Niet minder dan zestien gitaren sieren de traphal. De eetkamer is behangen met nog eens vier stuks. In diezelfde ruimte staat ook een piano. In de hoek achter het toilet liggen, naast de stofzuiger, onderdelen van een drumstel. En dan zijn we nog niet eens in het echte muzikale zenuwcentrum aanbeland: de living. Aan de linkerkant van de kamer staan zeven keyboards op elkaar gestapeld, hangen een hoorn en een minisaxofoon aan de muur en staat een piano van Young Chang, met daarbovenop nog een speelgoedexemplaar. Aan de rechterkant zien we een groot mengpaneel, en een Mac-computer om het te besturen. Errond slingeren djembés en andere percussie-instrumenten, nog meer keyboards en nog meer gitaren. Er is geen tv, geen wandkast, zelfs geen fucking kamerplant. Wel een sofa. En een salontafel. Oef, toch nog íéts normaals, denken we. Tot de salontafel een met een glazen blad bedekte pauk blijkt te zijn.
...

Niet minder dan zestien gitaren sieren de traphal. De eetkamer is behangen met nog eens vier stuks. In diezelfde ruimte staat ook een piano. In de hoek achter het toilet liggen, naast de stofzuiger, onderdelen van een drumstel. En dan zijn we nog niet eens in het echte muzikale zenuwcentrum aanbeland: de living. Aan de linkerkant van de kamer staan zeven keyboards op elkaar gestapeld, hangen een hoorn en een minisaxofoon aan de muur en staat een piano van Young Chang, met daarbovenop nog een speelgoedexemplaar. Aan de rechterkant zien we een groot mengpaneel, en een Mac-computer om het te besturen. Errond slingeren djembés en andere percussie-instrumenten, nog meer keyboards en nog meer gitaren. Er is geen tv, geen wandkast, zelfs geen fucking kamerplant. Wel een sofa. En een salontafel. Oef, toch nog íéts normaals, denken we. Tot de salontafel een met een glazen blad bedekte pauk blijkt te zijn. En toch: ook al dreig je in het Gentse optrekje van Reinhard Vanbergen (41), zijn vrouw Charlotte Caluwaerts (31), zijn dochter Billie (16) en zijn zoontje Memphis (3) voortdurend over al dat instrumentarium te struikelen, wanneer we binnenkomen, valt vooral op hoe stil het er eigenlijk is. De Vanbergens doen namelijk niet aan achtergrondmuziek. 'De mensen die hier komen eten vinden dat ook heel raar', lacht Charlotte Caluwaerts. 'Zet nu eens een muziekske op', zeggen ze dan. 'Maar wij zijn al dag en nacht met muziek bezig', pikt Reinhard Vanbergen in. 'Als we ons ontspannen, dan liever in alle rust en kalmte. En daarbij: we zouden dat muziekske toch maar voortdurend zitten te ontleden.' U kent Reinhard Vanbergen als die man met zijn baard, zijn bretellen en zijn soms veel te kleine gitaar bij Das Pop, als de enige man tussen de meiden van The Happy, als de disco king van Rheinzand en als de producer, mixer of arrangeur achter iedereen van Goose, School is Cool en Hercules and Love Affair tot Dirk en Sons. Zijn vriendin Charlotte Caluwaerts maakte en maakt eveneens deel uit van The Happy en Rheinzand, en bracht onlangs een nieuwe single uit onder haar electropop-alias Tundra - met meteen al een virtuele shout-out van haar grote voorbeeld Róisín Murphy tot gevolg. Dochter Billie Vanbergen staat bij een beetje StuBru-luisteraar dan weer bekend als Billie Louise uit De Nieuwe Lichting, een wedstrijd die ze net niet won maar die haar muzikale aspiraties alleen maar hebben aangewakkerd, of zo lijkt het toch. Hoe heb je dat hele Nieuwe Lichting-avontuur beleefd - of moeten we zeggen: verteerd? Billie Vanbergen: Vorig jaar had ik me ook al ingeschreven, gewoon voor de lol, om te zien wat het zou geven. Toen ben ik niet tot in de finale