Wat? Een makkelijke, veilige en bovenal comfortabele vorm van concertbeleving, niet het minst omdat met een frisse bek opdraven bij een livestreamfestival echt geen must is. In de eerste fase van de coronacrisis werd u vanuit alle hoeken bestookt met internetconcerten, waarbij de meeste artiesten opteerden voor een thuisopname, tussen wasrek en canapé. Bel Jazz Fest pakte het anders aan en liet onder meer An Pierlé Quartet, De Beren Gieren en Compro Oro postvatten in de lege zalen van Flagey. Ikraaan en Brihang speelden dan weer op 97 meter hoogte, boven op de Mechelse Sint-Romboutstoren. Tomorrowland Around the World ging nog een stap verder en bouwde een indrukwekkend virtueel festivalterrein, inclusief randanimatie, wereldbekende USB-kunstenaars en vuurwerk.
...

Wat? Een makkelijke, veilige en bovenal comfortabele vorm van concertbeleving, niet het minst omdat met een frisse bek opdraven bij een livestreamfestival echt geen must is. In de eerste fase van de coronacrisis werd u vanuit alle hoeken bestookt met internetconcerten, waarbij de meeste artiesten opteerden voor een thuisopname, tussen wasrek en canapé. Bel Jazz Fest pakte het anders aan en liet onder meer An Pierlé Quartet, De Beren Gieren en Compro Oro postvatten in de lege zalen van Flagey. Ikraaan en Brihang speelden dan weer op 97 meter hoogte, boven op de Mechelse Sint-Romboutstoren. Tomorrowland Around the World ging nog een stap verder en bouwde een indrukwekkend virtueel festivalterrein, inclusief randanimatie, wereldbekende USB-kunstenaars en vuurwerk. Pro's: De zaal vroegtijdig verlaten kan onopgemerkt, waar men in normale tijden al eens een elleboogstoot incasseert bij het zich tussen de massa naar buiten wurmen. Bovendien is het een luxe om je favoriete artiesten aan het werk te kunnen zien zonder dat je daarvoor je huis moet verlaten. Zeg nu zelf: ajuinen snijden onder begeleiding van Lianne La Havas? Blèten! Cons: Anno 2020 durft draadloos internet de kuren van een ADSL-verbinding uit de late jaren negentig te hebben. Tijdens een livestream van Netsky voor Studio Brussel bleef zijn plaat letterlijk hangen. Maar het virtuele festival blijft vooral niet meer dan een doekje voor het bloeden: livestreamconcerten benaderen zelden het gevoel van een memorabele show die nog maanden nazindert. Perspectief: Er zit nog rek op het concept. Maar liefst tweehonderd ontwerpers bouwden aan de virtuele editie van Tomorrowland, waarbij de bezoeker op een imaginair eiland werd gedropt waar - verspreid over verschillende podia met een hoog Disney-gehalte - klinkende namen als Katy Perry, David Guetta en Charlotte de Witte tekeergingen alsof ze voor een bomvolle weide speelden. Als in de toekomst Fortnite-gewijs interactie met andere bezoekers kan ontstaan, is Tomorrowland Around the World een blijver. Sfeer **Beleving ***Veiligheid *****Livegevoel ***Wat? Terwijl de aangekondigde drive-infestivals op de pechstrook zijn gestrand, is de variant op het water een voltreffer. Paradise City opende het alternatieve festivalseizoen met een tweedaagse waarbij bubbels vanaf een vlonder naar een podium roeiden met Charlotte Adigéry, BeraadGeslagen, Âme en meer. Het Gentse Boomtown organiseerde een drijf-infestival waarbij je met kajaks (of waren het kano's?) tussen de optredens van Meskerem Mees, Dirk en Mattias De Craene pendelde (of was het peddelde?). Op een waterplas in het Antwerpse voeren dan weer roeiboten uit op de tonen van platenruiters als Faisal en John Noseda. Gemiste kans: geen enkele geboekte artiest waagde zich aan een herwerking van Schipper mag ik overvaren. Pro's: Met voorsprong de inventiefste manier om een (weliswaar beperkt) publiek een concert te laten bijwonen in coronatijden. Op Paradise City leidde het nuttigen van bubbels binnen de bubbel tot licht bezopen schippers en bemanningen, waardoor wij zowaar iets vaststelden dat in de buurt van Het Festivalgevoel kwam. Gezien de recente verstrengingen zou het concept ook in augustus zijn dienst kunnen bewijzen. Cons: De eerste editie van Left of Shore op Linkeroever was het slachtoffer van hondenweer - geloof ons: er zijn betere plekken om te vertoeven tijdens een urenlange plensbui dan op een rubberen bootje. Het is daarnaast ook niet het concept op maat van mensen met een kattenblaas. Tijdens Paradise City ontstond een file aan de aanlegsteiger - één plaspunt voor 400 bezoekers is nogal aan de lage kant. Perspectief: In tegenstelling tot concertfilms en livestreamconcerten spelen drijf-infestivals zich niet af in uw kot, en voorzover wij weten, woont u nog steeds in België en niet op Curaçao. Maar als het rendabel blijkt voor organisatoren - én de weergoden meewerken - zien wij niet in waarom het concept in de toekomst niet zou aanslaan. Sfeer ****Beleving ****Veiligheid ***Livegevoel **** Wat? De revival van de hype van 2016: bij gebrek aan perspectief openden onder meer Rock Werchter, Fuse en Kompass een zomerbar. De Gentse club Kompass was er bij de eerste versoepelingen als de kippen bij om zijn industriële locatie om te bouwen tot