken tot een straf stuk voor een straffe actrice (met name: Sofie Decleir) met een gloednieuwe tekst over een brandend actueel gegeven: de #MeToo-beweging. Het nadeel: het verhaal is gekend want héél uitvoerig in de media uit de doeken gedaan. Het voordeel is dat Pfeijffer vooral kan focussen op het componeren van een strak stuk, met een verrassende structuur en prachtige volzinnen die toch niet té literair zijn waardoor hij geen gefrustreerde toeschouwers kweekt die enkel denken: 'ik wil dit lézen'. Jazeker, na afloop wil je de tekst graag nog eens lezen. Maar niet omdat de woordenstroom te snel ging, gewoon omdat die woordenstroom zo prachtig is. En dát is een verademing in een theaterlandschap dat zelden nog inzet op versgeschreven teksten van gespierde pennen.

4. Leveren jullie ook aan huis - William Boeva

Het moest een voorstelling worden over de crisis waarin een verse dertiger - 'Wil ik wel kinderen?', 'Is dit het leven dat ik wil?', 'Is mijn geliefde de ware liefde?' - nogal eens terechtkomt van zodra hij op Tram Drie door het leven sjeest. Die vragen bleken echter volstrekt onbenullig op het moment dat Boeva de eerste try-outs speelde. In die periode overleed zijn vader en dat transformeerde Boeva's klaagzang tot een indrukwekkend grappig en ontroerend eerbetoon aan zijn vader én een vlijmscherp comedymanifest over het geloer naar en gebrek aan solidariteit met mensen met een beperking. Hij speelt de show in een decor waarin een doodskist en een hamburgerdoosje centraal staan. Hij neemt het applaus in ontvangst door zijn pet af te nemen en een hemelsblauwe bles te onhullen. Hoedje af voor de reuzenstap die deze stand-upcomedian zet met deze productie.

3. Rasa - Opera Ballet Vlaanderen

'Elke avond kom ik verwonderd terug van de repetitie', vertrouwde zanger Guido Belcanto ons toe over zijn debuut bij Opera Ballet Vlaanderen. Na de première begrepen we hem volledig. Belcanto speelde een tuktukrijder in La Bayadère, de hedendaagse versie die de Argentijnse choreograaf Daniel Proietto maakte van Marius Petipa's balletklassieker uit 1877 over de liefdesaffaire tussen een krijger en een Indische tempeldanseres. Proietto liet zich onder meer inspireren door zijn reis naar Indië en zijn geworstel met gender.

Het resultaat is een voorstelling die ongemakkelijk protserig en traditioneel begint met een 'toneeltje' waarin een jongeman verliefd wordt op een danseres die eigenlijk een danser is. Pas na dat eerste bedrijf ontbindt Proietto zijn duivels. Het decor verandert in een verbluffend schaduw- en lichtspel waarin dansers de primaballerina in zich loslieten én daarbij spelen met de typische gendergerelateerde balletbewegingen. Petipa's wereldberoemde 'dans van de schaduw' krijgt zo een prachtige hedendaagse ode.

In een elegante beweging brengt Proietto een ode aan de toekomst van het ballet waar de bewegingstaal vrijer, minder gendergebonden en daardoor rijker is. Proietto's danswoordenschat heeft nog veel groeimarge maar hij zet met Rasa een bijzonder belangrijke stap in de evolutie van Opera Ballet Vlaanderen, en van de balletwereld tout court.

2. Mia Kermis - Lucinda Ra

Wie zich amper nog kan herinneren wanneer hij steengoed, onvergetelijk, meeslepend en prikkelend poppentheater zag, heeft Mia Kermis van Lucinda Ra gemist. Stefanie Claes liet zich inspireren door de Vondenlingenschuif in Antwerpen, waar ze vlakbij woont. Ze plakte, naaide, schilderde en timmerde een arsenaal schranke poppen - duidelijk familie van Giacometti's beeldhouwwerken - die samen en compleet zwijgend een verhaal suggereren over een kindje dat na een onenightstand verwekt is en vervolgens aan circusmensen wordt meegegeven. Hoe ouder het kind wordt, hoe meer het voelt dat het geen circusgenen heeft. Claes manipuleert alle poppen. Ze doet dat op een heel klein podium en speelt tegelijkertijd met licht en klanken. Zoals de muziek zich laagje voor laagje opbouwt, zo bouwt ook het verhaal zich laagje voor laagje op. De intieme setting en ruwe maar met vrolijke touch vormgegeven poppen, zorgen dat dit een van de meest intense en bijzondere poppenvoorstellingen van de afgelopen jaren is. Treedt er eindelijk verniewing aan binnen het figurentheater? Stefanie Claes uit zich alvast als vaandeldrager van die vernieuwing.