geraakt. Dit jaar was ik dus wél bij de laatste negen, en dat alleen al was een totale verrassing. Ik heb meteen naar papa en Charlotte gebeld: 'Help! Wat moet ik doen?' (lacht)Voor De Nieuwe Lichting heb ik een aantal lessen moeten skippen, om interviews te geven, filmpjes op te nemen en naar Malmedy te gaan voor de finale. Daar kwamen we elk apart in een kamertje te zitten, in afwachting van het verlossende nieuws. Ik weet niet goed wat er toen allemaal in mijn hoofd omging, maar ik weet wel dat het stressen was van begin tot eind. Ik zat echt te trillen op dat bed. Bij de finalisten die in de running bleven, sprong het licht in dat kamertje aan. Bij mij ging het uit. Toen wist ik dat ik niet bij de winnaars was. Dat was wreed, maar c'est la vie, er zijn ergere dingen. (lacht)Charlotte Caluwaerts: Mocht ze gewonnen hebben, zou het ineens full-on geweest zijn. Dan kwam ze in die hele mallemolen terecht, werd er meteen met een vergrootglas naar haar gekeken. Jij bent nog maar zestien, Billie, het kan best zijn dat je over vier jaar plots iets heel anders wilt maken dan wat je nu als Billie Louise maakt. Herbeginnen of van naam veranderen zou dan plots veel moeilijker zijn. Maar nu kun je jezelf rustig ontwikkelen. Reinhard Vanbergen: David Ngyah, Mooneye en Tessa Dixson zijn terechte winnaars. Zeker die laatste, want Charlotte geeft haar zangles en ik ben haar plaat aan het producen, haha. Ze zijn alle drie klaar voor dat verhaal. Als je die wedstrijd wint, moet je het inderdaad binnen het jaar al kunnen waarmaken, want daarna staat er alweer een nieuwe lichting klaar. In het geval van Billie zou dat betekend hebben dat ze op haar zeventiende al moest bevestigen, terwijl het me beter lijkt om dat pas op je 22e of 23e te moeten doen. Los daarvan had ik haar de zege uiteraard helemaal gegund. Maar die finaleplaats op zich was al een soort zelfbevestiging voor haar: ik kán iets. Charlotte: Billie kent de stiel, natuurlijk. Meer nog: ze is erin geboren! In dat opzicht had ze zestien jaar voorsprong op alle andere kandidaten. Muziek is nooit veraf in dit huishouden, zoveel is zeker. Charlotte: Maximaal twee meter! Moeten we ons daar Von Trapp-toestanden bij voorstellen? Charlotte: Reinhard heeft er alleszins wel het pakje voor, met die bretellen. (lacht)Reinhard: Het is ook een beetje uit noodzaak dat ik alles thuis doe. Ik ben iemand die, heel bewust, niet op het grote geld uit is, maar zoekt naar een leefbare grens, waarbij ik net genoeg verdien om te kunnen blijven doen wat ik graag doe. Dat impliceert natuurlijk dat ik me geen externe studio kan veroorloven. Ik heb het gedaan, elders werken, en als ik met veelkoppige bands bezig ben, huur ik soms nog een aparte ruimte voor live-opnames, maar sinds de geboorte van Memphis - onze jongste zoon van drieënhalf - werk ik opnieuw voornamelijk van hieruit. Dat is wel makkelijk. In het begin legde ik hem gewoon te slapen en kon ik voortdoen aan zangopnames. Intussen is Memphis degene die me scherp houdt. 'Ai, dat werkt hier weer niet, wat kan dat toch zijn?' vraag ik me weleens af. En dan blijkt Memphis weer aan allerlei knopjes te hebben gedraaid. (lacht)Hoe was het voor jou om tussen al die apparatuur op te groeien, Billie? Billie: Voor mij is dat heel normaal. Ik heb het nooit anders geweten, dus merkte ik het na een tijd ook niet meer. Bij de vrienden of vriendinnen van school die hier kwamen spelen, was dat wel anders. 