een groot terras. Fuse streek in juli neer in Tour & Taxis, waar van vrijdag tot en met zondag dj's aantraden en op maandagavond een liveband. Selah Sue, Arno, Niels Destadsbader, Black Box Revelation en meer speelden voor 400 paar oren in de zomerbar van Rock Werchter, wat iets weg had van een decadent trouwfeest - mét bediening aan tafel en Duvel in een glas! Pro's: Door Mama's Jasje en Niels Destadsbader te programmeren toonde Rock Werchter zich van zijn stoerste kant en ook het blinkende tuinmeubilair was een en al seks, bierscheten en rock-'n-roll. Genoeg gelachen: hoewel De Schuer zijn ziel deels aan de covidduivel verkocht, creëerde zijn team een kraaknette, gezellige zomerbar mét livemuziek. (En, we herhalen: Duvel in een glas!) Cons: Een dj-set voor een zittend publiek. Een optreden van Equal Idiots zonder stagedivers. Arno als entertainer op een receptie, putain! Het was een bevreemdend beeld om een rockfestival en twee nachtclubs zich in haarspeldbochten te zien wringen om het publiek toch íéts te kunnen geven. Maar hey, het zijn barre tijden, beter iets dan niets. Perspectief: De harde realiteit: de kans dat u zich dit jaar nog in Kompass of Fuse in het zweet zult raven, wordt met de dag kleiner. Nachtclubs hebben voorlopig geen perspectief, dus moeten ze zich aan deze strohalm vastklampen. Ondanks de 15.000 bezoekers, verspreid over 36 concerten, communiceerde Rock Werchter dat de zomerbar 'geen rendabel model' is. Sfeer ***Beleving ***Veiligheid **** Livegevoel **** Wat? Toen duidelijk werd dat 2020 een rampjaar zou worden, wist Eefje de Visser dat ze niet bij de pakken zou blijven zitten. Ze droomde al langer van een eigen concertfilm, naar het voorbeeld van Talking Heads' Stop Making Sense en Radioheads From the Basement. De Vissers film werd ingeblikt in haar studio, die ook haar woonkamer is, en de opbrengsten gaan integraal naar haar band en entourage. Zwangere Guy kreeg de Ancienne Belgique in bruikleen om zijn sloopwerken vast te leggen in Ceci n'est pas un livestream. Ook Lianne La Havas en Nick Cave vereeuwigden een concert in coronatijden. Pro's: Gesteld dat begenadigde buiksprekers als Katy Perry of Justin Bieber een concertfilm willen opnemen: doen! Het voordeel van zo'n opname is dat je geluid en beeld naar je hand kunt zetten. De films van Eefje de Visser, Zwangere Guy, Lianne La Havas en Nick Cave zijn daardoor gestileerde, bescheiden meesterwerken kunnen worden - vrij van schoonheidsfouten. Het zijn bovendien registraties met een langere houdbaarheidsdatum dan een reguliere livestream. Cons: De concertfilms van Eefje de Visser, Nick Cave en Zwangere Guy tonen wat covid-19 ons heeft ontnomen: ontroering, extase, verwondering en tal van andere gevoelens. Hoewel de intenties goed zijn, is het een behoorlijk pijnlijke vaststelling dat een concertregistratie het dichtst bij het oude normaal komt. Perspectief: Het valt te betwijfelen of artiesten massaal zullen investeren in dit concept als straks beterschap op komst is. Of luidt deze hype de wederopstanding van de rockumentary in, naar het voorbeeld van Bazarts Het begin voorbij? Sfeer ***Beleving ***Veiligheid *****Livegevoel *** Wat? Als we straks terug naar de AB, Vooruit of Trix trekken, zal dat in een aangepaste concertzaal zijn. Vanaf september slinkt de capaciteit van de grote zaal van de Ancienne Belgique tot 200 bezoekers - zittend, met voldoende afstand. Ook de andere organisaties uit het clubcircuit zullen dat voorbeeld volgen, toch indien ze willen heropenen. De Vooruit laat deze zomer slechts 50 toeschouwers toe in de Balzaal, OLT Rivierenhof ontving in juli maximaal 400 zittende bezoekers in een ruimte met 2.100 staanplaatsen. Dat laatste is een bevreemdend voorbeeld van hoe de komende tijd er zal uitzien: alsof elke artiest op een Open VLD-receptie optreedt. Pro's: De kans dat de indringende zweetgeur van uw buur u tot in dromenland achtervolgt, wordt kleiner. Er zal ook meer beenruimte zijn. Marketeers kunnen niet langer zwijmelen over we experience. Het is bovendien de perfecte situatie voor wie mensenschuw is. En wie zich altijd al heeft afgevraagd waarom de meeste concerten staande evenementen zijn, zal zich ook gelukkig prijzen. Cons: Tweehonderd bezoekers in een zaal met een maximumcapaciteit van 2000: niet alleen de AB, de hele evenementensector wordt verplicht de lintmeter en rode balpen boven te halen. De heimwee naar concerten van vóór maart 2020 zal alleen maar toenemen. Kunnen artiesten zich bovendien blijven opladen voor shows met beperkte interactie? Perspectief: Het is realistisch te stellen dat dit jaar geen enkele concertzaal nog tot de nok gevuld zal zijn. Minder inkomsten betekent ook kleinere budgetten. Gaan grotere acts inbinden om hun speelkansen gaaf te houden? Kiezen bands er collectief voor om zichzelf te reduceren tot duo's of trio's? En wat met rapshows? Wil Zwangere Guy überhaupt optreden zolang pogoën verboden is? Hoe relevant blijft een danceact wanneer dansen zich beperkt tot wiegen? Sfeer **Beleving **Veiligheid **** Livegevoel ***