Met de minzame glimlach van een gentleman. Zo beantwoordde Christoph Waltz in een gesprek met Knack de vraag naar hoe hij zijn tweede voorstelling in Opera Vlaanderen - na Der Rosencavalier in 2013 - zou vormgeven. Hij wilde zijn decorgeheimen niet prijsgeven. Het enige wat hij kwijt wilde, was dat hij er alles aan deed om Verdi's muziek te laten primeren.
...

Met de minzame glimlach van een gentleman. Zo beantwoordde Christoph Waltz in een gesprek met Knack de vraag naar hoe hij zijn tweede voorstelling in Opera Vlaanderen - na Der Rosencavalier in 2013 - zou vormgeven. Hij wilde zijn decorgeheimen niet prijsgeven. Het enige wat hij kwijt wilde, was dat hij er alles aan deed om Verdi's muziek te laten primeren. 'Help, is dít hoe Waltz de muziek wil laten primeren?', denk je verschrikt wanneer het doek opent tijdens de eerste scène. Je kijkt uit op een fletse, crèmekleurige en kale scène. Centraal staat een met etenswaren overladen houten tafel. That's it. Kleur wordt enkel door de - sprankelende - muziek toegevoegd, onder de strakke leiding van dirigent Tomás Netopil. Het klinkt prachtig. En de lijvige Falstaff - een soepel zingende en acterende Craig Colclough - veegt met gevoel voor dramatiek zijn twee sjofele handlangers de mantel uit. Geldgebrek is zijn probleem. De oplossing? Minstens één rijke dame tot de zijne maken. Er worden twee liefdesbrieven verstuurd naar twee dames die ... elkaar op de hoogte brengen van de brieven. De scène waarin die dames - waaronder een ontwapenend helder zingende Anat Edri, een van de leden van het Jong Ensemble van Opera Vlaanderen - het voortouw nemen, is een van de grappigste én kleurrijkste scènes uit het eerste bedrijf. De bonte kostuums van de vrouwen brengen kleur op de scène én de frisse zang- en acteerprestaties van Iris Vermillion, Kai Rüütel en Edri zorgen voor vaart. Terwijl de vrouwen een plannetje bedisselen om Falstaff in een wasmand te vangen, blijf je visueel op je honger zitten. Waltz legt consequent de nadruk op het puike spel en de lyrische muziek (waarin Verdi okrestrale grandeur afwisselt met zoetgevooisde, kordate en van nostalgie zwellende aria's). 'That's it...', denk je. Een beetje teleurgesteld. Na de pauze verwacht je meer van hetzelfde. Het doek gaat op. En eindelijk ontdek je wat er achter die minzame glimlach van Waltz schuilging: een verbluffend decoridee! Waltz doet letterlijk wat hij beloofde: hij zet de muziek op het voorplan - écht letterlijk, meer verklappen zou zonde zijn - terwijl Falstaff als een klein, gekrenkt wezen over de scène kruipt. Die scène is overigens niet langer crèmekleurig maar nachtzwart. Het is de muziek die voor de lichtende hoop zorgt. Dat blijkt ook uit de prachtige gezamenlijke slotzang: 'Alles in de wereld is gekheid. / De mens is als grappenmaker geboren. / Zijn gezond verstand draait als een rol in het rond. / Iedereen wordt gefopt! / Elke sterveling neemt een ander in het ootje. / Maar wie het laatst lacht, lacht het best.' De voorstelling is van 10 tot en met 20 januari 2018 te beleven in Opera Vlaanderen te Gent.Smaakmaker: