Dé opener: TheColorGrey


...

Anvers arrive! Belgische hiphop is méér dan Roméo Elvis, Zwangere Guy en hun Brusselse gevolg, ook in 't Stad bruist er wat. Denk maar aan Darrell Cole, Blackwave of deze TheColorGrey, het alias van Will Michiels. Michiels, nog altijd maar begin de twintig, is de twee jaar oudere neef van Woodie Smalls. De twee rappen al van kindsbeen af samen. It shows, ook al neigt Michiels vaker dan Woodie naar r&b en soul à la Frank Ocean. De mens kan met andere woorden zíngen. In Kiewit liet hij niet alleen een dj, maar ook een gitarist aanrukken om de songs uit zijn debuut Rebelation (2017) dat tikkeltje meer cachet te geven én het bescheiden hitje Silence Speaks van een vette solo te voorzien. Maar alle begin is moeilijk, zo mocht TheColorGrey ondervinden: de Dance Hall bulkte nog niet bepaald van het volk - die uitvoerige controles bij de inkom hielpen natuurlijk niet - en Michiels moet nog wat groeien als performer om in zo'n grote tent écht overeind te blijven. Grey is the new black? Binnen een jaar of twee misschien.Wist de keet een klein uurtje later wél tot de nok toe te vullen: het Nederlandse schorriemorrie Sofiane Boussaadia, of gewoon Boef. Niet moeilijk, als je zijn muzikaal trackrecord bekijkt: 400.000 volgers op YouTube, 700.000 op Instagram, 4,2 miljoen streams op één dag voor zijn album Slaaptekort, waarvan bij de release ook nog eens álle zestien songs in de Nederlandse top twintig van Spotify stonden. Crimineel, ja. 'Ik ben naar hier gekomen om met jullie chaos te zetten', dixit Boef. De vraag was niet: kon hij de hype wel aan? Maar wel: kon ú de hype aan? Tot taferelen als op Sfinks - waar Boef zijn concert vroegtijdig stillegde nadat op de voorste rijen enkele kinderen en tieners het benauwd kregen of zelfs flauwvielen - kwam het gelukkig niet, maar de extase bij Slapend Rijk, Krantenwijk of Hosselen was er bepaald niet minder om. Origineel was dit half uur durend setje vol foute, Oosters getinte nederhop allerminst, maar elke doekoe, elke chimie en elke waggie werd wel meegebruld als was het vaste stof in de les Nederlands. 'We gaan effe live op Instagram', besloot Boef op het einde. 'Video starten, verbinding controleren', en dan: 'Dag mensen thuis, we zijn hier op Pukkelpop in Bel-gi-caaa!' Habiba werd ingezet, en of het ganse refrein nu op tape stond of niet: de hele Dance Hall ging op de hurken om bij het invallen van de beat nét niet uit zijn voegen te barsten. Nu al een van de momenten van Pukkelpop 2017. Varkenskoppen, droge worsten, een in het rond vliegende forel: het West-Vlaamse rariteitenkabinet Kenji Minogue zorgde voor verwarring op Pukkelpop. Actrice Emilie 'Fanny Willen' De Roo en presentatrice Sarah 'Conny Komen' Vandeursen hadden zich in spacepakjes van den Aldi gehesen, lieten op het scherm achter hen schabouwelijke beelden zien van bodybuildende vrouwen, voor zich uit filmende paardrijders en katjes én gingen met elkaar op de vuist, bewapend met verse forellen die ze daarna in het publiek gooiden. Het was allemaal zo absurd dat een mens haast zou vergeten dat er achter dat stukje theater ook muzíék schuil gaat. Sinds dit jaar is Kenji Minogue met En Dermee weer eens een plaat rijker. Die staat wederom vol elektrotrash, met West-Vlaamse teksten over 'Papa Ben die wil strelen' en 'pipi doen op je feest'. En toch: de grooves die bassist Ben Brunin (Vive La Fête), gitarist Sjoerd Bruil (Millionaire, Gruppo di Pawlowski) en die-drummer-met-zijn-varkenskop er in de Dance Hall overheen drapeerden, waren er niet naast. En het publiek? Dat stond erbij en keek ernaar. 'We gaan hier allemaal sterker uitkomen', suste Vandeursen, en ze drukte haar uit droge worsten samengestelde kroon nog wat steviger tegen haar kop aan. 'Als er mensen niet akkoord zijn, mogen die trouwens altijd naar voor komen voor een goed gesprek.' Het zal voor een volgende keer zijn. 'Are you feeling funky? Are you feeling sexy?' polste Niels 'Delvis' Delvaux. Én of, want na twee rappers en een verkleedfeestje kwam een écht liveconcert als geroepen. Funkateer Delvaux had dat begrepen en riep prompt zeven man mee het podium op. Zijn band, inclusief twee blazers en een backingzangeres, stuwde de funk-'n-soul uit Delvis' onlangs verschenen ep No Ending naar grote hoogten. En Delvaux, die stak ondertussen Prince (Moving Light) en Michael Jackson (Mama) naar de kroon - op kousenvoeten zelfs, ook letterlijk. Achter die grote stem schuilt een gewone jongen. Move like Michael, dat gaat hem namelijk niet echt af. Maakte ook niet uit, want de songs spraken voor zich. Doorbraaksingle Tell Me, uit 2013, voelde al als een classic aan, en kwam dankzij een indrukwekkende slap bass-solo beter dan ooit voor de dag. En Come my way, ook live een funkkiller van jewelste, maakte het feestje compleet. Geen Kraantje Pappie die daar nadien nog iets aan kon veranderen.