'Wow, wat is dat hier?' vroegen ze dan. Waarop ik: 'Ah, gewoon, de studio.' Reinhard: Ik heb mijn kinderen ook nooit weggehouden van die studio. De seks en de drugs, die moesten buiten blijven, maar de rock-'n-roll mocht binnen. (lacht)Charlotte: Billie was zeven of acht toen we met The Happy begonnen. Toen wij in de studio zaten, wilde zij daar de hele tijd bij zijn. Dan zat ze daar Mastermind te spelen. Ze beschouwde die vier meiden als haar grote zussen. Hetzelfde met Memphis nu. Onlangs waren de jongens van Sons hier, voor wie Reinhard de productie heeft gedaan. Memphis sprong meteen uit zijn bed om tussen die mannen te kunnen gaan zitten. Daar zat hij dan, braafjes in de zetel: 'Goede muziek, papa!' (lacht)Marka, de vader van Angèle, vertelde ons onlangs dat zij al van kindsbeen af voortdurend aan het zingen was. Was dat bij Billie ook zo? Reinhard: Bij Billie ging het meer om tekst, verhaaltjes schrijven. Die waren meteen heel beeldend. Charlotte: En maar in haar schriftje schrijven, aan het bureautje in haar paars geschilderde kamer. Reinhard: Toen ze twaalf was, kwam ze met haar eerste songtekst af. Daar heb ik dan samen met haar een nummer van gemaakt: 'Kijk, dit is nu een liedje, hier heb je je strofes, daar je refrein.' Dat pikte ze heel snel op. Waar kwamen die verhaaltjes vandaan? Billie: Gewoon, uit het alledaagse leven. Een voorbeeld: toen Charlotte zwanger was van Memphis, liet ze mij de echo zien. Ze beschreef hoe de bloedsomloop werkte, legde me uit dat een hart verschillende kamers heeft. Daar fantaseerde ik dan een verhaaltje bij, over die hartkamers die ik als echte ruimtes zag - eentje voor verdriet, eentje voor plezier. Daar is een liedje voor Memphis uit voortgevloeid. Charlotte:(zichtbaar geëmotioneerd) Sorry, maar dat is zo schoon. Ik wist helemaal niet dat je een liedje over hem geschreven had! Reinhard, wanneer had jij door: 'Dju, weer een muzikante erbij in de familie'? Reinhard: Eigenlijk pas recent. Op Like Machines, haar Nieuwe Lichting-inzending, volgden al snel twee andere, goede nummers. Toen besefte ik: ze heeft het. En dan bedoel ik het hele pakket. Schrijven kon ze al, maar daar ook bij zingen, de boel trekken als frontvrouw op een podium, dat is nog iets anders. Ik zou dat op mijn zestiende nooit gekund hebben. Ik speelde toen ook al wel in groepjes, maar dat was toch nog vooral rammel-rammel. Ik kon me ook verstoppen achter andere muzikanten, hè. Billie doet dat niet. Ze treedt naar buiten met haar eigen songs. Van rammel-rammel ging het naar Das Pop. Hoe heb jij hun hoogdagen beleefd, Billie? Billie: Ik was nog niet geboren toen ze begonnen, en ook in hun latere periode was ik nog heel klein. Toch herinner ik me nog levendig dat die mannen hier vaak zaten, en dat papa mij meenam naar Pukkelpop en andere festivals waar hij met Das Pop moest spelen. Dan mocht ik altijd mee backstage, wat ik vree cool vond. Ik heb ook een dansje gedaan op een nummer van hen, op een schoolfeest. Daar stond ik dan, helemaal alleen op dat podium, te dansen op Das Pop. Best grappig, nu ik eraan terugdenk. Das Pop ligt intussen al enkele jaren op apegapen, collega's als The Van Jets, Freaky Age, Willow en Customs zijn er zelfs helemaal mee gestopt. Staat de klassieke rockband onder druk? Reinhard: De traditionele media springen tegenwoordig minder op rockbands, en StuBru kiest er meestal nog één of twee uit waar ze écht op inzetten. That's it. Dan moet je het echt wel willen, jezelf heruitvinden om in deze Spotify-tijden een nieuw publiek te proberen aanboren. Voor Billie, die zelf een betalend Spotify-account heeft en zot is van hiphop en Billie Eilish, is dat duidelijk het te bewandelen pad, maar die oudere groepen moeten helemaal opnieuw beginnen, hè. Ik kan me