'Jeezes. De lat ligt nu wel heel hoog.'

Dat ik tijdens zijn vorige passage in de Antwerpse Stadsschouwburg, drie jaar geleden, aan de avond ben begonnen met wat onbestemde rugpijn, vertel ik hem, maar uiteindelijk ben buitengestrompeld met een zeer heldere hernia.

'Deze keer moet ik dus minstens twee journalisten kreupel maken om mezelf te overtreffen? I can't possibly live up to that.'

Een en ander heeft te maken met de rotvaart waaraan Dara Ó Briain zijn jokes afvuurt. Veel respijt krijgen de buikspieren niet tussen twee grappen in. 'Ik neem aan dat ik ooit wel rustiger zal worden, maar voorlopig is dat de enige setting die ik heb.' Zelfs wanneer Ó Briain interageert met het publiek - telkens een aanzienlijk deel van de show - mindert hij geen snelheid. 'Ik heb die interactie nodig. Die maakt dat geen twee shows ooit dezelfde zijn, en zo bouw je, als het echt goed gaat, ook inside jokes op met elk publiek. Ik kan bijvoorbeeld nog steeds niet in Warwick, nabij Coventry, spelen zonder dat er iemand zakjes chips op het podium gooit. Wat een verwijzing is naar een grap die ik daar twaalf jaar geleden heb gemaakt.' Ook Antwerpen roept ondertussen bepaalde associaties op bij hem. 'Dood, verderf en wel ja, hernia's. Echt, als woensdag een normaal optreden wordt, zal ik zwaar teleurgesteld zijn. (lacht) Jullie waren het donkerste publiek in jaren. Misschien op de schrijfster na die me vorige maand per se wou vertellen over haar boek omtrent entnische zuiveringen. Trek dat maar eens recht. Het is héél moeilijk humor te vinden in etnische zuivering.'

Ó Briain had het Antwerpse publiek nochtans gewoon gevraagd of er iemand ooit een mensenleven gered had. 'Waarop iemand besloot te vertellen over hoe hij op een groot muziekfestival was, tijdens een zware storm... Zelden een zaal zo snel ineen zien krimpen als toen. (lacht) Het is heel raar dat ik dit moet benadrukken, maar probeer in een comedyshow toch liever geen onverwerkte, nationale trauma's op te rakelen. Wat ik zoek zijn verhalen zoals die keer in Noorwegen. Waar een jonge goth met lang, zwart haar met een soort geforceerde grafstem antwoordde: "Ja, ik heb al levens gered. I'm a Nightraven." Grootste lach van de avond. Blijkbaar zijn de Nachtraven een soort Noorse burgerwacht waar werkelijk niemand respect voor heeft.'

Ik heb het Antwerpse publiek eens gevraagd of er iemand ooit een mensenleven gered had. Waarop iemand besloot te vertellen over hoe hij op een groot muziekfestival was, tijdens een zware storm. Zelden een zaal zo snel ineens zien krimpen als toen.

Dara O'Briain

Je jongste show heet Voice of Reason. Wat een aardige titel had kunnen zijn voor elk van jouw shows. Want bovenop de nonsens en Nachtraven sluipt er telkens wel een stevige rant in tegen homeopaten, astrologen, antivaxxers en andere kwakzalvers.

Dara Ó Briain: Deze keer niet. Jullie weten ondertussen wel hoe ik tegenover kwakzalvers sta, nee? Al geef ik toe dat het gaat jeuken om nog eens over antivaxxers te beginnen als ik bijvoorbeeld lees over de uitbraak van mazelen in Europa. (grinnikt) Ik herinner me nog hoe mijn laatste bit over antivaxxers overal applaus kreeg, behalve in Noord-Ierland. Uiteraard, dacht ik. Uiteraard gaan Noord-Ierland en wetenschap niet samen. Beetje arrogant, ik geef het toe. Waarop een vriend van me na de show bij mij kwam en oprecht vroeg: 'Zeg, is dat echt een dingetje in de rest van de wereld? Zijn er mensen die hun kinderen niet inenten?' (lacht) Het is er blijkbaar niet eens een issue. Het is ver gekomen als de Noord-Ieren de meeste rationele zijn geworden.

Laat je zo'n mazelenuitbraak ook niet links liggen omdat je nu veel langer toert met een show dan vroeger? Je materiaal moet per definitie tijdlozer zijn.

Ó Briain: Alle grappen over de waan van de dag kan ik gelukkig al kwijt in Mock The Week. Maar inderdaad, nieuws verdampt tegenwoordig heel snel. En dat gaat steeds sneller. In de aanloop naar Voice of Reason had ik in februari een stukje over hoe ik een slechtgehumeurde Liam Neeson had ontmoet op een showbizzfeestje. (droog) Ik heb die grap zien wegkwijnen in drie weken tijd. En nu, drie maanden later, is er echt niemand meer die zich het verhaal herinnert over hoe Neeson na de verkrachting van een vriendin op zoek ging naar een zwarte man om in elkaar te slaan. Well done, Liam Neeson. You really got away with that. Er zit wel nog een persoonlijk verhaaltje in over de brexit: ik heb de vrij veilige gok gewaagd dat dat nog wel even relevant blijft. (lacht)

Over politiek gesproken: jouw goede vriend en voorbeeld Eddie Izzard liet weten dat hij in 2020 een gooi naar de burgemeestersjerp van Londen zal doen. Na onder andere Beppe Grillo in Italië, Dieudonné in Frankrijk, Volodymyr Zelenski in Oekraïne de zoveelste comedian in de politiek. Een goede evolutie?

Ó Briain: Ik ben er eerlijk gezegd nog niet helemaal uit. Eddies kandidatuur houdt steek, aangezien die al jaren actief is in de Labourpartij. Maar comedians die abrupt in de politiek gaan 'voor de grap' en dan ook nog eens verkozen worden? Dat verschilt amper van de verkiezing van Donald Trump, hè. We zijn ergens onderweg alle respect kwijtgeraakt voor mensen die zich al decennia door zware materie navigeren en effectief weten hoe de politiek werkt. En we zijn vandaag wel heel erg bereid om kennis en expertise in te ruilen voor iemand die ons aan het lachen kan brengen. Mijn respect voor zij die niet de makkelijkste weg hebben gekozen, zoals ik, is nochtans enorm.

Hoe heb jij de makkelijkste weg gekozen?

Ó Briain: In plaats van iets nuttigs te doen met mijn universitair diploma, ben ik meteen op een podium gekropen op zoek naar applaus. Ik heb het 'saaie' wetenschappelijke werk aan anderen gelaten, maar schurk nu wel heel graag tegen die mensen aan in mijn wetenschapsprogramma's. (lacht) En het wordt al helemaal pijnlijk als ik daar dan ook nog eens lof voor krijg. Ik heb niks gedaan, jongens. Ik ben gewoon een man die heel goed is in naast experten gaan staan.

Voice of Reason

Woensdag 22 mei in de Stadsschouwburg, Antwerpen en donderdag 23 mei in Cirque Royal, Brussel.