'Laten we het eens over de liefde hebben', moet circuskunstenaar en danser Alexander Vantournhout gedacht hebben toen hij nadacht over zijn nieuwste creatie Screws. Moet u al even gapen bij die bijster originele invalshoek? Dan kent u Vantournhout (nog) niet.
...

'Laten we het eens over de liefde hebben', moet circuskunstenaar en danser Alexander Vantournhout gedacht hebben toen hij nadacht over zijn nieuwste creatie Screws. Moet u al even gapen bij die bijster originele invalshoek? Dan kent u Vantournhout (nog) niet. In 2015 sloeg hij gensters met Aneckxander waarin hij zijn lange, naakte leven in de meest onmogelijke hoeken en bochten wrong terwijl hij het publiek quasi verbaasd aankeek en een speelgoedpiano rustig muziek van Arvo Pärt speelde. Sindsdien trachtte hij zijn taal per productie heruit te vinden en te ontwikkelen. Met Screws - dat verwijst naar het gelijknamige album dat pianist Nils Frahm in 2012 opnam, met negen gezonde vingers en een gebroken duim - sleept Vantournhout een diamant van een voorstelling. Over de liefde, jawel. Maar hij verliest zich allerminst in zeemzoeterig gezwijmel. Hij verdiepte zich, samen met dansers/acrobaten Petra Steindl, Josse De Broeck, Felix Zech, Hendrik van Maele en EmmiVäisänen - in de bewegingen waar de liefde ons toe verleidt: grijpende handen, tastende handen, zuchten, zweten, duels met twee paar ogen, verstrengelen. Die bewegingen combineert hij met een bowlingbal (plus rakende, minimalistische muziek van Nils Frahm), ijsschoenen en een rekstok waar je met twee omgekeerd aan kan hangen en rustig naar elkaar toe wiegen. Bovendien is dit geen voorstelling die u gewoon vanuit een pluchen zitje beleeft. U trekt de performers achterna door het gebouw. Van scène naar scène, van het eerste verkennen - met tastende handen - tot het versmelten. Het thema is oeroud maar de uitwerking is verrassend fris en spannend. Vantournhout breekt uit de black box en dat doet hem en zijn taal zichtbaar goed. Wat een weldaad om te beleven, is dezeScrews.