De rebellerende violist
...

De rebellerende violistDat Levi muzikant zou worden, stond in de sterren geschreven toen ze drieëndertig jaar geleden ter wereld kwam in het Britse Guildford. Haar beide ouders zijn muzikant, en op haar vierde begint ze zelf viool te spelen, naar het voorbeeld van haar grootvader. Vijf jaar later wint ze een studiebeurs voor de prestigieuze Purcell School in Bushey. Ondanks haar talent voelt ze zich niet helemaal thuis tussen de ernstige, ultragedisciplineerde studenten. Eerst rebelleert ze door te voetballen, later door wiet te roken en muziek te maken op haar computer.De componerende djElektronische muziek geeft haar meer vrijheid. Ze begint obscure nummers te mixen met de klassieke muziek en jazz die ze zo goed kent. Op de Guildhall School of Music and Drama gaat haar wereld pas helemaal open. Overdag componeert ze voor het London Philharmonic Orchestra, 's nachts verkent ze de grime- en garage-underground van de hoofdstad. Daar krijgt ze de bijnaam Micachu. In 2009 begint ze mixtapes uit te brengen, met de hulp van onder meer Ghostpoet, Kwes en Romy van The xx.De onconventionele frontvrouwOp Guildhall leert ze ook Raisa Khan en Marc Pell kennen, met wie ze de band Micachu and the Shapes (nu Good Sad Happy Bad) vormt. Hun debuutplaat Jewellery, grotendeels opgenomen in Levi's slaapkamer, verschijnt in 2009 via Rough Trade. Later volgen nog twee albums en een samenwerking met The London Sinfonietta, maar hun do it yourself-aanpak blijft overeind. Ze maken zelf instrumenten, staan op het podium met stofzuigers en fabriceren een melange van indierock, electronica en hiphop die wonderwel aanslaat. Voor Levi opent het de weg naar nog meer experiment met de band Curl en Taz & Meeks, het duo dat ze met Tirzah vormt.De stimulerende producerMica Levi is intussen een grote naam in de underground, maar dat betekent niet dat ze zich te goed voelt om opkomende artiesten een duwtje in de rug te geven. Zo zet ze als producer onder anderen Brother May, Dels, Tirzah en Wiki mee op de kaart.De Oscargenomineerde filmcomponistEnkele jaren geleden belde regisseur Jonathan Glazer Levi op met de vraag of ze zijn nieuwe film Under the Skin (2014) van een soundtrack kon voorzien. Het resultaat is benauwend en angstaanjagend, maar vooral geniaal: ze krijgt er meteen een BAFTA-nominatie voor. Later volgen soundtracks voor Jackie (2016), waarvoor ze als eerste vrouwelijke componiste in bijna twintig jaar tijd een Oscarnominatie binnenrijft, Marjorie Prime (2017) en nu dus Monos. Daarin is haar bijdrage eerder beperkt - volgens Alejandro Landes bevat zijn film maar tweeëntwintig minuten muziek - maar des te intenser. Levi lijkt dan wel van het ene project in het andere te springen, ze weet heel goed waarmee ze bezig is.