voorstellen dat sommigen er dan liever de brui aan geven. Met Das Pop was het nog anders. Wij hebben vijftien jaar lang heel intens samengespeeld. Dat is leuk zolang het goed gaat, maar als het naar beneden gaat, is dat des te heavyer. Is die neergang er dan geweest? Reinhard: Mja. We hebben veel in Engeland gespeeld, maar het is nét niet gelukt om er door te breken. Daarna was het gewoon... op. Kwam nog eens bij dat ik altijd gezien werd als de extravagante van de groep. Eens je die stempel hebt, raak je daar niet meer van af, en kun je jezelf niet verder ontplooien. Bent Van Looy schreef alle teksten, dat is iets waar ik nooit mee bezig hoefde te zijn. Allemaal goed en wel, maar dan ontwikkel je dat ook niet, en dat is jammer. In mijn volgende groepen heb ik dat noodgedwongen moeten doen, een echte uitdaging. En kijk, vandaag kan ik het van mijn dochter leren. Versterkt jullie gezamenlijke passie voor muziek de vader-dochterrelatie en de stiefmoeder-stiefdochterrelatie? Charlotte: Absoluut. Billie heeft een heel goeie smaak. Ik hecht veel belang aan wat zij van de nummers van Tundra vindt. Ze is tekstueel heel sterk. Als zij iets van mij goed vindt, is dat dus heel waardevol voor mij. Dat schept natuurlijk een band. En gezamenlijke interesses maken de keukentafelgesprekken ook gewoon makkelijker, hè. Mocht ze nu doedelzak spelen of aan capoeira doen, dat zou ik toch moeilijker vinden. (lacht)Reinhard: We kunnen haar ook helpen bij alles wat met muziek te maken heeft. Dat is leuk, maar verder heb ik daar nog nooit echt bij stilgestaan. Als vader zie ik haar sowieso onvoorwaardelijk graag, of ze nu iets in de muziek doet of niet. Voor mij hoeft ze helemaal geen muzikante te worden, hoor. Billie: Het is ook vree tof dat we met z'n drieën samen in een groepje zitten: Acid Cowboys, een band die we op vraag van het We Can Dance-festival hebben opgericht en waarmee we houseklassiekers in een countryjasje stoppen. Ook Johannes Genard van School is Cool en Gert Malfliet van onder meer Tsar B spelen daarbij. Ik ben er de bassiste van. Optreden is voor mij heel stressvol - dat was onlangs ook zo op mijn eerste eigen concert in het Gentse café Plus que jamais - maar als ik het podium kan delen met mijn familie, geeft dat me een gevoel van rust. Het brengt ons toch wel dichter bij elkaar, ja. Leiden die samenwerkingen ook weleens tot confrontaties? Reinhard: Je gaat sowieso anders met je kind om dan met je vrouw. Als ik met Charlotte aan Tundra-nummers werk, durft er al eens een ruzietje te ontstaan, ja. Charlotte: Tje. Ruzietje. (lacht)Reinhard: Dat is altijd snel weer opgelost, maar je moet je werk op dat moment wel kunnen loskoppelen van je relatie. Met Billie ben ik voorzichtiger dan met andere mensen, denk ik. Hoewel, eigenlijk ga ik met alle jonge mensen voorzichtig om. Maar ik neem het wel serieus, want het blijft een job. Billie: Wel grappig: toen we bijna klaar waren met de opnames van Like Machines, bleef ik maar op bepaalde details hameren: 'Ja maar papa, dít moet er ook nog bij en dát moet er nog uit.' Waarop hij: 'Godverdomme, gij zijt nog lastiger dan sommige van mijn klanten!' (algemene hilariteit)Memphis, Billies halfbroertje, is terug van bij de babysit. Hij sjeest door de living, springt op de zetel en kaapt zelfs onze fotoshoot. Terwijl hij zich voor de camera werpt, valt ons oog op een foto in de hoek van de woonkamer. Een foto van kleine Memphis die viool aan het spelen is. Dat hij alvast weet hoe je het ding moet vasthouden, merken we op. 'Voilà', lacht vader Vanbergen. 'De allernieuwste lichting is ook al verzekerd.'