The Play = Mitten wir im Leben sind / Bach6Cellosuites
...

'De muziek van Johannes Sebastian Bach laat net voldoende ruimte voor je verbeelding', vertelde auteur Gaea Schoeters onlangs aan Knack. Dat is ook het uitgangspunt van het verse meesterwerk dat choreografe en danseres Anne Teresa De Keersmaeker op de wereld loslaat. De vrouw die haar volk leert kijken naar muziek (en daardoor, gek genoeg, het genot maximaliseert) is voor geen kleintje vervaard. Voor haar nieuwste werk greep ze naar de zes cellosuites van Bach, enkele van de allermooiste muziekstukken ooit geschreven. Bach schreef zijn zes suites voor onbegeleide cello tussen 1711 en 1723. In die periode werd hij zeven keer vader, stierf zijn eerste vrouw Maria Barbara Bach (in 1720) en hertrouwde hij met Anna Magdalena Wilcken. Het maakt de suites tot een soms melancholische en dan weer uitbundige uitbarsting van emoties om de meest intense en kwetsbare momenten in een leven. Wat kan een mens in godsnaam toevoegen aan zulke haast perfect gecomponeerde muziek? Niets. De Keersmaeker voegt niets toe aan de muziek, ze intensifieert de muziek door de 'architectuur' ervan op de meest lyrische manier zichtbaar én voelbaar te maken. Zonder decor, zonder groteske belichting, zonder een batterij instrumenten. Ze noemt het haar 'Yesterdayland', een gracieus en sober antwoord op Tomorrowland.Vier performers dansen elk een suite. Ze doen dat op een kale scène waarop een krijten 'grondplan' is uitgetekend. Het grondplan ziet eruit als een zich in tegenwijzerzin openende spiraal van steeds groter wordende pentagrammen. Op dat plan plakt De Keersmaeker per suite een patroon af met kleurige tape. Zelf vult ze de rol in van ceremoniemeester. Elke suite introduceert ze door het nummer uit te beelden met haar handen én door de danser op de scène te verwelkomen. De suites, waarvan de delen verwijzen naar barokke dansen, worden live gespeeld door de Franse meestercellist Jean-Quihen Queyras. Per suite zit hij op een andere plek op het podium. Vanop zijn taboeretje speelt hij de suites zacht (zodat er ruimte is voor de dans), maar toch intens, zodat de emoties kunnen opveren. Hij verliest de dansers tijdens het spelen amper uit het oog. Elke suite wordt zo haast een karakterportret van de danser op de scène.De Keersmaeker laat haar dansers bewegen zoals elke mens zou willen bewegen: hun lichamen vallen en vliegen, buitelen en rennen, huppelen, haken in elkaar en reiken naar elkaar, krimpen ineen en veren op, kronkelen en wiebelen,en dat alles. met een gracieuze energie. Wat Bach met zijn muziek doet, doet zij met haar uitgekiende danspassen: de wildwaterrivier die een levensloop is in sobere elegantie vatten. Het levert dans van een haast extatische schoonheid op.Voor de titel van haar meesterwerk speelde De Keersmaeker leentje buur bij Maarten Luther. Ze gebruikt wel niet het volledige citaat, dat luidt 'Mitten wir im Leben sind / Mit dem Tod umfangen' Waarom ze enkel dat eerste deel van die zin gebruikt? Om ruimte te geven aan onze verbeelding, wellicht, alvorens de dood die stopzet.