1. Locke - Cie Cecilia

Met een kus op de mond bezegelen Tom Vermeir en Koen Degraeve tijdens elke opvoering de beslissing van het lot. Elke opvoering starten ze namelijk met een rondje tossen: 'Wie zal de hoofdrol spelen?' Nadat dit beslist is, kruipt een van hen in de huid van Locke - een bouwaannemer die een gezin heeft én een zwangere 'vriendin' met wie hij een wilde nacht beleefde - de ander duikt achter het projectiescherm dat boven de scène hangt (en achter het muziekbandje dat centraal op het podium zit). Die ander speelt alle nevenrollen.

Dan haalt regisseur Yayha terryn zijn trukendoos boven: de acteur die Locke speelt, gaat op een taboeretje zitten, met zijn rug naar het publiek en zijn gezicht naar een camera. Zo speelt hij anderhalf uur lang de rol van Locke, de man die in razende vaart naar zijn bevallende onenightstand in Rotterdam rijdt en intussen al bellend een crisis in zijn gezin en bij zijn bouwfirma tracht op te lossen. Het spel krijgt schwung door de droge intensiteit waarmee Locke gespeeld wordt, de bezwerende muziek en de ijzersterke plot die terryn haalde bij de gelijknamige topfilm van Steven Knight, met Tom Hardy in de hoofdrol. Het stuk is minstens even goed als de film.

6. Familie - NTGentMet Milo Rau aan het stuur, vaart NTGent een prominent maatschappijkritische koers. Deze voorstelling ontketende een nodig debat over gezinsdrama's. Daarom was dit een van de meest opmerkelijke stukken van het afgelopen halfjaar. Ook al rijden Rau en co geen vlekkeloos parcours. Het decor van Familie is niet mooi, het spel is ongelijk. Louisa Peeters - dochter van An Miller en Filip Peeters - verbluft het meest, een houterige vechtscène tussen moeder en dochters is dan weer nogal ongeloofwaardig. Het verhaalverloop is geen verrassing en de wisselwerking tussen spelers en camera is perfect maar niet vernieuwend. Maar hoe Rau die vier mensen en hun twee hondjes het verhaal over een waargebeurd gezinsdrama laat brengen, sereen en met een vonk veerkracht die ze pas tijdens het ontvangen van het applaus tonen, treft je midscheeps. Het gezin Peeters-Miller speelt dit drama om echte drama's te voorkomen. Dat engagement vinden wij om van te huilen zo schoon.5. De aanzegster - Theater ZuidpoolIlja Leonard Pfeijffer beantwoordde de vraag van Theater Zuidpool om een Griekse klassieker te bewerken tot een straf stuk voor een straffe actrice (met name: Sofie Decleir) met een gloednieuwe tekst over een brandend actueel gegeven: de #MeToo-beweging. Het nadeel: het verhaal is gekend want héél uitvoerig in de media uit de doeken gedaan. Het voordeel is dat Pfeijffer vooral kan focussen op het componeren van een strak stuk, met een verrassende structuur en prachtige volzinnen die toch niet té literair zijn waardoor hij geen gefrustreerde toeschouwers kweekt die enkel denken: 'ik wil dit lézen'. Jazeker, na afloop wil je de tekst graag nog eens lezen. Maar niet omdat de woordenstroom te snel ging, gewoon omdat die woordenstroom zo prachtig is. En dát is een verademing in een theaterlandschap dat zelden nog inzet op versgeschreven teksten van gespierde pennen.4. Leveren jullie ook aan huis - William BoevaHet moest een voorstelling worden over de crisis waarin een verse dertiger - 'Wil ik wel kinderen?', 'Is dit het leven dat ik wil?', 'Is mijn geliefde de ware liefde?' - nogal eens terechtkomt van zodra hij op Tram Drie door het leven sjeest. Die vragen bleken echter volstrekt onbenullig op het moment dat Boeva de eerste try-outs speelde. In die periode overleed zijn vader en dat transformeerde Boeva's klaagzang tot een indrukwekkend grappig en ontroerend eerbetoon aan zijn vader én een vlijmscherp comedymanifest over het geloer naar en gebrek aan solidariteit met mensen met een beperking. Hij speelt de show in een decor waarin een doodskist en een hamburgerdoosje centraal staan. Hij neemt het applaus in ontvangst door zijn pet af te nemen en een hemelsblauwe bles te onhullen. Hoedje af voor de reuzenstap die deze stand-upcomedian zet met deze productie. 3. Rasa - Opera Ballet Vlaanderen'Elke avond kom ik verwonderd terug van de repetitie', vertrouwde zanger Guido Belcanto ons toe over zijn debuut bij Opera Ballet Vlaanderen. Na de première begrepen we hem volledig. Belcanto speelde een tuktukrijder in La Bayadère, de hedendaagse versie die de Argentijnse choreograaf Daniel Proietto maakte van Marius Petipa's balletklassieker uit 1877 over de liefdesaffaire tussen een krijger en een Indische tempeldanseres. Proietto liet zich onder meer inspireren door zijn reis naar Indië en zijn geworstel met gender. Het resultaat is een voorstelling die ongemakkelijk protserig en traditioneel begint met een 'toneeltje' waarin een jongeman verliefd wordt op een danseres die eigenlijk een danser is. Pas na dat eerste bedrijf ontbindt Proietto zijn duivels. Het decor verandert in een verbluffend schaduw- en lichtspel waarin dansers de primaballerina in zich loslieten én daarbij spelen met de typische gendergerelateerde balletbewegingen. Petipa's wereldberoemde 'dans van de schaduw' krijgt zo een prachtige hedendaagse ode. In een elegante beweging brengt Proietto een ode aan de toekomst van het ballet waar de bewegingstaal vrijer, minder gendergebonden en daardoor rijker is. Proietto's danswoordenschat heeft nog veel groeimarge maar hij zet met Rasa een bijzonder belangrijke stap in de evolutie van Opera Ballet Vlaanderen, en van de balletwereld tout court. 2. Mia Kermis - Lucinda RaWie zich amper nog kan herinneren wanneer hij steengoed, onvergetelijk, meeslepend en prikkelend poppentheater zag, heeft Mia Kermis van Lucinda Ra gemist. Stefanie Claes liet zich inspireren door de Vondenlingenschuif in Antwerpen, waar ze vlakbij woont. Ze plakte, naaide, schilderde en timmerde een arsenaal schranke poppen - duidelijk familie van Giacometti's beeldhouwwerken - die samen en compleet zwijgend een verhaal suggereren over een kindje dat na een onenightstand verwekt is en vervolgens aan circusmensen wordt meegegeven. Hoe ouder het kind wordt, hoe meer het voelt dat het geen circusgenen heeft. Claes manipuleert alle poppen. Ze doet dat op een heel klein podium en speelt tegelijkertijd met licht en klanken. Zoals de muziek zich laagje voor laagje opbouwt, zo bouwt ook het verhaal zich laagje voor laagje op. De intieme setting en ruwe maar met vrolijke touch vormgegeven poppen, zorgen dat dit een van de meest intense en bijzondere poppenvoorstellingen van de afgelopen jaren is. Treedt er eindelijk verniewing aan binnen het figurentheater? Stefanie Claes uit zich alvast als vaandeldrager van die vernieuwing. 1. Locke - Cie CeciliaMet een kus op de mond bezegelen Tom Vermeir en Koen Degraeve tijdens elke opvoering de beslissing van het lot. Elke opvoering starten ze namelijk met een rondje tossen: 'Wie zal de hoofdrol spelen?' Nadat dit beslist is, kruipt een van hen in de huid van Locke - een bouwaannemer die een gezin heeft én een zwangere 'vriendin' met wie hij een wilde nacht beleefde - de ander duikt achter het projectiescherm dat boven de scène hangt (en achter het muziekbandje dat centraal op het podium zit). Die ander speelt alle nevenrollen. Dan haalt regisseur Yayha terryn zijn trukendoos boven: de acteur die Locke speelt, gaat op een taboeretje zitten, met zijn rug naar het publiek en zijn gezicht naar een camera. Zo speelt hij anderhalf uur lang de rol van Locke, de man die in razende vaart naar zijn bevallende onenightstand in Rotterdam rijdt en intussen al bellend een crisis in zijn gezin en bij zijn bouwfirma tracht op te lossen. Het spel krijgt schwung door de droge intensiteit waarmee Locke gespeeld wordt, de bezwerende muziek en de ijzersterke plot die terryn haalde bij de gelijknamige topfilm van Steven Knight, met Tom Hardy in de hoofdrol. Het stuk is minstens even goed als de film.